Η Καστοριά αδειάζει...

Μία από τις "θριλερικές" στιγμές της Καστοριάς

Τη μία φίλη μας από την παρέα την χαιρετίσαμε προσωρινά την Παρασκευή αν και θα ξανάρθει την Τετάρτη για την παρουσίαση του κολλητού μου.

Οριστικά, για Χριστούγεννα, αποχαιρετήσαμε σήμερα την άλλη μας φίλη που έφυγε για την Κέρκυρα.

 Χθες το βράδυ πήγαμε στο σπίτι ενός φίλου μας για ταινία αφού νωρίτερα είχαμε πάει για καφέ. Έπειτα πήγαμε μια βόλτα προς την πλατεία να δούμε μήπως άνοιξε το χωριό του Άγιου Βασίλη αλλά, προς απογοήτευσή μας, ακόμα το φτιάχνουν. Έτσι πήραμε μπύρες και επιστρέψαμε σπίτι της φίλης μου. Εγώ είχα αποφασίσει να μείνω σπίτι της χθες βράδυ αφού θα την πήγαινα και μέχρι τα ΚΤΕΛ, να τη βοηθήσω με τα πράγματα. Ήρθε και ο άλλος μας ο φίλος εκεί και πιάσαμε την κουβέντα και καταλήξαμε να μιλάμε μέχρι τις 5 το πρωί. 

Οπότε, καταλήξαμε να μείνουμε όλοι άυπνοι και να πάμε γύρω στις 9μιση στα ΚΤΕΛ όπου την χαιρετίσαμε και ύστερα, ο φίλος μας και εγώ πήγαμε για καφέ. Μετά είχαμε την περίεργη ιδέα να πάμε μια βόλτα μέχρι το Βίτσι, μια περιοχή λίγο πιο έξω από την Καστοριά όπου βλέπεις όλη την πόλη από ψηλά. Με το μηχανάκι. Και έτσι και κάναμε. Παγώσαμε ολόκληροι βέβαια αλλά ήταν μια ΥΠΕΡΟΧΗ εμπειρία! Θέλαμε να ανέβουμε και πιο ψηλά αλλά δεν μπορούσαμε γιατί μας έπιασε πάγος στο δρόμο και ήταν αρκετά επικίνδυνο και δεν το ριψοκινδυνέψαμε.

Αυτή ήταν μία από τις πολύ όμορφες μέρες που περάσαμε. Από χθες δηλαδή που έχουμε γελάσει τόσο πολύ και σήμερα που κάναμε κάτι διαφορετικό.... Αυτές οι στιγμές θα μου λείψουν απίστευτα από την Καστοριά όταν φύγω...

I understood myself only after I destroyed Myself

"I understood myself only after I destroyed myself. And only in the process of fixing myself, did I know who I really was."

 -Sade Andria Zabala | Thought of the Day: Self-Discovery

Χρόνια σου Πολλά!

 Χρόνια πολλά για τα γενέθλιά σου. Γιορτάζεις σήμερα. Με την παρέα σου, με την κοπέλα σου, και με τους δύο; Δεν γνωρίζω... 

Είσαι ευτυχισμένος αυτή την περίοδο; Από ότι έχω καταλάβει, είσαι. Και πραγματικά σου εύχομαι ακόμα μεγαλύτερη ευτυχία από όση έχεις. Στο εύχομαι γιατί πιστεύω πως την αξίζεις. Μπορεί να μη φέρθηκες πάντα σωστά, αλλά ξέρω πως όσες φορές έγινε, δεν είχες κακή πρόθεση. 

Μπορεί να μη μιλάμε συνέχεια όπως συνηθίζαμε, αλλά τουλάχιστον έχουμε μια τυπική επαφή. Τα πράγματα δεν είναι όπως πέρυσι, τέτοια εποχή. Είναι πολύ καλύτερα. Εσύ γνωρίζεις ότι δεν σε έχω ξεπεράσει ακόμα. Βέβαια δεν σου έχω πει πως είμαι πολύ καλύτερα σε σχέση με τον εαυτό μου πριν λίγους μήνες. Ή πριν ένα χρόνο. 

