Your life isn't over !

The Inspirational Tale Behind Those Semicolon Tattoos

 When I started noticing semicolon tattoos becoming prevalent within the tattooing community I couldn’t help but wonder what the significance of it was. It had to be something much more significant than a movement bucking Kurt Vonnegut’s most hated punctuation mark, and it turns out that it is. The Semicolon Project was created to raise awareness for people struggling with depression, anxiety, self-harm, and suicide.

The project encourages people to draw a semicolon on their wrist as a reminder that it is OK to ask for help when struggling with mental health problems. Since the project has begun many people have decided that they want to wear the symbol permanently in the form of a tattoo. The choice of a semicolon may seem arbitrary to everyone but the most studious grammar wizards, but when you break it down it is a very simple and powerful choice.

“A semicolon is used when an author could’ve chosen to end their sentence, but chose not to,” the projects website explains. “The author is you and the sentence is your life.”
It really is a very apt metaphor. It acknowledges that a person has gone through times when they felt like they could end it all, but they had the strength to choose to keep going. The proliferation of the semicolon tattoos can be seen as both a positive and a negative. While it is inspiring to see how many people are embracing the project it is also a bit disheartening to see how many people are personally touched by the issue of depression. Bringing the issue of mental health out of the shadows is a key goal of the Semicolon Project and the tattoos are doing just that.

If awareness is raised and even one person is convinced to keep on going thanks to seeing a semicolon tattoo than the project is a success.

 Πηγή: inkedmag.com

1. A mom and her daughters, fighting together. 

 

Denise and her daughters, Tayler and Olivia, got their semicolon tattoos right before they participated in the "Out of the Darkness" walk for suicide.
"My oldest daughter's first boyfriend died by suicide two years ago," Denise said. "Additionally, both of my girls have major depressive disorders and have struggled with ideation of suicide and self-harm."
"We treat their depression like any other disease, and are hopeful our tattoos will help counter the social stigma associated with mental illness and depression." 

2. It's not a trend — it's a permanent reminder to keep going. 

After being diagnosed with depression in 2005, Natalie LeFaivre got her semicolon tattoo in 2014 "as a reminder to me every day that with every step I take, my story isn't over."
"People ask all the time what it means," she said. "I used to be embarrassed about what I have gone through, but now if I can help out just one person, it's worth it."
"People may think it is dumb or just a trend but to those of us who have gone through depression or other things, it means so much more," she said. "And it is a permanent reminder to ourselves to continue to love who we are and to keep going."

 

 

3. She's never alone or unloved. 

 

"I have suffered from depression since I was a teenager and now have a daughter suffering from depression and bipolar," Desirea said after sharing her butterfly semicolon tattoo. "My best friend and I got the tattoos to provide a visual reminder of never being alone or unloved."

 

 

 

 

4. It's not just a tattoo — it's protection from herself.

 

Kasey Tourangeau said, "I got [my tattoos] as a reminder that life is for living. They help me to cope and remember that there is more than the hurt you're feeling in the moment. They protect me from me."

"I have (and still am) going through rough times. I suffered in silence from self harm, because I didn't know who to turn to or what to say. Too many times I have wanted to end my life and through reading stories about these foundations, I found my light." 

"'Love' on my wrist has come from the TWOLHA foundation. It told me to love myself, even when I didn't think there was anything to love. The semicolon came as a reminder: when things get bad, just take a pause and continue living. The butterfly around it not only represented life, but also the 'butterfly project' something I relied on when I was younger to stop hurting myself. If you cut the butterfly, you kill them. They protect you from you, for all intents and purposes."

 

 

 

 

 

 

5. "I am here for a reason." 

 

44-year-old mom and survivor Serina Simmons used to cut herself in high school and attempted suicide at the age of 17.
"I have had severe depression since I was very young and have had to learn how to cope with it for the sake of my four children," she said. "My tattoo is mainly for myself, to remind me that I am here for a reason. It is also a promise to myself and my kids that I will be strong and complete my story."

 

 

 

 

 

 

 

 

6. Awareness and support matter. 

 

Bill Glennon is glad for the awareness the semicolon tattoo is spreading. "This has a growing awareness," he said. "And that is good in my book. We need the support."

 

 

 

 

 

 

7. It represents a second chance — and memorializes someone who didn't make it. 

 "I decided to get my tattoo after recent events regarding my brother, as he is in a really bad place at the moment. Since he likes tattoos, it seemed perfect," Kerrieanne Derbyshire said about her tattoo. 

