Until we meet again

Τέσσερις μήνες μετά. Είδα ξανά τα φωτεινά σου μάτια. Το χαμόγελο σου που δημιουργεί και το δικό μου. Το γέλιο σου. Που με κάνει να γελάω από την καρδιά μου. 
Μου έλειψε η παρουσία σου, τα αστεία σου, το πόσο καλά περνάω μαζί σου.
Ήταν μια εβδομάδα παρουσίας σου, σ' αυτή την πόλη που γνωριστήκαμε. Και αυτή η αγκαλιά σου όταν με είδες! Παρόλο το κρύο. ένιωσα να με ζεσταίνει. Γιατί ήταν αληθινή. 
Και πρώτη μέρα που βγήκαμε, πήγαμε στο μαγαζί που πρωτογνωριστήκαμε. 
Και μου είπες πως αυτό ακριβώς το πράγμα: "Εδώ ήταν η πρώτη φορά που σε γνώρισα." Και έκανα τη σκεπτική παρόλο που το θυμόμουν από τη στιγμή που πατήσαμε το πόδι μας εκεί μέσα. 
Και οι δύο με θεραπείες, οπότε όλοι μας οι έξοδοι περιλάμβαναν τσάι. Και με τις συζητήσεις μας ένιωθα πως ξεφεύγω. Πώς δεν υπάρχουν άλλοι εδώ γύρω μας. Μόνο οι δυο μας, με τη ζεστασιά, είτε στο τζάκι είτε στο καλοριφέρ.
Το ενδιαφέρον σου για το πως τα περνάω, για τα προβλήματα με την παρέα μου, πώς γράφω, το να μου στείλεις μήνυμα με το που έφτασες για να με δεις. Όλα με χαροποίησαν.
Και η μέρα που σε ταλαιπώρησα με το να μου φτιάξεις το laptop. Να μου το ανοίξεις κομμάτι κομμάτι και να μου εξηγείς το κάθε μικρό εξάρτημα, να μου δίνεις συμβουλές και να μου φτιάχνεις πράγματα που είχε "χαλάσει" ο προηγούμενος τεχνικός. 
Η επιμονή σου στο να κάνεις τέλεια τη δουλειά (δεν είχα βέβαια καμία αμφιβολία γι' αυτό) και να είμαι ευχαριστημένη από το αποτέλεσμα, με αποτελείωσε. 
Και το Σάββατο, μου είπες πως θα βγούμε παρέα και επειδή άργησες να μου στείλεις, μου ζήτησες συγγνώμη και πως δεν κανονίσατε κάτι όλη μέρα και γι' αυτό δεν έστειλες. Οπότε μου είπες να ετοιμαστώ για να βρούμε τις φίλες σου που ήταν ήδη έξω. Πήγαμε λοιπόν στο μαγαζί, που μας "κορόιδευαν" που δεν μπορούσαμε να πιούμε τσίπουρα, όπως κοροϊδεύαμε και εμείς τον εαυτό μας στο να προσέξουμε μη μας πιάσει το αναψυκτικό.
Κατά τη μιάμιση-δύο η παρέα το διάλυσε γιατί ήταν κουρασμένη. Και μου είπες αν θέλω να κάνουμε κάτι οι δυο μας. 
Έτσι πήγαμε να πιούμε ένα ακόμα αναψυκτικό στο μαγαζί με την πιο normal μουσική για βράδυ στη νότια πλευρά της πόλης (έχουμε και τα ίδια γούστα στη μουσική τρομάρα μας!)
Και κάποια στιγμή εκεί που μιλούσαμε, γυρνάς και με κοιτάς με αυτά τα μάτια, μέσα στα δικά μου και μου λες: " Θέλω να σου ζητήσω συγγνώμη που εν σε έχω δει τόσες φορές όσες θα ήθελα να βρεθούμε".
Και του απάντησα πως είναι λογικό, γιατί έχει να δει τόσο κόσμο και την φίλη του που τον φιλοξενεί. 
Και μου είπε πως και πάλι θα ήθελε να κανονίζουμε περισσότερο.

Και σήμερα, έφυγε. 

Και ποιος ξέρει πότε θα ξαναβρεθούμε...

Θα κρατήσω λοιπόν τις αναμνήσεις μέχρι την επόμενη φορά...

Stop Racism

" Why can't we see

That when we bleed, we bleed the same..."

 -          Map of the Problematique, Muse

Damn, your voice

Η φωνή σου σήμερα ήταν αυτό που χρειαζόμουν. Μια όμορφη μελωδία στα αυτιά μου, μια μελωδία που δημιούργησε γαλαξίες στο μυαλό μου.
Μέσα σε όλη αυτή την πίεση και την αναστάτωση, η φωνή σου ήρθε και έδιωξε όλα αυτά. Έστω γι' αυτή την ώρα που μιλούσαμε.
Πόσο καιρό είχα να την ακούσω; Τολμώ να πω πως μου είχε λείψει πολύ.

Και ένα τελευταίο: Η καρδιά μου έχει να χτυπήσει τόσο δυνατά, πάρα πολύ καιρό.

