The meeting

“The meeting of two personalities is like the contact of two chemical substances: if there is any reaction, both are transformed.”

- Carl Jung -

Σκιες

Άραγε υπάρχει ευτυχία για τον καθένα; Έρχεται κάποια στιγμή στη ζωή όλων που η ευτυχία χτυπά την πόρτα και έρχεται για να μείνει; 

Μήπως αυτό που είναι ορισμένο για όλους τους ανθρώπους είναι ευτυχισμένες στιγμές και όχι η ίδια η ευτυχία; Θα μου πεις, τι σου λείπει;

Και εγώ θα σου απαντήσω: Πώς μπορείς να ορίσεις όμως την ευτυχία; Για τον καθένα είναι κάτι διαφορετικό. Για κάποιον είναι ένα ονειρεμένο σπίτι, για κάποιον άλλον η δημιουργία οικογένειας. Για κάποιον άλλον τα χρήματα.

Όταν όμως προσπαθήσεις να ορίσεις την ευτυχία θα δεις ότι δεν θα το καταφέρεις. Αντίθετα θα καταφέρεις να βρεις πράγματα που μπορεί να σε κάνουν ευτυχισμένο αλλά ίσως είναι άλλα τόσα που δεν σε ικανοποιούν.

Πώς μπορεί λοιπόν ένας άνθρωπος που ζει στις σκιές τόσο καιρό να νιώσει την ευτυχία; Δεν θα υπερβάλλω. Υπάρχουν στιγμές που νιώθω το δέρμα μου να ανατριχιάζει από ένα όμορφο τραγούδι, από μια μελωδία, υπάρχουν στιγμές που ολόκληρο το σώμα μου δονείται από το γέλιο που κάνω μαζί με τους φίλους μου και υπάρχουν στιγμές που η καρδιά μου χτυπάει πιο δυνατά και τα μάτια μου λάμπουν δίπλα στους ανθρώπους που αγαπώ. 

Όμως, αυτά δεν είναι αρκετά για να μου φέρουν την μόνιμη ευτυχία. Έχω γίνει άπληστη; Μπορεί. 

Ίσως να ναι πιο δύσκολο μετά από τέτοια φωτιά που έβαλα στον εαυτό μου να μαζέψω τις στάχτες. Και αυτές οι στάχτες με τον παραμικρό φύσημα του ανέμου σκορπίζονται. Και κάνουν τεράστια προσπάθεια να μαζευτούν πάλι. Σε κάθε σπιθαμή μιας ευτυχισμένης στιγμής παίρνω δύναμη όμως. Αυτές οι μικρές ευτυχισμένες στιγμές είναι αυτό που με κάνει πλέον να σηκώνομαι κάθε πρωί από το κρεβάτι. 

Με τις σκιές. Πάντα με τις σκιές. Δεν ξέρω αν θα καταφέρω ποτέ να σηκωθώ κάποιο πρωί χωρίς αυτές να σέρνονται μαζί μου. 

Πρέπει να καταλάβεις τέτοιους ανθρώπους. Ανθρώπους που προσπαθούν να πιαστούν από διάφορες όμορφες στιγμές. Σε παρακαλώ όμως, μην τους θεωρήσεις ποτέ άπληστους. Δεν ξέρεις πόσο δύσκολο τους είναι ήδη. Χρειάζονται κατανόηση. Ξέρουν πως υπάρχουν πολύ πιο άσχημα πράγματα αλλά αυτό δεν τους κάνει να αισθάνονται καλύτερα. Λόγω των σκιών. 
Αυτές οι σκιές δεν τους αφήνουν ποτέ να ησυχάσουν. Ιδίως τις στιγμές που μένουν μόνοι τους. Κάποιες φορές τα σημάδια μπορεί να είναι εμφανή στα μάτια σου, αλλά κάποιες άλλες όχι. Μην τους κατηγορείς. Προσπάθησε να τους καταλάβεις. 

Δεν ξέρεις πώς είναι να ξυπνάς και να κοιμάσαι με αυτές τις σκιές. Πώς είναι να μην νιώθεις ποτέ αρκετός γι' αυτό που είσαι. Να νιώθεις πως όλοι γύρω σου θα φύγουν, ίσως και από επιλογή. Να νιώθεις δύσκολο να εμπιστευτείς.  Να νιώθεις πώς όσο και να προσπαθήσεις να ανέβεις και να ξεφύγεις δεν το καταφέρνεις ποτέ. Θυμάσαι τότε που ήσουν μικρός και σε τρόμαζαν τα τέρατα κάτω από το κρεβάτι σου; Σκέψου να τα έχεις μονίμως στο μυαλό σου. Τρελό έτσι;

Το μόνο που χρειάζονται από εσένα είναι κατανόηση. Είναι "σπασμένοι" άνθρωποι και χρειάζονται στήριξη. Να ξέρεις δεν ανοίγονται εύκολα τέτοιοι άνθρωποι. Δεν ανοίγονται γιατί έχουν χάσει πολλά. Και φοβούνται. Φοβούνται να εμπιστευτούν. Τρέμουν στην ιδέα ότι αυτός που έχουν δίπλα τους θα τους εγκαταλείψει αργά ή γρήγορα. 

