Εσένα που κουβαλάω σαν σταυρό

 Ιστορίες των άλλων

Αγάπη μου. 

Σήμερα δε θα σου μιλήσω, για να σε πείσω για κάτι.

 Ούτε για να σου μεταδώσω κάτι.

Τώρα ξέρω, πως ο έρωτας είναι κάτι κατεξοχήν εγωιστικό. Και όλα τα μαγικά και απροσδόκητα συναισθήματα που γιγαντώνουν το ego μας, τα υπερασπιζόμαστε ακριβώς για ό,τι προσφέρουν σε εμάς τους ίδιους.

 Όχι για σένα. 

Θα σου μιλήσω για μένα. 

Μήπως όταν πονάει και κλαίει κανείς, είναι κανένας εκεί δίπλα; Μόνοι μας και για την πάρτη μας δεν τα εκτονώνουμε όλα;

 Έτσι, εγώ που πάντα για σένα είχα να διατυπώνω πράγματα μεγάλα για να τα έχεις τουλάχιστον για πολεμοφόδια, να ξέρεις πως κάποιος σε αγαπάει και σε πιστεύει, σήμερα θα σου μιλήσω διαφορετικά. 

Η αλήθεια είναι λοιπόν, πως δεν σε ξεπέρασα. 

Και μου λείπεις βαθιά, τρομερά, αφάνταστα. 

Για εβδομάδες ολόκληρες, δεν σε σκεφτόμουν καθόλου από τον Γενάρη που έχω να σε δω και από την άνοιξη που μιλήσαμε τυπικά για τελευταία φορά. 

Και όταν μου ερχόσουν στο μυαλό ήταν απλά σαν πληροφορία. 

Άντε και τα γεγονότα που έγιναν τα θυμόμουν επιγραμματικά, χωρίς θυμούς, σαν να διαβάζω στεγνά ένα ξένο βιογραφικό.

 Ήρθε στη ζωή μου και ένας άλλος άνθρωπος που κάπως με μπέρδεψε.

Μου έδινε αγάπη, σιγουριά και γενναιόδωρα έμπαινε προστατευτικά μπροστά, για μένα.

 Έτσι όπως εσύ ποτέ δεν έκανες. 

Και με μπέρδευε γιατί κολακευόμουν, γοητευόμουν αλλά η λήξη της γνωριμίας μου μαζί σου, μου άφησε αναπηρία. 

Πως να ξανανιώσω το λιώσιμο της καρδιάς, κάθε στιγμή της κάθε μέρας με όλη μου την ύπαρξη;

Και αφού ήρθαν απρόσμενες, θετικές εξελίξεις σαν καθημερινότητα, αφέθηκα στα καινούρια δώρα της ζωής. 

Έβγαινα, ήμουν με τόσο κόσμο και ήμουν εγώ το επίκεντρο. 

Μα την πρώτη φορά που έγινα σκατά, σκέφτηκα από το πουθενά εσένα!

 Πώς θα ήθελα να σε δω και να σου χαϊδέψω λίγο το σβέρκο, σαν να καθόσουν στο μπαρ και να περνούσα από πίσω και σε χαιρετούσα. 

Λόγια του ποτού και της αδυναμίας είναι, σκέφτηκα. 

Κάποια νύχτα άκουσα νέα σου.

 Πως σου κάνανε κακό. 

Πως σε αδικήσανε. 

Ήμουν νηφάλιος. 

Και ένιωσα μια μαχαιριά. 

Την οργή για αυτό που σου κάνανε, που πρέπει εγώ ως καθήκον να επανορθώσω. 

Τη θλίψη για αυτό που σου κάνανε. 

Βγήκα αυθόρμητα εκτός εαυτού. 

Απλά άκουσα τα νέα σου και ένιωσα όλα αυτά σε τέτοια ένταση που μόνο μια άλλη σκέψη την σώπασε. 

Η σκέψη να μην γελάω άλλο τον εαυτό μου με την λήθη, που μόνο ως άμυνα συνέβη από τον οργανισμό μου προς εσένα και την απόσταση που πήραν οι ζωές μας. 

Πως με αυτό που ένιωσα η αλήθεια είναι, πως εσένα αγαπάω ακόμα.

 Όχι δεν το αξίζεις. Φέρθηκες ανέντιμα απέναντι μου γιατί έχεις απαίσιο χαρακτήρα και αυτό που εγώ νιώθω εσύ απλά δεν ξέρεις ότι υπάρχει. 