Αυτή η τυπική επαφή με χαροποιεί από την άποψη ότι δεν θέλω να σε βγάλω τελείως από τη ζωή μου. 

Την τελευταία φορά που μιλήσαμε, ήπια πολύ και έγινα χάλια. Ψυχολογικά. Ήθελα να πιω γιατί δεν ήμουν καλά. Το συνηθίζω αυτό. Να καταστρέφω το συκώτι μου, όταν οι σκέψεις με πιέζουν. Το περίεργο βέβαια είναι πως κάθε φορά που μιλούσαμε ήμουν μέσα στην τρελή χαρά και ξαφνικά λαμβάνοντας μήνυμά σου, έγινα χάλια. Ήθελα να ξεσπάσω σε κλάματα. Χωρίς να ξέρω το λόγο. Ή μάλλον ξέρω τον λόγο. Επειδή μου λείπεις. Και επειδή το έχω πάρει απόφαση πλέον και με στεναχωρεί το γεγονός ότι δεν μπορώ να ζήσω πλέον πράγματα μαζί σου.

Σήμερα για παράδειγμα που ξύπνησα, ήμουν μέσα στον πανικό της παρουσίασης της εργασία που είχα. Σε σκέφτηκα αλλά αποφάσισα να σου στείλω μόλις ξεμπερδέψω. Έτσι και έκανα. Και την ώρα που σκεφτόμουν για το μήνυμα που ήθελα να σου στείλω, μου πέρασε από το μυαλό η ιδέα να σε πάρω τηλέφωνο για να σου ευχηθώ. Δεν το τόλμησα όμως. Γιατί ξέρω πόσο αδύναμη θα με κάνει η φωνή σου και πάλι. Πόσο αδύναμη θα νιώσω ακούγοντας την. Έτσι περιορίστηκα στο μήνυμα. Μετανιώνω γι’ αυτό; Δεν ξέρω. Ίσως να ήταν καλύτερα να σε έπαιρνα τηλέφωνο. Σου έστειλα μήνυμα όμως. Βέβαια απάντηση δεν έχω λάβει ακόμα. Τέσσερις ώρες αργότερα. 

Πληκτρολογώντας το μήνυμα και στη συνέχεια πατώντας αποστολή μου ήρθαν στο μυαλό οι βραδιές μας στην παραλία της Καλαμάτας. Εκείνα τα βράδια που με έσφιγγες τόσο σφιχτά κοντά σου και έλεγες πως δεν θέλεις να έρθει ο Σεπτέμβρης γιατί θα με χάσεις. Εκείνα τα μοναδικά βράδια που ένιωθα ασφαλής. Και σκεπτόμενη εκείνα τα βράδια βουρκώνω. Δεν ξέρω αν θέλω να κλάψω άλλο για σένα. 

Πείθω τον εαυτό μου πως είμαι καλύτερα, γιατί ξέρω πως είμαι και ξέρω πως δεν μπορώ να μείνω μια ζωή πίσω. Αλλά ξέρω ακόμα πως είσαι μεγάλο κομμάτι της ζωής μου και δεν ξέρω αν θα σε ξεπεράσω τελείως ποτέ. 

Ακόμα και τώρα, που έχω βρει να ασχολούμαι με έναν άλλο συνονόματό σου.  Έναν άνθρωπο ο οποίος μου φτιάχνει τη μέρα με το χαμόγελό του, είναι μεγαλύτερος βέβαια, αλλά κάνουμε όμορφες συζητήσεις. Δεν ξέρω αν ποτέ θα προχωρήσει όλο αυτό μεταξύ μας, αλλά με κάνει να αισθάνομαι όμορφα έστω και έτσι. 