Ζουν ανάμεσά σου. Όσο χαμογελαστό και να βλέπεις έναν άνθρωπο, δεν ξέρεις ποτέ τι προσπάθεια έχει κάνει για να εμφανιστεί αυτό το χαμόγελο στα χείλη του. 

Σε παρακαλώ. Στάσου πλάι τους. Μίλησε τους. Για κάτι δικό σου, για ένα αστείο. Για κάτι που σου έφτιαξε τη διάθεση. Να είσαι σίγουρος πως θα σε ακούσουν. Ίσως με τον καιρό να σου μιλήσουν και αυτοί για κάτι δικό τους. Και όταν το κάνουν, να ξέρεις πως σε έχουν εμπιστευτεί. Μην σπάσεις αυτή την εμπιστοσύνη. Χάρισε τους ένα χαμόγελο. Ένα αληθινό χαμόγελο. Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο θα το εκτιμήσουν. 

Και τέλος, δώστους την πιο ζεστή σου αγκαλιά. Αυτή η αγκαλιά θα ζεστάνει την κρύα τους ψυχή. Θα τους κάνει να διώξουν έστω για λίγο τις σκιές. Και θα τους δώσει απίστευτη δύναμη. 

Δύναμη να φωτίσουν το μυαλό τους από τις σκιές. 

I miss you

Αφορμή αυτή τη φορά για να βάλω τις σκέψεις μου κάτω, ήταν ένα τραγούδι. Ένα τραγούδι που μου προκάλεσε τόση νοσταλγία και ταυτόχρονα μελαγχολία. 

I think I might've inhaled you

I can feel you behind my eyes

You've gotten into my bloodstream

I can feel you flowing in me

Νιώθω πως ζεις μέσα μου. Πως δεν μπορώ να σε αποχωριστώ πλέον. Ούτε και θα το κάνω ποτέ. Σε κάθε μου επιτυχία είσαι αυτός που θα ήθελα να μπορώ να πάρω τηλέφωνο και να το μοιραστώ. Γιατί ξέρω ότι πάντα ήσουν εκεί να το ακούσεις και να μου πεις πως είσαι περήφανος για εμένα. Για κάθε αποτυχία, ήσουν ο ίδιος ο οποίος μου ανέβαζες το ηθικό. Για κάθε αποτυχία που ένιωθα πως μισούσα τον εαυτό μου, ήσουν αυτός που με έβαζε σε μια τάξη. 

Πώς περνάει ο καιρός ε; Και ήδη κοντεύουν 3 χρόνια χωρίς εσένα. Δεν γίνεται πιο εύκολο. Και ξέρω ότι δεν μπορεί να γίνει πιο εύκολο. 

Ακόμα σε βλέπω στον ύπνο μου και πετάγομαι μόνη μου τα βράδια και κλαίω. Και ταράζομαι τόσο πολύ που δυσκολεύομαι να ξανακοιμηθώ. Δεν ξέρω τι υπάρχει "μετά". Δεν νομίζω ότι θα μάθω και ποτέ. Αυτό που θα ήθελα όμως θα ταν να ήσουν ΕΔΏ. Μαζί μας. Να σε πάρω τηλέφωνο στη γιορτή σου σε λίγες μέρες. Να σου φέρω το δώρο από Αθήνα αυτή τη φορά. Να μοιραστώ μαζί σου τις στιγμές από τη δουλειά και να μου πεις πόσο περήφανος νιώθεις για μένα με έναν τρόπο που μόνο εσύ μπορούσες. 

Να μας πάρεις να βγούμε για το παραδοσιακό λευκό κρασί όπως ήταν η παράδοση στο αγαπημένο σου μαγαζί. 