Και έχεις τέτοια κενά μέσα σου που δεν θα το γνωρίσεις ούτε με την ψυχιατρική υποστήριξη, που αντικειμενικά χρειάζεσαι.

Αλλά για κάποιο λόγο πρέπει εγώ να σε κουβαλήσω μέσα μου. Σαν σταυρό. Χωρίς Ανάσταση. 

Θα υπάρχεις, θα σε βρίσκω μπροστά μου, δεν ξέρω και δεν με νοιάζει ο λόγος πια, απλά το δέχομαι.

Δεν θα λιώνω, δεν θα υποφέρω, θα είμαι καλά. 

Κάποιες δύσκολες στιγμές και σκοτεινές, θα ξυπνάς σαν βαμπίρ. 

Και εγώ θα σκέφτομαι τα δικά μου λάθη. 

Το απλό μικρό πραγματάκι που έπρεπε να κάνω στη θέση των δέκα τεράστιων που ασύδοτα σου χάριζα.

 Όχι πια όνειρα. Όχι ελπίδες. Όχι σχέδια. 

Μόνο μην βρεθείς μπροστά μου. 

Ο θυμός μου και η πίκρα μου γίνονται με το χρόνο σιγουριά. 

Και αυτή τη φορά δεν θα σου απευθύνω τίποτα. 

Η σιγουριά μου είναι αυτή που θα σε αρπάξει από μόνη της και θα σε ξεμπροστιάσει ενώ θα με δεις σε μια άλλη παρέα, να είμαι εντελώς καινούριος, σαν να μη γνωριστήκαμε ποτέ, μα κάτι θα σε ενοχλήσει σαν ενοχή. 

Καληνύχτα.

Πηγή: pillowfights.gr

Δεν ξεχνιέται ο πρώτος έρωτας

Έχετε ερωτευτεί ποτέ; Μα τι ρωτάω; Και ποιος δεν έχει; Οι περιπτώσεις που αποτελούν εξαίρεση μπορούν πιστεύω να μετρηθούν στα δάχτυλα μερικών μόνο από εμάς.

 Θα θυμάστε λογικά κάτι από κάθε φορά που νιώσατε ερωτευμένοι. Κάποιες στιγμές από εκείνες τις σχέσεις που σας έκαναν να νιώσετε έτσι. Ή πάλι μπορεί και να μην θυμάστε. 

Για τον πρώτο δυνατό έρωτα όμως τι ισχύει; Ξεχνιέται ποτέ; 

Στο I <3 Polls αυτής της εβδομάδας, σας ρωτήσαμε και η συντριπτική πλειοψηφία αποφάνθηκε. 

Ο πρώτος δυνατός έρωτας δεν ξεχνιέται. Μόνο το 23% πιστεύει το αντίθετο. 

Και γιατί δεν ξεχνιέται; Γιατί είναι εκείνος ο έρωτας που θα σου γεννήσει πρωτόγνωρα συναισθήματα, τα οποία πριν, δεν πίστευες καν πως μπορεί να υπάρχουν.

 Έβλεπες τους γύρω σου που το βίωναν και τους θεωρούσες υπερβολικούς. 

Μπορεί ακόμα, να έρθει από το πουθενά και να σε αρρωστήσει με την έντασή του. Να σε παρασύρει να ζήσεις πράγματα που σε άλλες περιπτώσεις δεν θα έπαιρνες απόφαση να ζήσεις. 

Να δεις τον εαυτό σου να μεταλλάσσεται, έτσι όπως δεν θα περίμενες ποτέ. 

Έρχεται λοιπόν, ο πρώτος δυνατός έρωτας και πέφτεις με τα μούτρα. Εξιδανικεύεις την σχέση και νομίζεις πως όμοια της δεν θα ξαναβρείς. Τον νιώθεις στο πετσί σου. Διοχετεύεις όλη σου την ενέργεια πάνω του. 

Ο κόσμος σου περιστρέφεται γύρω από αυτή την απρόσμενη έκρηξη που σε καίει αργά, αλλά το απολαμβάνεις και αφήνεσαι να καείς στην λάβα που τρέχει πίσω σου. Παραδίδεσαι ψυχή τε και σώματι και νιώθεις τις αντιστάσεις σου όχι απλώς μειωμένες, αλλά τελείως αποδυναμωμένες. 

Αυτός ο έρωτας θα σε έχει δικό του για πάντα. Δέσμιο όλων αυτών που σε προκάλεσε να νιώσεις. 