Αρκετά κούρασα με τα λεγόμενά μου. Θέλω να ξέρω πως θα είσαι καλά και πραγματικά σου εύχομαι ότι καλύτερο. Ξέρω πως με εκτιμάς και με αγαπάς αρκετά όπως μου έχεις δείξει αρκετές φορές. Ξέρω πως νοιάζεσαι για μένα και δεν ξεχνάω τη φωνή σου λέγοντας μου πως μ’ αγαπάς και πως ακόμα και τώρα, ένα χρόνο μετά αφού έχουμε χωρίσει, πως δεν θες να με χάσεις (όπως και εγώ) και πως με θεωρείς από τους καλύτερους ανθρώπους που έχεις γνωρίσει. Ξέρω πως αυτό το εννοείς. Το ξέρω από τον τρόπο της φωνής σου την ώρα που μιλάς. 

Εύχομαι να είσαι πάντα χαρούμενος. Θέλω να βλέπω πάντα τα χείλη σου να χαμογελούν, μαζί με τα πράσινα σου μάτια.... Χρόνια Πολλά!

"Μας ρώτησες αν το αξίζουμε...;"

Με αφορμή όλο αυτό το κομμάτι που γίνεται με τον Ρωμανό, που ευτυχώς είχε αίσιο τέλος για τη ζωή ενός νεαρού παιδιού, διάβασα το παρακάτω άρθρο το οποίο με έκανε να σκεφτώ πολλά πράγματα.
Καταρχήν θέλω να διευκρινίσω πως δεν πολιτικοποιούμαι, ούτε υποστηρίζω τις πολιτικές απόψεις του Ν. Ρωμανού, απλά κατά τη γνώμη μου  "έβαλε τα γυαλιά" όπως θα μπορούσα να χαρακτηρίσω, σε σύστημα και κυβέρνηση...
Και μεταξύ μας, η κυβέρνηση, αν και τελικά δέχτηκε το αίτημα του, έθεσε σε κίνδυνο τη ζωή ενός νεαρού παιδιού, απλά και μόνο για το αίτημα του να μορφωθεί παρ όλη την καταδίκη του στη φυλακή, ενώ σε άλλους επιτρέπει άλλα και άλλα πράγματα. Δεν θα εμβαθύνω άλλο. Σας παραδίδω το άρθρο όπως ακριβώς το διάβασα από το vaeva.gr


Είμαι στο αυτοκίνητο και παίζει κομματάρα του Παντελίδη˙ και τι κάνουν οι ιερόσυλοι που θα πέσει φωτιά να τους κάψει άγιες μέρες; Διακόπτουν τη σκυλοτραγουδάρα για έκτακτο δελτίο ειδήσεων. Θα μας ενημερώσουν λέει, σε τι κατάσταση βρίσκεται η υγεία ενός πιτσιρικά που ονομάζεται Ρωμανός. 

Ρε είστε τρελοί; Κόβετε την καψούρα στο καλύτερο της σημείο για να μας πείτε ότι ο άλλος δεν τρώει το φαΐ του; Αν δεν το φάει, θα έρθουν να τον πάρουν οι γύφτοι πες του. Εμένα τουλάχιστον έτσι μου έλεγαν οι γονείς μου κι έπιανε. Και δεν έφτανε μόνο αυτό, δυστυχώς έχει και συνέχεια. 

Γυρίζω σπίτι, βάζω Ανίτα Πάνια – που δε χάνω επεισόδιο – και πάνω στο γαμάτο θέμα με μία κοπέλα 20 ετών η οποία έχει μία άκρως φιλοσοφημένη θέση για το γήρας κι έχει κάνει 78 πλαστικές στο πρόσωπο και τσουπ, διακόπτουν για έκτακτο δελτίο πάλι! Τα ίδια Παντελάκη μου, τα ίδια Παντελίδη μου!

 «Σε κρίσιμο σημείο» λένε οι γιατροί, πως βρίσκεται η υγεία του Νίκου Ρωμανού. Κάτσε ρε Νικολάκη, γιατί είσαι αχάριστο αγόρι; Άλλα παιδιά δεν έχουν να φάνε κι εσύ στη φυλακή που έχεις το φαγάκι σου, ούτε που το αγγίζεις; Χμ! Μου άνοιξε η όρεξη και παραγγέλνω 3 σουβλάκια και δύο πίτσες. 