 

"I turned it into a butterfly, as butterflies represent the soul and I feel like personally I have a second chance after suffering from depression myself and seeking help. The butterfly is also for my cousin who lost her battle."

 

 

 

 

8. People are showing support for family members who are struggling.

 

Amy Purnest (left) and her best friend got semicolon tattoos together. Amy did it for her cousin, who deals with depression.

When Amy's cousin told her about The Semicolon Tattoo Project, her cousin explained, "There are days the depression almost wins. Every time I see that tattoo, or someone with 'love' on their arm, it reminds me there's hope.'"
"I got it for her," Amy said. "And if over the course of my lifetime just one person sees my tattoo and it makes them feel the same way, then it was worth it."

 

 

 

 

 

 

9. And they're showing support for friends who are struggling.

 

Joseph D'Amico shared, "I did this for my friend's daughter about a year ago."

 

 

 

 

 

  

Call it a trend, call it a movement, call it whatever you like, but the bottom line is this: The semicolon tattoo is a sign of survival, hope, and awareness. And that's what matters.

Πηγή: upworthy.com

Long live the Queen!

Top 10 Tips by J.K. Rowling for Living Life to the Fullest

 J.K. Rowling is well known as the author of the Harry Potter series and she has a ton of insight to offer. And in reality, we’re all just muggles looking for a little bit of magic in our lives. Let’s see what she has to say.

 

 

Πηγή: wordables.com

Φοιτητές Αποχαιρετούν την πόλη τους | Αντίο παλατάκι!

Λένε ότι οι φοιτητές συγκινούνται μόνο στην ορκωμοσία τους. Μαλακίες! Το περισσότερο κλάμα το ρίχνεις όταν πρέπει να ξενοικιάσεις το φοιτητικό σου σπίτι. Και αν κάποτε ο ήχος της κόρνας από τη μεταφορική σε έκανε να ανυπομονείς για το καινούργιο σου σαλόνι, πίστεψε με, τέσσερα χρόνια μετά το μόνο που θα καταφέρει να κάνει ο ίδιος ήχος είναι να ανεβάσει τον κόμπο από το στομάχι στο λαιμό σου.

Έφερε στο μυαλό της αναμνήσεις. Τα πρώτα της γενέθλια σα φοιτήτρια, το χειρότερο της μεθύσι αγκαλιά με τη λεκάνη της τουαλέτας και το καμένο ρύζι που ποτέ δεν κατάφερε να φτιάξει σε αυτό το λευκό κουζινάκι. Χαμογέλασε όταν θυμήθηκε τα ξέφρενα πάρτυ και την αστυνομία που στις 2 το ξημέρωμα χτυπούσε τα κουδούνια. Τις κακές σχέσεις που είχε με την σπιτονοικοκυρά και τις πιο στενές που είχε με τον γείτονα.

Γιατί, όπως και να το κάνουμε, όλα αυτά που άλλαξαν τη ζωή μας, τα θυμόμαστε πάντα στο τέλος. Την τελευταία μέρα. Τότε που ξέρουμε ότι δύσκολα θα μας χαριστεί και άλλη μια. Τότε που θα δίναμε τα πάντα για να έχει η μέρα περισσότερες από 24 ώρες. 

Άνοιξε τα μάτια της και κοιτούσε το χώρο. Η κουρτίνα που πάντα την ήθελε δυο τόνους πιο ανοιχτή, δεν ήταν εκεί. Ο καναπές, που γκρίνιαζε επειδή ήταν μεταχειρισμένος, δε βρισκόταν στο σαλόνι. Η λυγισμένη καρέκλα, το χαλασμένο χερούλι της πόρτας και το πλυντήριο με το δυνατό θόρυβο στο στύψιμο είχαν φύγει ήδη. Πράγματα που μέχρι την προηγούμενη μέρα τη νευριάζανε σήμερα της λείπουν πιο πολύ από κάθε φορά.

Ναι, είναι ακριβώς εκείνη η τελευταία μέρα που τίποτα δε σου φαίνεται άσχημο. Που νευριάζεις με τον εαυτό σου γιατί έδινες τόση σημασία σε μικρά πράγματα αδιαφορώντας για τα μεγάλα, τα πιο σημαντικά. Μην πιστεύεις! Δυστυχώς, δεν υπάρχει μαγική συνταγή ούτε θα σε κάνει να νιώσεις καλύτερα το κλισέ «ζήσε την κάθε στιγμή, σαν να είναι η τελευταία», αυτά είναι μόνο για τις διαφημίσεις στα αναψυκτικά. Είμαστε καταδικασμένοι κάθε φορά να απολαμβάνουμε τη διαδρομή, μονάχα όταν αυτή τελειώσει!