Το μισώ! Το μισώ ότι δεν είσαι εδώ. Ό,τι δεν μπορώ να σου μιλήσω. Ό,τι δεν μπορείς να με συνεφέρεις. Σε αντίθεση πέφτω όλο και περισσότερο στο βούρκο και πνίγομαι. Χρειάζομαι ένα ξέσπασμα. Και φοβάμαι ότι αυτή την περίοδο δεν αφήνω πάλι τον εαυτό μου να ξεσπάσει. Θέλω τόσο πολύ να ξεσπάσω και δεν τα καταφέρνω. Νιώθω μια απίστευτη πίεση. Το στομάχι μου με πεθαίνει πολλές φορές. Και ξέρω ότι ευθύνεται το ξέσπασμα που δεν έχω κάνει ακόμα. 

Νιώθω ότι μονίμως πέφτω. Και καθώς πασχίζω να σηκωθώ, πνίγομαι. Και προσπαθώ να αναπνεύσω. Αλλά κάθε φορά η αναπνοή γίνεται όλο και πιο δύσκολη. Θέλω να φωνάξω, αλλά δεν βγαίνει φωνή. Δεν μπορώ να καταλάβω τι μου συμβαίνει. Δεν μπορώ να συνέλθω από αυτό που μου συμβαίνει. Όλα μου φταίνε. Νιώθω απαίσια. 

Θέλω κάποια στιγμή να τελειώσουν όλα αυτά. Όλες αυτές οι σκέψεις, όλος αυτός ο πνιγμός. Δεν αντέχω άλλο. 

Σε νιώθω ακόμα εδώ!!! Πώς θα καταφέρω να συνέλθω χωρίς εσένα; Θέλω να φωνάξω με όλη μου τη δύναμη, να βγάλω μια τόσο δυνατή κραυγή λες και θα με ακούσεις και θα σε φέρει πίσω. Αλλά αυτό δεν θα γίνει ποτέ. 

Πες μου για μια φορά στο όνειρό μου κάτι άλλο πέρα από το να μην ανησυχώ για εσένα. Δεν μπορώ να ηρεμήσω. Θέλω κάτι άλλο από εσένα. Κάτι πιο πειστικό. Πες μου κάτι που να με κάνει όντως να ηρεμήσω. Ό,τι και να ναι όμως ξέρω ότι πάλι θα ξυπνήσω μούσκεμα από το κλάμα. Ότι θα μου πάρει τουλάχιστον ένα δίωρο για να συνέλθω. 

Λείπεις. Και δεν ξέρω πως να συνεχίζω να παλεύω χωρίς εσένα...

Pain Pain Pain

Και πότε θα λυθεί αυτός ο κόμπος στο στομάχι; Είναι άραγε άγχος, πίεση ή στεναχώρια;

Δεν μπορώ να καταλάβω πια. Το μόνο που ξέρω είναι ότι θελω να σταματήσει. Αυτό μαζί με τις σκέψεις που ζαλίζουν το κεφάλι μου. Μία χτυπάει το ένα, μία το άλλο. Τις περισσότερες φορές μαζί. 

Λες και δεν είναι αρκετό να τρέχουν μονίμως οι "δαίμονες" μέσα στο μυαλό μου, να μονολογούν και να με "μειώνουν" τόσο πολύ, έχω και αυτό το απαίσιο σφίξιμο στο στομάχι που το μόνο που θέλω είναι να σταματήσουν όλα. 

Δεν αντέχω. Νομίζω θα εκραγώ. Ή θα τρελαθώ τελείως.

Έκπληξη!

Είναι αυτές οι στιγμές που οι φίλοι μπορούν να σου φτιάξουν όλη τη διάθεση. Που σου κάνουν μια έκπληξη και έρχονται στην πόλη που μένεις και νιώθεις πως αμέσως σου έφτιαξε όλη η μέρα. 

Σας ευχαριστώ <3 Το χρειαζόμουν!

Just thoughts of the day

Αυτά τα μικρά πράγματα που ο άλλος θυμάται για εσένα. Δεν σε κάνουν να νιώθεις ξεχωριστή; Ό,τι στα μάτια του δεν είσαι απλά ο οποιοσδήποτε. Ό,τι στα μάτια του, όταν ανοίγεις το στόμα σου να μιλήσεις, είναι εκεί και σε ακούνε. 

Υπάρχει πιο όμορφο συναίσθημα;

Lost without you...

Και έχεις αυτή την "ψυχή" που κάνει τα πάντα για να σε καθησυχάσει. Που λες τα προβλήματα σου και είναι εκεί να σε ακούσει. Ακόμα και αν είναι μακρυά. Λες πόσο άσχημα κυλάει η μέρα σου & σου στέλνει ενθαρρυντικές φωτογραφίες που λένε ακριβώς αυτό που θες να ακούσεις. 

Αναρωτιέμαι που θα ήμουν χωρίς τέτοιους ανθρώπους.