Μία φωνή εντός μου κάτι λέει. Όχι δεν είναι το γουργουρητό από την πείνα. Με ρωτάει το μέσα μου διάφορα. Και γιατί παρακαλώ να με νοιάζει η υγεία του Ρωμανού και η στάση του; Εγώ είμαι νεοέλληνας από τα γεννοφάσκια μου και με ενδιαφέρει η πόζα μου!  

Ρωμανέ δε θα μου αλλάξεις εσύ τη ζωή (ή τον θάνατο, ό,τι είναι τέλοσπάντων αυτό που ζω). Σε παρακαλώ πολύ δεν είναι ώρα για επαναστάσεις. Άσε που είναι ντροπή να μιλάνε όλοι Δεκέμβρη μήνα για σένα και για το Χριστό τίποτα! Ούτε λόγος. Λες και συνήθισαν που γεννιέται κάθε χρόνο.

 Εγώ πάντως συνήθισα να φοβάμαι τον καλύτερό μου εαυτό, γι” αυτό δε θέλω και να τον δω μπροστά μου. Άσε με ρε Ρωμανέ στη μιζέρια μου! Άσε με να γεμίζω τα σκυλομάγαζα και να αδειάζω το μέλλον των παιδιών μου! Είμαι νεοέλληνας και πότε θα το καταλάβεις επιτέλους; Διψάω για βόλεμα κι ευκολία. Πετώ τα σκουπίδια μου απ” το μπαλκόνι στον κάδο και όποιον πάρει ο χάρος.

 Όταν χωρίζω, θέλω να κάνω αμέσως σχέση γιατί δεν μπορώ να μείνω δευτερόλεπτο μόνος. Ρωμανέ φοβάμαι τη σκέψη και για αυτό ακούω σκουπίδια, έχω αλλεργία στο γράμμα Πι και με την ποίηση της καθημερινότητας, βγάζω καντήλες. 

Παντρεύομαι επειδή έτσι θα γίνουν χαρούμενοι οι άλλοι και χωρίζω για να χαρώ κι εγώ επιτέλους. Ρωμανέ άντε και γαμήσου που θέλεις να κάνεις αυτό τον κόσμο καλύτερο! Μας ρώτησες αν το αξίζουμε; Άρχισε να τρως λοιπόν το φαγάκι σου και εμείς ο ένας τον άλλον, για να μπούμε και πάλι στους φυσιολογικούς ρυθμούς μας.