Έχει αφήσει τα σημάδια του στο σώμα σου, όπως το πυρωμένο σίδερο που μαρκάρει τα άλογα. 

Δεν είναι ένας απλός περαστικός από τη ζωή σου. 

Ήρθε μια φορά και μένει για πάντα. 

Κατοικεί μέσα σου.

 Σαν ανάμνηση γλυκιά, σαν θύμηση της νιότης και της τρέλας, σαν να πέρασες από έναν ανεμοστρόβιλο και να είδες μέσα του όλα όσα είχε παρασύρει. 

Και όταν βγήκες ζωντανός από εκεί μέσα, πώς να ξεχάσεις όλα αυτά που είδες και δεν θα ξαναδείς; 

Πόσες σχέσεις έκαψε η ανάμνηση του; Πόσους άλλους έρωτες απαρνηθήκαμε ή διώξαμε γιατί απλά δε μας γέμιζαν το μάτι, εν συγκρίσει πάντα με αυτόν, τον ένα πρώτο και δυνατό; 

Η συναισθηματική ευφορία που μας προκαλεί μπορεί να βλάψει σημαντικά τις επόμενες σχέσεις μας. Μας έμαθε το συναίσθημα σε όλο του το μεγαλείο, είχε την αποκλειστικότητα στη ζωή μας και μας πέρασε στο υποσυνείδητο έτσι, ένα μη ρεαλιστικό πρότυπο σχέσης. 

Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να αναζητούμε διαρκώς ό,τι νιώσαμε τότε και αφού δεν το βρίσκουμε να κατακρίνουμε πολλές φορές τις νυν σχέσεις μας, να απογοητευόμαστε και να τις θεωρούμε βαρετές. 

Σας έχω νέα: η συγκίνηση και η ένταση της πρώτης φοράς είναι μοναδική και δεν θα την ξαναβρείτε ατόφια σε κάποια σχέση μεταγενέστερη. 

«Σε έναν ιδανικό κόσμο, θα ξυπνούσαμε κατευθείαν στη δεύτερη σχέση», δηλώνει χαρακτηριστικά ο δρ Μάλκολμ Μρίνιν, επικεφαλής ερευνητής στο Ινστιτούτο Κοινωνικών και Οικονομικών Ερευνών του πανεπιστημίου του Έσεξ. 

Θα υπάρξουν φυσικά και άλλες δυνατές συναισθηματικά σχέσεις στην πορεία της ζωής μας, μα καμία δεν θα ξεριζώσει από μέσα μας τον έρωτα τον πρώτο και δυνατό. 

Γιατί αυτός ήταν χείμαρρος και όχι θάλασσα σε απανεμιά. 

Πηγή: pillowfights.gr

Λίγο από το πολύ που έχω μέσα μου για σένα

Ιστορίες του άλλου

Σου γράφω πάλι από ανάγκη. 

Αυτή την εσωτερική ανάγκη που ξεπερνά τον εγωισμό και βγαίνει σε ανύποπτο χρόνο, όταν προσπαθείς να την καταπιέσεις, να φωνάξει όσα καιρό τώρα σιωπούσαν. 

Ίσως να μην πρέπει να φωνάξω. Δε θέλω να σε τρομάξω γι' αυτό θα σου ψιθυρίσω κάτι από τον έρωτά μου.

 Λίγο από το πολύ που έχω μέσα μου για σένα. 

«Σμίγουν και χωρίζουν οι άνθρωποι αγάπη μου και δεν παίρνει τίποτα ο ένας από τον άλλο γιατί ο έρωτας είναι ο πιο δύσκολος δρόμος για να γνωριστούν», μα σαν καταφέρουν να γνωριστούν τότε ο χωρισμός δεν υπάρχει ως πιθανότητα, γιατί κάθε χωρισμός είναι ένας μικρός θάνατος, και καταλαβαίνεις ότι δεν μπορούμε να σκοτώνουμε εκείνο το κομμάτι μας που αγαπάμε στον άλλο. 

Σε περιμένω, ξέρεις.

 Έχω μια ζωή να σου χαρίσω. Δεν μπορώ να σου υποσχεθώ ότι θα είναι χαρισάμενη. 

Όχι, μεγαλώσαμε πια για να υποσχόμαστε πράγματα που ξέρουμε πως δεν είναι αλήθεια. Μπορώ όμως να σου υποσχεθώ ότι θα κάνω τα αδύνατα δυνατά για να είσαι ευτυχισμένος, ακόμα και στην πιο μικρή στιγμή της κάθε μέρας σου.

