«Oι γιαγιάδες μας θα είναι πάντα εδώ ακόμα κι αν φύγουν»

Από παιδί θυμάμαι προσπαθώ να κλέψω το γλυκό μέσα απ ‘το βάζο κι εσύ όλο νόημα και ένα πονηρό χαμόγελο να με κοιτάς, γνέφοντας μου σαν μια μικρή υπόσχεση πως θα μου βάλεις όσο θέλω, αλλά και λίγο παραπάνω, αρκεί να μην κάνω καμία ζαβολιά.

Φυλάω τσίλιες μη μας δει η μαμά κι εσύ γεμίζεις το κρυστάλλινο πιατάκι με μπόλικο γλυκό βύσσινο απ ‘τα χεράκια σου. Είναι που τόσο μου άρεσε και μ’ αρέσει ακόμα κι ας μη μπορείς να μου το φτιάξεις πια η ίδια.

Η αίσθηση, η μυρωδιά, η γεύση, όλα έχουν μείνει. Αναμνήσεις απ’ το σπίτι να μοσχοβολάει κάθε φορά κι εγώ γυρνώντας απ’ το σχολείο σαν σίφουνας να μπαίνω μέσα και να βροντοφωνάζω «Θα φάμε γλυκό μετά το μεσημεριανό! Γιούπι! Σ ‘αγαπάω γιαγιά!».

Γιαγιάδες παντός τύπου, αξία ανεκτίμητη. Σε πιάνουν απ’ το μικροσκοπικό σου χεράκι και σε ταξιδεύουν σε αυλές να σου δείξουν τις κοτούλες και τ’ άλλα ζωάκια της φάρμας κάτι καλοκαίρια στο χωριό. Σου λένε παραμύθια και σε νανουρίζουν κι εσύ πάντοτε ζητάς κι άλλο γιατί ποτέ δεν κοιμάσαι και περιμένεις μιαν ακόμα ιστορία.

Σε μπουκώνουν στο φαί γιατί «Αν δε φας όλο σου το φαγητό, μετά παγωτό δεν έχει!» και σου πλέκουν ζιπουνάκια με λουλούδια χρωματιστά, μην πουντιάσεις κι αρρωστήσεις. Αλλά ακόμα κι όταν συμβαίνει αυτό, γιατί είσαι παιδί, η ζεστή σουπίτσα απ’ τα ροζιασμένα της χέρια σε περιμένει στο τραπέζι, σωστό γιατρικό και βάλσαμο.

Και τα χρόνια περνούν κι εσύ μεγαλώνεις και μεγαλώνει κι εκείνη κι ο κύκλος της ζωής πάντοτε σου υπενθυμίζει σκληρά πως ο χρόνος δεν είναι με το μέρος κανενός. Τη βλέπεις να γερνάει μέρα με τη μέρα, πολλές φορές απότομα και κάπως άδικα.

Όμως είναι εκεί πάντα και για τα πάντα. Μπορεί να μην είναι τόσο «ενεργή», ωστόσο θα σου κόψει ένα μήλο που είναι το αγαπημένο σου και θα στο φέρει η ίδια στο δωμάτιο κι ας πονάνε τα πόδια και η μέση της.

Θα σε ρωτήσει όλο στοργή κι ενδιαφέρον πώς ήταν η μέρα σου, το βράδυ που γυρνάς αργά στο σπίτι –εννοείται δε θα έχει κλείσει μάτι μέχρι τότε– και θα περιμένει όλο ανυπομονησία να της την περιγράψεις κι ας μην ακούει τόσο καλά πια. Μόνο όταν συμβεί αυτό θα κοιμηθεί ήρεμη.

Ακόμα και τώρα θα σε συμβουλέψει «Να προσέχεις στο δρόμο, υπάρχουν επικίνδυνοι. Τα βλέπω εγώ στις ειδήσεις τι γίνεται! Να βρεις ένα καλό παιδί να σε φροντίζει και να σ’ αγαπάει. Να ‘ναι μορφωμένος και σοβαρός και να μην έχει πολλά μούσια, να ‘χει πρόσωπο καθαρό!» Γελάς εσύ κάθε φορά με όλα αυτά και λες τα δικά σου, όμως η γιαγιά ξέρει. Και ξέρεις ότι ξέρει, γιατί κι εσύ κατά βάθος αυτό θες. Συν τα μούσια!

