Απωθημένα

Πρέπει να αποδεχτώ τη μοίρα μου:  Δεν με ελκύουν οι φυσιολογικοί.  

Εν τέλει πρέπει ο άλλος να κουβαλάει 5-6 ψυχολογικά για να μου αρέσει.

Α! Και είμαι ανάποδη.

Εκεί που λες πως εντάξει, κάτι βρήκα να ασχολούμαι, αν εστιάσεις σε αυτό το κάτι καταλαβαίνεις ότι δεν είναι φυσιολογικό.

Μελαγχολικός και ψυχρός τύπος. Απόμακρος πολύ. Δεν ανταλλάσσει πολλές κουβέντες. Ιδίως σε αγνώστους. 

Και όμως ένα χρόνο πριν που τον γνώρισα, κάθισε δίπλα μου, γνωριστήκαμε και το ίδιο βράδυ προσπάθησε να με φιλήσει. Δύο φορές.

Ένα χρόνο μετά, το κακό μου κάρμα, μου γυρίζει μπούμερανγκ τα συναισθήματα και τον σκέφτομαι.

Και μετανιώνω.

Μετανιώνω που δεν του έδωσα μια ευκαιρία πέρυσι που τόσο πολύ την αναζητώ τώρα. Μετανιώνω που άφησα την ευκαιρία να περάσει έτσι. Τι είχα να χάσω άλλωστε; 

Και είναι και το ότι δεν είναι τύπος που μπορείς να προσεγγίσεις. Δεν είναι ο εγωισμός του δεν είναι τίποτα άλλο πέρα από το χαρακτήρα του. Το βλέμμα του όμως μου έχει καρφωθεί και με ανατριχιάζει κάθε φορά που σκέφτομαι πόσο με είχε πλησιάσει πέρυσι.

Είχα την ευκαιρία μου, την έχασα. Περαστικά μου. Φαίνεται πως θα μείνει το απωθημένο που είχα την ευκαιρία να εκπληρώσω αλλά το διέλυσα μόνη μου.

Σκέψεις

“-Πολύ καπνίζεις.

      - Μα μόλις ήρθες.

      - Δεν έχει σημασία. Εγώ γενικά μιλάω. Ότι καπνίζεις πολύ. Και απαγορεύεται και το κάπνισμα.

      - Μα και οι άλλοι καπνίζουν. Μόνο εμένα βλέπεις;

      -Εσύ είσαι δίπλα μου. Το ξέρεις ότι θα μπορούσα να σου κάνω μήνυση έτσι;

-Πάλι τα ίδια; 

Το πρόσωπό του το αλλάζει ένα χαμόγελο. Και απαντάει: «Ναι, θα μπορούσα να σου κάνω μήνυση να ξέρεις, για τον καπνό σου που με ενοχλεί».

-Μπορείς ε; Τι να σου πω, κάνε μου.

Κλεφτές ματιές. Είτε δικές του, είτε δικές μου. Τα μάτια μας κάπου συναντιούνται. Κάτι έχει αλλάξει όμως. Ίσως η αμηχανία, ίσως η αβεβαιότητα, προσδίδει μια άλλη μυρωδιά στον αέρα. 

Ύστερα γίνομαι κουβέντα στα στόματα των φίλων του. Αρχίζουν και συζητούν μπροστά μου για το ύψος μου και με αστείο τρόπο με κοροϊδεύουν. 

Εκείνος γυρίζει και μου λέει στο αυτί χαμογελώντας με το στραβό γελάκι: «Μην τους παρεξηγείς. Έχουν πιει». 

Τον κοιτάω στα μάτια και του λέω: «Μην αγχώνεσαι. Δεν με ενοχλεί». 

Βλέπω την Α. από λίγο πιο δίπλα να με κοιτάει. Ύστερα από λίγο έρχεται και με παίρνει για να πάμε στο μπάνιο. 

«Δεν χρειαζόταν να με τραβήξεις έτσι».

«Τι σου έλεγε;»

Της εξηγώ. 

«Πάλι τα ίδια δηλαδή; Σου αρχίζει μονίμως την ίδια κουβέντα έτσι;»

Γιατί να είμαι τόσο ανάποδη;

Merry Christmas

Καλά Χριστούγεννα σε όλους!

Μεγαλώσαμε πια...

2 χρόνια

Άλλος ένας χρόνος χωρίς εσένα. Χωρίς τα αστεία σου, χωρίς τις εξόδους και χωρίς το άφθονο λευκό κρασί στο Σάκη.

Λείπεις.
2 χρόνια πέρασαν και συνεχίζεις να λείπεις.

Δεν αντέχω να πω άλλα.
Καληνύχτα

Fuck you

Τι και αν ήρθαν τα γενέθλια σου; Από την προηγούμενη μέρα σκεφτόμουν αν έπρεπε να σου στείλω ή όχι. Τελικά, πήρα απόφαση να σου στείλω ένα μήνυμα απλά για να βγω από την υποχρέωση ότι και εσύ με θυμάσαι σε γενέθλια και γιορτές.

Μόλις ήρθε η απάντησή σου όμως, δεν κρύβω πως ήρθε και ένα χαμόγελο στα χείλη μου. Μετά από αυτό το χαμόγελο, με πλημμύρισαν σκέψεις και απλά πέταξα το κινητό στο κρεβάτι θυμωμένη και εξοργισμένη, χωρίς να σου απαντήσω ποτέ. Δεν είναι ανάγκη.

Και ξέρεις γιατί τσαντίζομαι έτσι; Το "μου" δίπλα από το όνομα μου, πόσο ψεύτικος μπορεί να είσαι, τα φιλιά πολλά και οι ευχές που δίνεις σε εμένα για ανταπόδοση. Σταμάτα. Απλά σταμάτα. Γιατί όταν θα σε πετύχω στην Καλαμάτα το πρώτο πράγμα που θα κάνεις θα είναι ή να αλλάξεις πεζοδρόμιο ή να γυρίσεις 180 μοίρες το κεφάλι σου για να αποφύγεις ένα "Γεια".

Λοιπόν. κράτησε τα ψέμματα σου. Ούτε το χαιρετισμό σου δεν θέλω κάτω κάτω. Αυτές τις τυπικότητες τις σιχαίνομαι. Εγώ το ξεκίνησα βέβαια στέλνοντας σου χρόνια πολλά. Αλλά ένιωθα υποχρεωμένη από τη στιγμή που το κάνεις και εσύ για μένα. Δεν θέλω να σου χρωστάω τίποτα.

Fuck you.

Who's the real you?

http://qveenofmoons.tumblr.com/post/135066921821/flowerdeann-rebecca-stead