 Από τον πρωινό σου καφέ έως το τελευταίο σου τσιγάρο πριν κοιμηθείς. 

Οι υποσχέσεις για τον ουρανό με τ' άστρα είναι φτωχές μπροστά στα θαύματα που μπορούμε να κάνουμε για να μεταμορφώσουμε την καθημερινότητά μας. Για να τη φωτίζουμε.

 Για να κάνουμε τη ρουτίνα γιορτή και τη συνήθεια, έκπληξη. 

Θα σε γεμίσω με εκπλήξεις. Κι αμέσως μετά, θα σου χρωματίζω τα σκοτάδια. 

Οι άνθρωποι όταν ερωτευόμαστε γινόμαστε λίγο γλυκανάλατοι, αλλά και πώς αλλιώς θα ξεχώριζε η νοστιμάδα που φέρνει στη ζωή μας ο έρωτας;

 Ναι, δε ζούμε σε εύκολη εποχή και πλέον κουβαλάμε αρκετά φορτία όλοι μας, μα σκοπός δεν είναι να βρούμε εκείνον που θα μας αγαπάει αρκετά για να μοιραστούμε το βάρος;

 Στα βάρη λυγίζουν οι περισσότεροι. Μάθαμε να φοβόμαστε ακόμη και τη σκιά μας. Δειλά ανθρωπάκια όλοι μας.

 Όταν ξεμακραίνεις, δεν αγαπάς αρκετά. Και στην αγάπη το πολύ, ποτέ δε φτάνει.

 Θέλω να σε ξυπνάω το πρωί με έναν καφέ κι ένα φιλί. Να φεύγεις βιαστικά για τη δουλειά και να γυρνάς με νεύρα, να σου ζουλάω τα δάκτυλα και να σε χαλαρώνω. Να παίρνεις δύναμη από την παρουσία μου. Να ανυπομονείς να με δεις. 

Θέλω να μαλώνουμε και να σε ζηλεύω. Να σου πηγαίνω κόντρα και να σε υπακούω. Να θέλω να σε χτυπήσω και να μην μπορώ να ζήσω μακριά σου. 

Θέλω να κάνουμε έρωτα συνέχεια. Έρωτα γεμάτο πάθος, συναίσθημα, δύναμη κι επιβολή. 

Θέλω τα αυτονόητα που θεωρούνται δεδομένα, μα τα θέλω με το αλατοπίπερο του έρωτα που κάνει ακόμα και τον καυγά, λόγο για να σ' αγαπώ περισσότερο. 

Δεν θέλω αυτό που οι πολλοί ζούνε, αν ήταν αυτό το ζητούμενο μου δεν θα σου έγραφα ποτέ αυτό το γράμμα. 

Θέλω το πάθος και όχι την χλιαρότητα του προγράμματος. 

Αν αναρωτιέσαι γιατί, απάντηση δεν έχω. 

Μα χαίρομαι γι αυτό, γιατί αν είχα θα ήσουν κάτι συνηθισμένο και δεν είσαι. 

Εσύ αρκεί να με αγαπάς. Όσο μπορείς να με αγαπάς.