Πώς πιστεύεις ότι μοιάζει ο Θάνατος;

-Πες μου κάτι.
-Τι;
-Ο Θάνατος πως πιστεύεις ότι μοιάζει;
-Αλήθεια γιατί ρωτάς;
-Ίσως γιατί με τρομάζει.
-Εγώ λοιπόν θα ήθελα ο Θάνατος να έχει τη μορφή μου.
Λένε πως γεννιόμαστε και πεθαίνουμε μόνοι. Εγώ όμως έχω ανάγκη το τέλος μου να μην είναι τόσο μοναχικό. Θέλω να διασχίσω αυτή τη διαδρομή με κάποιον που ξέρει τα πάντα για εμένα. Την παιδική μου ηλικία με τα ηλιόλουστα καλοκαίρια στην παραλία, τις χαρές και τις λύπες, τους παράφορους, παθιασμένους έρωτες και τους ανεκπλήρωτους. Τα βράδια που πέρασα παρέα με τις σκέψεις μου, τις αμέτρητες αποτυχίες, που με δίδαξαν και τις ελάχιστες επιτυχίες για τις οποίες δούλεψα σκληρά. Όλα όσα έκανα, όσα προσπάθησα, αυτά που δεν κατάφερα, όσα μου επιβλήθηκαν, εκείνα που αρνήθηκα και όσα δεν πρόλαβα. Δε θα μπορούσα να διαλέξω καλύτερο φίλο σε αυτό το ταξίδι από τον εαυτό μου.

Πηγή: Ανθρωπάρια

Human Relations(hit) !

Πόσο δύσκολες είναι οι ανθρώπινες σχέσεις τελικά; Πόσο δύσκολο είναι να καταφέρεις να βρεις δυο τρεις ανθρώπους οι οποίοι θα καταλαβαίνουν τη δική σου υπόσταση και θα σε θέλουν δίπλα τους ακριβώς όπως είσαι.
Καμία αλλαγή.
Σε δέχονται και σε αγαπούν όπως ακριβώς είσαι.
Ακόμα και όταν δεν μπορείς να αγαπήσεις εσύ η ίδια τον εαυτό σου.
Πόσο σημαντικό είναι να έχεις τέτοιους ανθρώπους δίπλα σου;
Και πόσο δύσκολο είναι αν τους κρατήσεις τελικά;
Ή να σε κρατήσουν.
Πολλές φορές κάθομαι και σκέφτομαι για φιλίες που έχασα παρόλο που είχα βγάλει πολύ καλό εαυτό προς τα έξω. Ή πιο σωστά, μου τον έβγαζαν.
Φιλίες που είχα δώσει πολλά. Που είχα εμβαθύνει συναισθηματικά.
Φιλίες που πίστευα πως θα κρατήσουν σε βάθος χρόνων.
Κι όμως. Οι άνθρωποι αλλάζουν. Και είναι λογικό.
Οι συνθήκες αλλάζουν. Το ίδιο και η καθημερινότητά μας. Και όσο μεγαλώνουμε, τόσο πρέπει να σκληραγωγηθούμε για τη σκληρή πραγματικότητα.
Και οι συνθήκες αυτές μας διαμορφώνουν. Άλλοτε μας βρίσκουν "ευκολόπλαστους" όπως την πλαστελίνη και μας πλάθουν όπως θέλουν, πιο εύκολα και άλλοτε μας βρίσκουν πιο δύσκολους όπως το γυαλί και μας σπάνε χίλια κομμάτια για να μας μαζέψουν και να μας κολλήσουν πάλι, γεμάτοι ρωγμές μεν, αλλά γνωρίζοντας πλέον.
Έτσι λοιπόν, μεγαλώνοντας, έχασα την καλύτερη μου φίλη, αυτή που κάποτε κάναμε τόσα σχέδια μαζί, για το μέλλον, αυτή που μοιραζόταν πολλά πράγματα με εμένα και αυτή που είχε κάνει τόσα πολλά για μένα. Ό,τι και να έγινε μεταξύ μας, αυτό δεν αλλάζει.
Αλλά αυτή η κολλητή μου, που είχε γίνει σαν αδερφή μου, έκανε πολλά πράγματα που μου στοίχισαν.
Που με έκαναν να χάσω την εμπιστοσύνη μου σ' αυτή. Και χωρίς εμπιστοσύνη, πώς να σταθεί ζωντανή μια φιλία, σωστά;
Όμως υπήρξαν και υπάρχουν φορές, που αναπολώ αυτά που έγιναν και αυτά που περάσαμε.
Ξέρω όμως, ότι δεν με αποδέχτηκε και δεν ξέρω αν θα το κάνει ποτέ.

Το να χάνεις ανθρώπους από δίπλα σου, που κάποτε πίστευες πως ίσως γεράσετε μαζί, είναι σκληρό.
Και το σίγουρο είναι ότι μου στοίχισε πάρα πολύ.

Fucked-up girl

Night

“I often think that the night is more alive and more richly colored than the day.”

- Van Gogh