Παρόλο που πλέον εκείνη έχει ανάγκη την απόλυτη προσοχή σου –μην πέσει, μη χτυπήσει, μην ξεχάσει να πάρει τα χάπια της– οι ρόλοι δεν έχουν αντιστραφεί κι αυτό δε θα γίνει ποτέ, γιατί πάντα θα είσαι το μικρό της, το μπιμπελό της, η ζωή της.

«Του παιδιού μου το παιδί, είναι δυο φορές παιδί». Εμ, τι νομίζετε τζάμπα βγαίνουν οι λαϊκές ρήσεις; Σε είδε να κάνεις τα πρώτα σου βήματα, ήταν εκεί σε κάθε στιγμή, στο πρώτο σου δόντι, τα κλάματα, τα χτυπήματα, τα γενέθλια και τις χαρές σου όλες και κάθε Χριστούγεννα πάντοτε σου έπαιρνε τα καλύτερα δώρα και σου έφτιαχνε το αγαπημένο σου φαγητό.

Ύστερα σε είδε να περνάς στο Πανεπιστήμιο κι όλο υπερηφάνεια και καμάρι έλεγε στις φίλες της «Ναι ναι, πέρασε το παιδί! Θα γίνει δημοσιογράφος!». Βέβαια στην αποφοίτηση σου δεν κατάφερε να έρθει. Απόλαυσε τις φωτογραφίες πολύ όμως και το φόρεμα στο έραψε η ίδια. Πόσο θα ήθελε να είναι εκεί…

Γιαγιάδες ενωμένες, ποτέ νικημένες. Σου στέκονται σα μάνες και δε φεύγουν στιγμή, κι ας ξέρεις πως θα φύγουν γρήγορα ή αργά, γιατί έτσι επιβάλλουν οι νόμοι της φύσης, γιατί έτσι είναι η ζωή.

Πάντα έχουν μια καλή ιστορία να μοιραστούν, μια συμβουλή να δώσουν κι ένα φιλί στο μέτωπο όλο αγάπη να σου χαρίσουν, αφού σκύψεις αρκετά πια για να τις φτάσεις. Αγαπούν δίχως όρια, το εκφράζουν με κάθε τρόπο. Πολλές απ’ αυτές δυσκολεύονται να μιλήσουν ξέρετε, όμως κατάκοιτες έστω στο κρεβάτι θα σου σφίξουν το χέρι και θα σε κοιτάξουν βαθιά με τα ρυτιδιασμένα, όμως πάντοτε καθάρια μάτια τους και θα στο φωνάξουν «Είμαι εδώ. Για σένα. Δε σ ‘άφησα ποτέ. Μη μ’ αφήσεις!»

Επίσης, πολλές από αυτές δεν είναι πια εδώ και ταυτόχρονα ποτέ δε σταμάτησαν να είναι. Τις βλέπεις ακόμα στην κουζίνα να σου μαγειρεύουν, να σε νταντεύουν και γλυκά να σε κοιτούν κι εκείνες σε χαζεύουν από ψηλά και σε καμαρώνουν.

Να τις αγαπάτε τις γιαγιάδες σας παιδιά και να τις προσέχετε όσο τις έχετε. Αν η μάνα, είναι μάνα μια φορά, η γιαγιά είναι όντως δύο. Και αν πια δεν είναι, το γλυκό βύσσινο υπάρχει ακόμα εκεί να τη θυμίζει και να σας κάνει να τη ζείτε ξανά. Για πάντα.

Πηγή: tilestwra.com

Μαμά γιατί το παιδάκι κοιμάται στην παραλία;

Μαμά, γιατί το παιδάκι κοιμάται στην παραλία;

Δεν το βλέπει η μαμά του που βρέχεται; Δεν ανησυχεί μην κρυώσει;

Μαμά, τόση ώρα μέσα στο νερό θα αρρωστήσει και θα ανεβάσει πυρετό.