Σκούπισε τα δάκρυα από το πρόσωπο της και έτρεξε προς το δωμάτιο. Μπήκε μέσα, έψαξε στα σκοτεινά για ένα μαρκαδόρο και κατευθύνθηκε στον τοίχο. Με μεγάλα κόκκινα γράμματα έγραψε «Να περάσεις τόσο όμορφα, όσο πέρασα και εγώ, επόμενε»!

Πηγή: mycampus.gr

Φοιτητές Αποχαιρετούν την πόλη τους | Το σπίτι αυτό είναι δικό μου, ρε!

Γεννιέσαι και από εκείνη τη στιγμή μεγαλώνεις για να φτάσεις τα 18, να περάσεις σε μια σχολή και να ζήσεις «μόνος σου» στο δικό σου σπίτι. Το «μόνος σου» πάντα σε εισαγωγικά γιατί τελικά καταλήξεις να συγκατοικείς με πολύ περισσότερους από το αν  ήσουν μέλος πολύτεκνης οικογένειας. Αλλά δεν σε νοιάζει και πολύ γιατί εσύ ορίζεις ποιος θα μπει, ποιος θα βγει και ποιος θα μείνει. Για μένα, το φοιτητικό σπίτι είναι ίσως από τα πιο σημαντικά κομμάτια της φοιτητικής μου ζωής.

Γράφει η Μαρισύνη Διγενάκη

Αντιπροσωπεύει ένα είδος αυτονομίας και είναι η πρώτη φορά που όταν έχεις να αντιμετωπίσεις ένα πρόβλημα, όποιο κι αν είναι αυτό, δεν μπορείς να φωνάξεις τη μαμά. Αλλά και να φωνάξεις το ίδιο σου κάνει, δε θα είναι εκεί.

Το φτιάχνεις λοιπόν όπως εσύ θες. Το στολίζεις, το χρωματίζεις και κυρίως το γεμίζεις με ανθρώπους, γέλιο ή και κλάματα και συνεχώς το φωτίζεις με εμπειρίες που γίνονται αναμνήσεις για να τις διηγείσαι και να χαμογελάς. Το καλύτερο δε, είναι ότι εκεί που κάθεσαι αραχτός στον καναπέ σου, κάποιος χτυπάει το κουδούνι και το πρόσωπο του το μαθαίνεις κατευθείαν όταν ανοίγεις την πόρτα, μαζί με τη γνωστή ατάκα «ααα, εσύ είσαι;;;»

Πώς λοιπόν να μην αγαπάς αυτό το σπίτι; Αφού είναι η πρώτη σου απόδραση από την οικογένεια και η πρώτη  ευκαιρία για ανεξαρτησία. Εντάξει, ας είμαστε ειλικρινείς το πρόβλημα δεν είναι η οικογένεια.  Είναι ρε παιδί μου ότι γουστάρεις τη «μοναξιά» σου, γίνεσαι κύριος του εαυτού σου και, καλώς ή κακώς, αν δεν ζήσεις μόνος σου, αυτά τα δυο δεν πάνε πακέτο.

Και εκεί που όλα έχουν φτάσει στο απόγειο, σου λένε ότι τα 4 χρόνια τέλειωσαν και εσύ πρέπει να φύγεις από το σπίτι για να γυρίσεις στο παιδικό σου δωμάτιο. Πολύ βαρύ για να είναι αληθινό. Έλα όμως που είναι!!! Oh mon dieu!!!

Έρχεται λοιπόν η μέρα που ξεκινάς και μαζεύεις μια μια τις αναμνήσεις σου, γιατί ακόμα και το μαξιλάρι του καναπέ έχει να σου διηγηθεί μια προσωπική του εμπειρία. Στο background το youtube παίζει το «τα μάζεψα τα πράγματα και έφυγα από το σπίτι» το οποίο εναλλάσσεται με το «το πουλάω το σπίτι». Το μόνο που μου άρεσε σ’ όλη αυτή τη διαδικασία είναι όταν ανακάλυπτα πράγματα που είτε είχα ξεχάσει την ύπαρξη τους είτε τα έψαχνα από το 2^ο έτος και ποτέ δεν βρήκα. 