Είμαι στο αυτοκίνητο και παίζει κομματάρα του Παντελίδη˙ και τι κάνουν οι ιερόσυλοι που θα πέσει φωτιά να τους κάψει άγιες μέρες; Διακόπτουν τη σκυλοτραγουδάρα για έκτακτο δελτίο ειδήσεων. Θα μας ενημερώσουν λέει, σε τι κατάσταση βρίσκεται η υγεία ενός πιτσιρικά που ονομάζεται Ρωμανός. Ρε είστε τρελοί; Κόβετε την καψούρα στο καλύτερο της σημείο για να μας πείτε ότι ο άλλος δεν τρώει το φαί του; Αν δεν το φάει, θα έρθουν να τον πάρουν οι γύφτοι πες του. Εμένα τουλάχιστον έτσι μου έλεγαν οι γονείς μου κι έπιανε. Και δεν έφτανε μόνο αυτό, δυστυχώς έχει και συνέχεια. Γυρίζω σπίτι, βάζω Ανίτα Πάνια – που δε χάνω επεισόδιο – και πάνω στο γαμάτο θέμα με μία κοπέλα 20 ετών η οποία έχει μία άκρως φιλοσοφημένη θέση για το γήρας κι έχει κάνει 78 πλαστικές στο πρόσωπο και τσούπ, διακόπτουν για έκτακτο δελτίο πάλι! Τα ίδια Παντελάκη μου, τα ίδια Παντελίδη μου! «Σε κρίσιμο σημείο» λένε οι γιατροί, πως βρίσκεται η υγεία του Νίκου Ρωμανού. Κάτσε ρε Νικολάκη, γιατί είσαι αχάριστο αγόρι; Άλλα παιδιά δεν έχουν να φάνε κι εσύ στη φυλακή που έχεις το φαγάκι σου, ούτε που το αγγίζεις; Χμ! Μου άνοιξε η όρεξη και παραγγέλνω 3 σουβλάκια και δύο πίτσες. Μία φωνή εντός μου κάτι λέει. Όχι δεν είναι το γουργουρητό από την πείνα. Με ρωτάει το μέσα μου διάφορα. Και γιατί παρακαλώ να με νοιάζει η υγεία του Ρωμανού και η στάση του; Εγώ είμαι νεοέλληνας από τα γεννοφάσκια μου και με ενδιαφέρει η πόζα μου! Ρωμανέ δε θα μου αλλάξεις εσύ τη ζωή (ή τον θάνατο, ό,τι είναι τέλοσπάντων αυτό που ζω). Σε παρακαλώ πολύ δεν είναι ώρα για επαναστάσεις. Άσε που είναι ντροπή να μιλάνε όλοι Δεκέμβρη μήνα για σένα και για το Χριστό τίποτα! Ούτε λόγος. Λες και συνήθισαν που γεννιέται κάθε χρόνο. Εγώ πάντως συνήθισα να φοβάμαι τον καλύτερό μου εαυτό, γι” αυτό δε θέλω και να τον δω μπροστά μου. Άσε με ρε Ρωμανέ στη μιζέρια μου! Άσε με να γεμίζω τα σκυλομάγαζα και να αδειάζω το μέλλον των παιδιών μου! Είμαι νεοέλληνας και πότε θα το καταλάβεις επιτέλους; Διψάω για βόλεμα κι ευκολία. Πετώ τα σκουπίδια μου απ” το μπαλκόνι στον κάδο και όποιον πάρει ο χάρος. Όταν χωρίζω, θέλω να κάνω αμέσως σχέση γιατί δεν μπορώ να μείνω δευτερόλεπτο μόνος. Ρωμανέ φοβάμαι τη σκέψη και για αυτό ακούω σκουπίδια, έχω αλλεργία στο γράμμα Πι και με την ποίηση της καθημερινότητας, βγάζω καντήλες. Παντρεύομαι επειδή έτσι θα γίνουν χαρούμενοι οι άλλοι και χωρίζω για να χαρώ κι εγώ επιτέλους. Ρωμανέ άντε και γαμήσου που θέλεις να κάνεις αυτό τον κόσμο καλύτερο! Μας ρώτησες αν το αξίζουμε; Άρχισε να τρως λοιπόν το φαγάκι σου και εμείς ο ένας τον άλλον, για να μπούμε και πάλι στους φυσιολογικούς ρυθμούς μας.

Πηγή: http://vaeva.gr/archives/6179

"Οι σπουδαίοι έρωτες δεν έγιναν ποτέ αντιληπτοί από τους εμπλεκόμενους..."

H Έφη και ο Μιχάλης γνωρίζονται χρόνια. Φίλοι φίλων από φίλο και το κουβάρι μεγάλο. Είναι από εκείνες τις φιλίες τις τόσο παλιές που πιστεύεις ότι ήταν από πάντα εκεί σαν ένα χέρι, ένα πόδι, σαν τη σκόνη πάνω στο ψηλό ράφι με τα βιβλία.

Πιο παλιά βλεπόντουσαν κάθε Δευτέρα ή Τετάρτη. Ίσως και πιο αραιά για να «τινάξουν» από πάνω τους τη σκόνη της εβδομάδας. Πάντα το βράδυ. Ποτέ στο φως. Βρίσκονταν στις ώρες που είχαν για να ζήσουν και όχι σε εκείνες που έψαχναν να σκοτώσουν. Τα κατάφερναν καλά στα λόγια αλλά θριάμβευαν στις σιωπές. Κυρίως αυτές είναι που κάνουν τις πραγματικές συζητήσεις.

Οι συναντήσεις τους είχαν πάντα το ίδιο τελετουργικό: το πρώτο ποτό στα γρήγορα, που χωρίς να το καταλάβουν γινόταν 2,3,4 ίσως και 5.