Πρέπει κάποιος να το πάρει αγκαλιά, τώρα που κοιμάται.

Να το βάλει να ζεσταθεί, να του κάνει ένα ζεστό μπάνιο, να του δώσει λίγη σούπα.

Πόσο κακή μαμά έχει αυτό το παιδί που το αφήνει να κοιμάται μόνο του στην παραλία;

Φαντάσου όμως πόσο κουρασμένο θα ήταν για να κοιμάται τόσο βαθιά.

Τόση φασαρία έχει γύρω του κι αυτό ατάραχο.

Μάλλον θα έπαιζε όλη τη νύχτα στη θάλασσα και μετά κουράστηκε και κοιμήθηκε.

Πότε θα ξυπνήσει μαμά το παιδάκι; Πότε θα σηκωθεί να συνεχίσει το παιχνίδι;

Ε, μα κι αυτή η μαμά του πόσο ανεύθυνη είναι πια; Ευτυχώς που το είδαμε εμείς, να πάμε να της το πούμε.

Θα αφήσει το παιδί της στο κρύο.

Μαμά, να ορίστε ένας κύριος το παίρνει αγκαλιά, επιτέλους θα το βάλουν στα ζεστά.

Μήπως είναι ο μπαμπάς του; Μπα! Δεν μοιάζουν καθόλου.

Το παιδάκι ακόμα κοιμάται.

Όταν ξυπνήσει θα έχει αρπάξει σίγουρα ένα γερό κρύωμα.

Θα έχει μπουκώσει η μύτη του και θα βήχει, τόση ώρα που είναι μέσα στο νερό.

Όταν ξυπνήσει θα πρέπει να του πούμε ότι εμείς το σώσαμε, οι ξένοι, όχι οι οικογένεια του.

Γιατί εμείς μαμά αγαπάμε όλα τα παιδάκια, ε;

Όταν ξυπνήσει θα πάω να του πω να μη ξαναπαίξει ποτέ τη νύχτα στην παραλία.

Γιατί εμείς τα παιδάκια πρέπει να παίζουμε μόνο στο ζεστό μας το δωμάτιο και στην αυλή με τους φίλους μας.

Δεν είναι μέρος για εμάς η θάλασσα το βράδυ. Γιατί μπορεί να πάθουμε κανένα κακό.

Όταν ξυπνήσει θα του πω να προσέχει.

Όταν ξυπνήσει θα του πω ότι θα το προσέχω.

Γιατί θα γίνουμε φίλοι. Έτσι δεν είναι;

Γιατί πώς μπορείς να μην είσαι φίλος με ένα παιδάκι;

 Μαμά, πες μου, θα ξυπνήσει;


Πηγή: thedailyowl.gr

Ο φαντάρος σύμβολο των Αμερικάνων στον Β' Παγκόσμιο ήταν... Έλληνας

Είναι ίσως η διασημότερη φωτογραφία του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, τραβηγμένη από τον σπουδαίο Γιουτζίν Σμιθ. Σ' αυτήν αποτυπώνεται η γενναιότητα και το θάρρος του ανώνυμου Αμερικάνου φαντάρου που πολέμησε για την ελευθερία. Όμως αυτός ο Αμερικανός φαντάρος ήταν ο... Έλληνας Ευάγγελος Κλωνής!

Ο Ευάγγελος Κλωνής γεννήθηκε στον Άγιο Γεώργιο της κοινότητας Πάστρας στην Κεφαλλονιά στις 28 Οκτωβρίου του 1916. Ήταν το δεύτερο παιδί μιας φτωχής οικογένειας που συνολικά θα αποκτούσε οκτώ. Παράτησε το σχολείο στην Τρίτη Δημοτικού.

Στα 14 του μετακόμισε στην Αθήνα, όπου δούλευε ο μεγαλύτερος αδερφός του. Εκεί δούλεψε σαν εισπράκτορας στο λεωφορείο ενός άλλου Κεφαλλονίτη, του Γεράσιμου Αρσένη: Φορούσε την άσπρη του στολή και έκοβε τα εισιτήρια.