Πηγή: pillowfights.gr

Σου γράφω πάλι απο ανάγκη. Αυτή την εσωτερική ανάγκη που ξεπερνά τον εγωισμό και βγαίνει σε ανύποπτο χρόνο, όταν προσπαθείς να την καταπιέσεις, να φωνάξει όσα καιρό τώρα σιωπούσαν. Ίσως να μην πρέπει να φωνάξω. Δε θέλω να σε τρομάξω γι'αυτό θα σου ψιθυρίσω κάτι απο τον έρωτά μου. Λίγο απο το πολύ που έχω μέσα μου για σένα. «Σμίγουν και χωρίζουν οι άνθρωποι αγάπη μου και δεν παίρνει τίποτα ο ένας απο τον άλλο γιατί ο έρωτας είναι ο πιο δύσκολος δρόμος για να γνωριστούν», μα σαν καταφέρουν να γνωριστούν τότε ο χωρισμός δεν υπάρχει ως πιθανότητα, γιατί κάθε χωρισμός είναι ένας μικρός θάνατος, και καταλαβαίνεις οτι δεν μπορούμε να σκοτώνουμε εκείνο το κομμάτι μας που αγαπάμε στον άλλο. Σε περιμένω, ξέρεις. Έχω μια ζωή να σου χαρίσω. Δεν μπορώ να σου υποσχεθώ οτι θα είναι χαρισάμενη. Όχι, μεγαλώσαμε πια για να υποσχόμαστε πράγματα που ξέρουμε πως δεν είναι αλήθεια. Μπορώ όμως να σου υποσχεθώ οτι θα κάνω τα αδύνατα δυνατά για να είσαι ευτυχισμένος, ακόμα και στην πιο μικρή στιγμή της κάθε μέρας σου. Απο τον πρωινό σου καφέ εως το τελευταίο σου τσιγάρο πριν κοιμηθείς. Οι υποσχέσεις για τον ουρανό με τ'άστρα είναι φτωχές μπροστά στα θαύματα που μπορούμε να κάνουμε για να μεταμορφώσουμε την καθημερινότητά μας. Για να τη φωτίζουμε. Για να κάνουμε τη ρουτίνα γιορτή και τη συνήθεια, έκπληξη. Θα σε γεμίσω με εκπλήξεις. Κι αμέσως μετά, θα σου χρωματίζω τα σκοτάδια. Οι άνθρωποι όταν ερωτευόμαστε γινόμαστε λίγο γλυκανάλατοι, αλλά και πώς αλλιώς θα ξεχώριζε η νοστιμάδα που φέρνει στη ζωή μας ο έρωτας; Ναι, δε ζούμε σε εύκολη εποχή και πλέον κουβαλάμε αρκετά φορτία όλοι μας, μα σκοπός δεν είναι να βρούμε εκείνον που θα μας αγαπάει αρκετά για να μοιραστούμε το βάρος; Στα βάρη λυγίζουν οι περισσότεροι. Μάθαμε να φοβόμαστε ακόμη και τη σκιά μας. Δειλά ανθρωπάκια όλοι μας. Όταν ξεμακραίνεις, δεν αγαπάς αρκετά. Και στην αγάπη το πολύ, ποτέ δε φτάνει. Θέλω να σε ξυπνάω το πρωί με έναν καφέ κι ένα φιλί. Να φεύγεις βιαστικά για τη δουλειά και να γυρνάς με νεύρα, να σου ζουλάω τα δάκτυλα και να σε χαλαρώνω. Να παίρνεις δύναμη από την παρουσία μου. Να ανυπομονείς να με δεις. Θέλω να μαλώνουμε και να σε ζηλεύω. Να σου πηγαίνω κόντρα και να σε υπακούω. Να θέλω να σε χτυπήσω και να μην μπορώ να ζήσω μακριά σου. Θέλω να κάνουμε έρωτα συνέχεια. Έρωτα γεμάτο πάθος, συναίσθημα, δύναμη κι επιβολή. Θέλω τα αυτονόητα που θεωρούνται δεδομένα, μα τα θέλω με το αλατοπίπερο του έρωτα που κάνει ακόμα και τον καυγά, λόγο για να σ'αγαπώ περισσότερο. Δεν θέλω αυτό που οι πολλοί ζούνε, αν ήταν αυτό το ζητούμενο μου δεν θα σου έγραφα ποτέ αυτό το γράμμα. Θέλω το πάθος και όχι την χλιαρότητα του προγράμματος. Αν αναρωτίεσαι γιατί, απάντηση δεν έχω. Μα χαίρομαι γι αυτό, γιατί αν είχα θα ήσουν κάτι συνηθισμένο και δεν είσαι. Εσύ αρκεί να με αγαπάς. Όσο μπορείς να με αγαπάς.

Πηγή: http://www.pillowfights.gr/istories_tou_allou/item1108/Λίγο_από_το_πολύ_που_έχω_μέσα_μου_για_σένα
Copyright © pillowfights.gr

