Σάββατο 25 Ιουλίου 2015
"Always keep fighting & you'll never fight alone..."
"Everyone is given a candle just for them. when your flame flickers and you fear that it will go out, know not even the strongest wind lasts forever; and there are other lights to guide you even in the darkness…
And when your candle burns bright, you can ignite the hearts of others and hope will spread like wildfire…
Always keep fighting, & you’ll never fight alone "
-Jared Padalecki
Δευτέρα 20 Ιουλίου 2015
Σ' ευχαριστώ !
"Σ' ευχαριστώ μικρή! Και για σένα τα καλύτερα εύχομαι γιατί τα αξίζεις. Μην μασάς πουθενά και θα πας ψηλα"
Πραγματικά τον αγαπώ & είναι τόσο όμορφο να βλέπεις τριγύρω σου ανθρώπους που σε αγαπούν τόσο πολύ.
Πέμπτη 16 Ιουλίου 2015
Φοβάμαι
Δεν ξέρω τι είναι χειρότερο σ’ αυτό τον μήνα.
Τα προβλήματα και οι στενοχώριες έρχονται μία μία.
Πραγματικά τα μισώ όλα. Μισώ που έδωσα το σπίτι μου, μισώ
που γύρισα σ’ αυτή την πόλη. Μισώ που πρέπει να μένω σ’ αυτό το αφιλόξενο
σπίτι. Και εκεί που λες θα μπορείς να στηριχτείς στην οικογένειά σου, τελικά
αυτή δεν μπορεί να στηριχθεί από μόνη της.
Και θέλω να φύγω. Δεν αντέχω άλλες φωνές και άλλες κατηγορίες.
Άλλες συζητήσεις του τύπου «δεν είσαι καλή» και «δεν σέβεσαι τίποτα».
Και είναι πραγματικά πολύ απογοητευτικό να σπάνε μπροστά σου,
σαν φλυτζάνια από πορσελάνη, οι ιδέες και οι εικόνες για ανθρώπους που έχεις πρότυπο.
Για ανθρώπους που έχεις ψηλά και ξαφνικά πέφτουν στα μάτια σου με την
απαράδεκτη συμπεριφορά τους.
Πώς να νιώσω εμπιστοσύνη για άλλα άτομα από τη στιγμή που
καταρρίπτονται τα πρότυπα που έχω εδώ και 22 χρόνια;
Πραγματικά δεν θέλω να το ζω άλλο όλο αυτό. Θέλω να φύγω.
Νιώθω ότι πνίγομαι και φοβάμαι.
Φοβάμαι πολύ.
Δευτέρα 13 Ιουλίου 2015
“Σας παρακαλώ, έχετε να μου δώσετε 1 ευρώ και 10 λεπτά για το εισιτήριο για να πάω στο ΤΕΙ;”
Με πλησιάζει δειλά – δειλά ένα νεαρό παιδί, καλοντυμένο, καθαρό και ευγενέστατο. Από την προφορά του καταλαβαίνω ότι δεν είναι από την Κρήτη.
“Συγγνώμη για την ενόχληση. Σας παρακαλώ έχετε να μου δώσετε 1 ευρώ και 10 λεπτά για το εισιτήριο για να πάω στο ΤΕΙ;”
“Κάνει πολύ ζέστη σήμερα για να περπατήσω”.
Η πρώτη μου σκέψη είναι: “Tι θέλει μεσημεριάτικα ο χριστιανός;”, η δεύτερη “πέφτει δούλεμα” και η τρίτη: “θα του τα δώσω”.
Του δίνω ένα δίευρω.
Με την ίδια ευγένεια και ένα πεντακάθαρο βλέμμα με ευχαριστεί. Μου κέντρισε την περιέργεια.
Ξεχνάω κούραση και ζέστη και τον ακολουθώ.
Πάει στη στάση και βγάζει εισιτήριο, και βάζει τα ρέστα στην τσέπη. Το λεωφορείο για το ΤΕΙ έρχεται και επιβιβάζεται. Ένιωσα ντροπή.
Γιατί ήταν ένα πολύ ευγενικό παιδί,
γιατί μου έλεγε αλήθεια,
γιατί σπουδάζει και δεν έχει λεφτά ούτε για λεωφορείο,
γιατί στις Βρυξέλλες κάτι χρυσά αμειβόμενοι χαρτογιακάδες επιμένουν για νέες μειώσεις μισθών και συντάξεων και κάποιοι ντόπιοι το θεωρούν απόλυτα φυσικό,
γιατί η ανθρωπιά μας με την κρίση όλο και μειώνεται.
Έβλεπα το λεωφορείο να απομακρύνεται και ένιωσα ξανά ντροπή.
Και η ζέστη έγινε πραγματικά αφόρητη…
Πηγή: agonaskritis.gr
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)