Ότι έβγαζε το έστελνε στη μητέρα του, αλλά τα λεφτά ήταν λίγα. Μια μέρα, όταν ήταν 16 χρονών, το λεωφορείο είχε σταματήσει στον Πειραιά, και ο Βαγγέλης είδε κάτι ναύτες να μεταφέρουν ψώνια σ’ ένα καράβι. Πηγαίνει αμέσως στον Αρσένη, του δίνει τις εισπράξεις της ημέρας και του ανακοινώνει ότι θα φύγει για την Αμερική.

Πήγε στο κρεοπωλείο, φορτώθηκε ένα κομμάτι κρέας, μπήκε σκυφτός στο καράβι και κρύφτηκε στα αμπάρια. Μετά από αρκετές περιπέτειες και με τη βοήθεια του επίσης... Κεφαλλονίτη καπετάνιου ο Βαγγέλης κατέληξε στο Λος Άντζελες.

Εκεί έπιασε δουλειά στο ανθοπωλείο ενός άλλου Κεφαλλονίτη, του Σπύρου Στεφανάτου. Η πόλη όμως δεν του αρέσει λόγω.. πολυκοσμία. Αποφασίζει να μετακομίσει στο Ντένβερ του Κολοράντο, όπου δούλευε σε ένα εστιατόριο. Μαζεύει μερικές οικονομίες και αγοράζει μια δικιά του καντίνα με χοτ-ντογκ και τα πουλάει στο δρόμο.

Μια ελληνοπούλα τον ερωτεύτηκε, και ήθελε να τον παντρευτεί. Αυτός όμως αρνήθηκε αφού υποστήριξε ότι ήταν μικρός ακόμα, και έπρεπε να βοηθήσει την οικογένειά του στην Ελλάδα. Αυτή τον απειλεί ότι θα τον καταδώσει στις Αρχές, καθώς εξακολουθούσε να ζει και να δουλεύει στη χώρα παράνομα.

Έτσι ο Βαγγέλης έφυγε από την πολιτεία. Μετά από μια Οδύσσεια στην Αμερική επέστρεψε και πάλι στο Ντένβερ, όπου το κλίμα του άρεσε, ελπίζοντας ότι η κοπελιά θα είχε βρει κάποιον άλλο, και θα τον άφηνε ήσυχο. Έτσι έγινε, αλλά δεν έμελλε να μείνει ούτε εκεί για πολύ.

Ένας Κεφαλλονίτης φίλος του πρότεινε να πάνε στη Σάντα Φε του Νιου Μέξικο για να βρούνε κάποιους φίλους και τον ακολούθησε. Το πρόβλημα όμως παραμένει, αφού δεν έχει χαρτιά.

Τότε ξεσπά ο Β' Παγκόσμιος και οι αμερικανικές αρχές βγάζουν διάταγμα που καλούσε τους παράνομους μετανάστες να καταταγούν, με αντάλλαγμα την αμερικανική υπηκοότητα. Έτσι ο Βαγγέλης Κλωνής αποφάσισε να πάει στον πόλεμο.

Μετά την κατάταξή του, ταξιδεύει στο Φορτ Μπλις του Τέξας όπου εκπαιδεύτηκε με το στρατό ξηράς. Χάρη στις εντυπωσιακές του επιδόσεις στην σκοποβολή αποστέλλεται στη Βιρτζίνια, στη βάση των Πεζοναυτών.

Από εκεί θα πάει στην Γιούμα της Αριζόνα όπου εκπαιδεύτηκε στην έρημο, και μετά επέστρεψε στη Βάση της Βιρτζίνια με το Στρατό. Με το τέλος της εκπαίδευσής του περιμένει να ακούσει σε ποιο μέτωπο θα πάει, υποψιαζόμενος πως θα πάει στον Ειρηνικό. 

Τότε φτάνουν τα άσχημα νέα από την Ελλάδα. «Σου έχω άσχημα νέα», του είπε ένας βαθμοφόρος. «Οι Γερμανοί σκότωσαν την οικογένειά σου στην Ελλάδα. Δεν έζησε κανείς. Μπορείς, αν θέλεις, να πάρεις μια άδεια και να επιστρέψεις στο σπίτι σου στην Σαντα Φε».