Δύσκολες καταστάσεις και κυρίως μελαγχολικές. Στο τέλος δεν έβλεπα γκρι κούτες αλλά σωρευμένες χρωματιστές αναμνήσεις. Το χειρότερο πάντως είναι όταν έρχεται ο επόμενος ενοικιαστής. Είναι η στιγμή που τον βλέπεις με ευγένεια και τη στιγμή που φεύγει, λες: «Τι εννοείς; Το σπίτι είναι δικοοοο μου.»

Κάπου εκεί συνειδητοποιείς ότι ο χρόνος μετράει αντίστροφα και έρχεται η στιγμή που κλείνεις την πόρτα και προχωρώντας άλλοτε γελάς και άλλοτε κλαις.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι δε θα το ξεχάσεις ποτέ γιατί όπως κάθε τι πρώτο, έτσι και αυτό, είναι πάντα πιο ξεχωριστό από τα επόμενα!!!!

Πηγή: mycampus.gr

Κάποτε γνώρισα μια λίμνη...

Δεν υπάρχει χειρότερο συναίσθημα από το να βλέπεις το χώρο σου, το όλο-δικό σου σπίτι μαζεμένο σε κουτιά και ουσιαστικά άδειο. Όλο αυτό σου δημιουργεί έναν κόμπο στο στομάχι-το λιγότερο. 

Για τέσσερα χρόνια, είχες το σπίτι σου, αυτό που αποκαλούσες δικό σου. Εκεί μέσα έζησες τις μοναδικές σου στιγμές, στιγμές που δεν θα ξεχάσεις ποτέ. Εκεί έγιναν τα καλύτερα μεθύσια, εκεί τα καλύτερα παιχνίδια, τα πιο δυνατά γέλια με την καλύτερη παρέα. 

Στην πόλη αυτή δημιούργησα μια δεύτερη οικογένεια. Η Καστοριά έγινε το δεύτερο σπίτι μου. Και η παρέα μου τα αδέρφια μου. Μαζί κλάψαμε, περάσαμε δύσκολες ή περίεργες στιγμές, γελάσαμε, κάναμε "ρεζίλι" ο ένας τον άλλον αλλά και τον ίδιο μας τον εαυτό και γενικά ξεπεράσαμε πολλά όριά μας. 

Τώρα, μετά από τέσσερα ολόκληρα χρόνια πρέπει να αποχαιρετήσω αυτή την καθημερινότητα. Να πω αντίο στην πόλη και στην παρέα που «βρήκα» τον εαυτό μου. Που διαμόρφωσα τη δική μου προσωπικότητα. Να πω αντίο στο πρώτο δικό μου σπίτι. Στους τοίχους που με στήριζαν όταν γυρνούσα ζαλισμένη από το ποτό, στην κουζίνα που υπέστη όλα τα μαγειρικά μου πειράματα, στο δωμάτιο μου με το υπέροχο κρεβάτι. Στο σαλόνι που περάσαμε τις πιο όμορφες στιγμές…

Πώς το κάνεις αυτό;

Τις τελευταίες μέρες δεν αισθανόμουν καλά που έβλεπα το σπίτι σε μια κατάσταση γεμάτο κουτιά. Την τελευταία μέρα λοιπόν, που οι κούτες μπήκαν στο αυτοκίνητο, το σπίτι έμεινε άδειο. Και εκεί είναι που σε πιάνουν τα κλάματα. Που θες να φύγεις από εκεί μέσα γιατί παύει να είναι το σπίτι που σε στέγασε. Αυτόματα γίνεται ένα σπίτι ξένο. Οι τοίχοι όμως κρατούν αυτά που πέρασες... Έτσι δεν είναι;

Η πόλη δεν θα είναι ποτέ ίδια όταν ξαναγυρίσω. Η καθημερινότητα σ’ αυτή την πόλη τελείωσε. Κι όμως αυτή η πόλη κρύβει σε κάθε της στενό δικές μας αναμνήσεις… 

Hello July!

Ιούλιος. Ο μήνας που σημαίνει καλοκαίρι. Αν και δεν μπήκε με τον καλύτερο τρόπο, οι μέρες είναι ζεστές και ήδη οι παραλίες μας προσκαλούν με το παραπάνω.

Οι μέρες που πέρασαν δεν ήταν και οι πιο ευχάριστες. Έπρεπε να αποχαιρετήσω το σπίτι μου στην Καστοριά, να παραδώσω κλειδιά και να πάρω σιγά σιγά απόφαση πως πλέον δεν είναι δικό μου.

Το καλό της υπόθεσης είναι πως για ένα εξάμηνο θα μείνω με την κολλητή μου Χ. στη Θεσ/νικη.

Τέλος, εύχομαι Καλο Καλοκαίρι σε όλους !