Σου γράφω πάλι απο ανάγκη. Αυτή την εσωτερική ανάγκη που ξεπερνά τον εγωισμό και βγαίνει σε ανύποπτο χρόνο, όταν προσπαθείς να την καταπιέσεις, να φωνάξει όσα καιρό τώρα σιωπούσαν. Ίσως να μην πρέπει να φωνάξω. Δε θέλω να σε τρομάξω γι'αυτό θα σου ψιθυρίσω κάτι απο τον έρωτά μου. Λίγο απο το πολύ που έχω μέσα μου για σένα. «Σμίγουν και χωρίζουν οι άνθρωποι αγάπη μου και δεν παίρνει τίποτα ο ένας απο τον άλλο γιατί ο έρωτας είναι ο πιο δύσκολος δρόμος για να γνωριστούν», μα σαν καταφέρουν να γνωριστούν τότε ο χωρισμός δεν υπάρχει ως πιθανότητα, γιατί κάθε χωρισμός είναι ένας μικρός θάνατος, και καταλαβαίνεις οτι δεν μπορούμε να σκοτώνουμε εκείνο το κομμάτι μας που αγαπάμε στον άλλο. Σε περιμένω, ξέρεις. Έχω μια ζωή να σου χαρίσω. Δεν μπορώ να σου υποσχεθώ οτι θα είναι χαρισάμενη. Όχι, μεγαλώσαμε πια για να υποσχόμαστε πράγματα που ξέρουμε πως δεν είναι αλήθεια. Μπορώ όμως να σου υποσχεθώ οτι θα κάνω τα αδύνατα δυνατά για να είσαι ευτυχισμένος, ακόμα και στην πιο μικρή στιγμή της κάθε μέρας σου. Απο τον πρωινό σου καφέ εως το τελευταίο σου τσιγάρο πριν κοιμηθείς. Οι υποσχέσεις για τον ουρανό με τ'άστρα είναι φτωχές μπροστά στα θαύματα που μπορούμε να κάνουμε για να μεταμορφώσουμε την καθημερινότητά μας. Για να τη φωτίζουμε. Για να κάνουμε τη ρουτίνα γιορτή και τη συνήθεια, έκπληξη. Θα σε γεμίσω με εκπλήξεις. Κι αμέσως μετά, θα σου χρωματίζω τα σκοτάδια. Οι άνθρωποι όταν ερωτευόμαστε γινόμαστε λίγο γλυκανάλατοι, αλλά και πώς αλλιώς θα ξεχώριζε η νοστιμάδα που φέρνει στη ζωή μας ο έρωτας; Ναι, δε ζούμε σε εύκολη εποχή και πλέον κουβαλάμε αρκετά φορτία όλοι μας, μα σκοπός δεν είναι να βρούμε εκείνον που θα μας αγαπάει αρκετά για να μοιραστούμε το βάρος; Στα βάρη λυγίζουν οι περισσότεροι. Μάθαμε να φοβόμαστε ακόμη και τη σκιά μας. Δειλά ανθρωπάκια όλοι μας. Όταν ξεμακραίνεις, δεν αγαπάς αρκετά. Και στην αγάπη το πολύ, ποτέ δε φτάνει. Θέλω να σε ξυπνάω το πρωί με έναν καφέ κι ένα φιλί. Να φεύγεις βιαστικά για τη δουλειά και να γυρνάς με νεύρα, να σου ζουλάω τα δάκτυλα και να σε χαλαρώνω. Να παίρνεις δύναμη από την παρουσία μου. Να ανυπομονείς να με δεις. Θέλω να μαλώνουμε και να σε ζηλεύω. Να σου πηγαίνω κόντρα και να σε υπακούω. Να θέλω να σε χτυπήσω και να μην μπορώ να ζήσω μακριά σου. Θέλω να κάνουμε έρωτα συνέχεια. Έρωτα γεμάτο πάθος, συναίσθημα, δύναμη κι επιβολή. Θέλω τα αυτονόητα που θεωρούνται δεδομένα, μα τα θέλω με το αλατοπίπερο του έρωτα που κάνει ακόμα και τον καυγά, λόγο για να σ'αγαπώ περισσότερο. Δεν θέλω αυτό που οι πολλοί ζούνε, αν ήταν αυτό το ζητούμενο μου δεν θα σου έγραφα ποτέ αυτό το γράμμα. Θέλω το πάθος και όχι την χλιαρότητα του προγράμματος. Αν αναρωτίεσαι γιατί, απάντηση δεν έχω. Μα χαίρομαι γι αυτό, γιατί αν είχα θα ήσουν κάτι συνηθισμένο και δεν είσαι. Εσύ αρκεί να με αγαπάς. Όσο μπορείς να με αγαπάς.

Πηγή: http://www.pillowfights.gr/istories_tou_allou/item1108/Λίγο_από_το_πολύ_που_έχω_μέσα_μου_για_σένα
Copyright © pillowfights.gr

Λίγο από το πολύ που έχω μέσα μου για σένα

Πηγή: http://www.pillowfights.gr/istories_tou_allou/item1108/Λίγο_από_το_πολύ_που_έχω_μέσα_μου_για_σένα
Copyright © pillowfights.gr