Ο Βαγγέλης πεισμώνει. Δεν ήθελε να πάει στην Σάντα Φε να κλάψει τους δικούς του. Ζητά να στον στείλουν στην Ευρώπη, στους Γερμανούς.

Ο Κλωνής πολέμησε στην Αυστρία, την Πολωνία, τη Γερμανία, μπήκε στο Βερολίνο και το Παρίσι, ενώ υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις ότι πήγε και στον Ειρηνικό. Για τίποτα από όλα αυτά δεν μιλούσε, όμως, δεμένος από όρκους και διαταγές. Υπάρχουν πολλά στοιχεία που συνηγορούν ότι δεν ήταν ένας απλός φαντάρος.

Πήρε ασυνήθιστα πολλά μετάλλια -η οικογένειά του αυτό τον καιρό προσπαθεί να εντοπίσει ακριβώς πόσα και ποια-, και δέχτηκε και μια θερμότατη ευχαριστήρια επιστολή από τον Πρόεδρο Τρούμαν με ιδιόχειρη υπογραφή.

Ο Βαγγέλης Κλωνής πέθανε στις 18 Φεβρουαρίου του 1989. Κηδεύτηκε στα Κοριάνα, και όσοι τον γνώριζαν κράτησαν τη δική τους εικόνα από τον μεγάλο ήρωα. Ωστόσο υπάρχει και άλλη μια... εικόνα, πολύ διάσημη, γνωστή στα μήκη και τα πλάτη της υφηλίου την οποία  κανείς δεν την είχε συνδέσει με τον Βαγγέλη μέχρι το 1991 οπότε ο γιος του Νίκος Κλώνης ανακαλύπτει το εξώφυλλο του περιοδικού Life.

Ο Αμερικανός φωτογράφος Γιουτζίν Σμιθ πήρε διάσημες φωτογραφίες από τον πόλεμο, ανάμεσα στις οποίες και δύο λήψεις του Βαγγέλη Κλωνή: Η φωτογραφία με το τσιγάρο, και η εικόνα με το παγούρι, η οποία πριν από λίγα χρόνια έγινε γραμματόσημο στις ΗΠΑ.

Πηγή: iefimerida.gr

Γνωρίζοντας τον Χάρι Πότερ για πρώτη φορά

Ο Χάρι Πότερ είναι ένας από τους πιο δημοφιλείς σύγχρονους φανταστικούς ήρωες. Η γνωριμία των θαυμαστών με τον μαγικό κόσμο του, έγινε το 1997. Ήταν η χρονιά που κυκλοφόρησε το πρώτο βιβλίο. Δεν άργησε καθόλου να γίνει γνωστό και πολύ σύντομα άρχισε να μεταφράζεται και να κυκλοφορεί σε πολλές χώρες.

Αν και έχουν περάσει 18 χρόνια από τότε, είναι φυσικό να μην έχουν εξοικειωθεί όλοι με την ιστορία του και να μη γνωρίζουν λεπτομέρειες. Σε αυτό το άρθρο, θα αναφερθούν μερικοί λόγοι που καθιστούν αυτή τη σειρά βιβλίων και ταινιών τόσο σημαντική.

– Θεωρείται πλέον κλασσικό έργο της σύγχρονης εποχής., ανάγοντας τη συγγραφέα του, Τζόαν Κ. Ρόουλινγκ, σε μια από τους σπουδαιότερες συγγραφείς των τελευταίων δεκαετιών.

– Η Ρόουλινγκ δημιούργησε έναν εξ ολοκλήρου καινούριο φανταστικό κόσμο, όπως έκαναν και οι Τόλκιν (Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών/ Το Χόμπιτ) και Λιούις(Τα Χρονικά της Νάρνια).

– Υπάρχει μνημείο ενός καροτσιού με αποσκευές στον αληθινό σιδηροδρομικό σταθμό Κινγκς Κρος στο Λονδίνο. Επιπλέον, μπορούμε να δούμε από κοντά τα στούντιο, τα κοστούμια και άλλα στοιχεία που χρησιμοποιήθηκαν στις ταινίες. Με λίγα λόγια, θεωρείται σημαντικό τουριστικό σημείο και προτείνεται από τους τουριστικούς οδηγούς της Αγγλίας.

– Έχει γίνει αντικείμενο ποικίλων επιστημονικών ερευνών. Πολλοί ερευνητές, φοιτητές και πανεπιστημιακοί μελετούν το έργο της. Μερικά σημεία της έρευνας είναι η φιλολογική σκοπιά, η φεμινιστική χροιά, η μελέτη των στερεοτύπων, η χρήση μυθολογικών και ιστορικών στοιχείων, κοινωνικά και ψυχολογικά φαινόμενα, πολιτιστικά και γεωγραφικά στοιχεία και πολλά άλλα. 

– Δεν ερευνάται απλά, αλλά και διδάσκεται ως αυτόνομο μάθημα στο Πανεπιστήμιο του Durham. Οι φοιτητές γράφουν υποχρεωτικά εργασία για την προαγωγή τους στο μάθημα. 

– Ως έργο φαντασίας είναι αξιόλογο, καλοδουλεμένο και πολύ προσεκτικά δομημένο. Για κάποιον που εκτιμά την λογοτεχνία ή τον κινηματογράφο, είναι καλή επιλογή. Έχει κερδίσει πληθώρα βραβείων και ανήκει στα best-seller και στα box-office αντίστοιχα.

Όλοι οι παραπάνω λόγοι είναι μερικοί μόνο από ένα μεγάλο σύνολο λόγων, για να παρακολουθήσει ή να διαβάσει κάποιος για πρώτη φορά τον Χάρι Πότερ. Δεν είναι τυχαία η σημασία που του έχει δοθεί και ούτε ότι τόσα χρόνια μετά ακόμα είναι σημείο συζήτησης. Γιατί ο χαριποτερικός κόσμος ήρθε για να μείνει.

Πηγή: thedailyowl.gr

Back to Hogwarts

Με την αρχή του μήνα έρχεται και η επιστροφή στο Hogwarts! Σαν παιδιά που μεγάλωσαν αυτή την εποχή η συγκεκριμένη ημερομηνία μας σημάδεψε όταν δεν θέλαμε να επιστρέψουμε στα βαρετά μας σχολεία και θέλαμε να έχουμε ένα γράμμα που να μας λέει πως το Hogwarts μας περιμένει (μεταξύ μας όλοι πιστεύαμε ότι θα το πάρουμε).

Σαν σήμερα λοιπόν ξεκινάει και η σχολική χρονιά στο Hogwarts για τους μάγους και τις μάγισσες. Η J.K.Rowling μέσω του λογαριασμού της στο twitter ζήτησε να πει “Good Luck” όποιος δει τον μικρό James Potter καθώς ξεκινάει τη σχολική του χρονιά σήμερα. 

Τέλος μας ανακοίνωσε πως εντάχθηκε στο Γκριφιντορ (προς κανενός την έκπληξη) αλλά ο Τεντι (Λουπιν) νιώθει απογοητευμένος.

#Back to Hogwarts λοιπόν όπως βροντοφωνάζει όλο το twitter και καλή σχολική χρονιά!!!

King's Cross station

Wake me up when ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΗ ends..

Μπήκε και ο Σεπτέμβρης ( ο χειρότερος μήνας για εμάς τους φοιτητές) και δεν έχω προλάβει καθόλου να αφιερώσω το χρόνο που αρμόζει στο αγαπημένο μου blog.

Πιστέψτε με αυτή η εξεταστική είναι ζόρικη. Νομίζω πιο ζόρικη από κάθε άλλη φορά. Βάζω τα δυνατά μου να φύγουν όσο το δυνατόν περισσότερα μαθήματα μήπως καταφέρω και εγώ (ποτέ) να πάρω πτυχίο!

Ο Σεπτέμβρης εδώ στα βόρεια ξεκίνησε πολύ θερμά αλλά κατά τη διάρκεια μας τα έχει χαλάσει αρκετά με θερμοκρασίες να πέφτουν κάτω του 20 και πιο κοντά στους 10.

Εύχομαι καλό μήνα, πολύ καθυστερημένα και θα ανεβάσω σιγά σιγά όλες τις αναρτήσεις που έχω στην άκρη του blog...