Μισομεθυσμένες εξομολογήσεις που διαδέχονταν άσχετες κουβέντες. Η Έφη όλο έμπλεκε κατά πολύ περίεργο τρόπο με «ιδιαίτερους τύπους» και o Μιχάλης πάντα άκουγε υπομονετικά ό,τι κοσμογονικό συνέβαινε στη ζωή της. Εκείνη βλέπετε βρισκόταν πάντοτε σε μια μόνιμη διαδικασία αλλαγής. Την τυραννούσε μια ανεξήγητη απληστία . Όχι για χρήματα, αυτό θα ήταν πιο εύκολο. Για ταξίδια, φιλίες, γνώσεις, εμπειρίες. Εκείνος πάντα πιο συγκρατημένος στις κουβέντες. Ύφος βαρύ και ενίοτε βαριεστημένο. Αντίθετοι φαινομενικά, ολόιδιοι στην ουσία τους.

Κάθε φορά που κάποιος αφηνόταν λίγο περισσότερο ο άλλος μάζευε σχολαστικά τα κομμάτια του άλλου για τους τύπους.

Ο χρόνος σταματούσε σαν κινηματογραφικός φακός που εστιάζει στα πρόσωπα των πρωταγωνιστών και γύρω τους σε πιο αργή κίνηση, εκτυλισσόταν η υπόλοιπη δράση, κάτι σαν δεύτερη πραγματικότητα στο βασικό πλάνο.

Παρασύρονταν για στιγμές, λεπτά, για μήνες, για ολόκληρα χρόνια και ύστερα επέστρεφαν διακριτικά στις κανονικές τους σχέσεις.

Φορούσαν βιαστικά τα ρούχα τους και εξαφανίζονταν με τυπικές κουβέντες και χαμόγελα καληνύχτας μέχρι την επόμενη Δευτέρα ή και Τετάρτη.

Δεν αναρωτήθηκαν ποτέ για πράγματα που βασανίζουν τα ανθρώπινα ζευγάρια και θέτουν υπό αίρεση τον έρωτα, τον καταμετρούν, τον σφυγμομετρούν, τον εξετάζουν, και κινδυνεύουν να τον καταστρέψουν πριν καν γεννηθεί.

 Ήταν και αυτά τα άτιμα τραγούδια καταδότες. Πρόδιδαν όσα οι λέξεις δεν τολμούσαν να αποδώσουν. Τίποτα δεν ξεμπροστιάζει την ψυχή περισσότερο από τον ανακριτικό φακό της μουσικής. Σιγά το πράγμα, θα μου πεις. Πόση αξία έχουν οι νότες για την επιβίωση. Για την Έφη και τον Μιχάλη η μουσική ήταν από εκείνα τα πράγματα που κάνουν την επιβίωση να αξίζει.

Αν πιστέψουμε τους συνδαιτυμόνες του πλατωνικού Συμποσίου, οι άνθρωποι πολύ παλιά είχαν τέσσερα πόδια, τέσσερα χέρια και ένα κεφάλι με δύο πρόσωπα. Μέχρι που ο Δίας φοβήθηκε ότι αυτοί οι άνθρωποι θα απειλούσαν τον θεϊκό του θρόνο κι έτσι τους χώρισε στα δύο, καταδικάζοντάς τους να αναζητούν εναγωνίως το άλλο τους κομμάτι για μια ολόκληρη ζωή.

Δεν ξέρω κατά πόσο ισχύει η άποψη ότι υπάρχουν αδερφές ψυχές και ζουν κάπου σε αυτόν ή σε κάποιον άλλον πλανήτη, και πόσο πιθανό είναι να συμπέσουν οι πιθανότητες, ώστε να συναντηθούν σε αυτή τη ζωή, είτε απλά μια τέτοια φήμη δημιουργήθηκε για να ικανοποιήσει την αρρωστημένη τάση του ανθρώπου να προσκολλάται και να ζητιανεύει τα πολλά άλλα μισά που θα ολοκληρώσουν τη δική του μισοτελειωμένη ύπαρξη.

Σημασία έχει ότι στην περίπτωση αυτών των δύο αλλά και πολλών άλλων σαν και αυτών που δεν μοιράζονται συμβατικές σχέσεις βρίσκουν εφαρμογή όλα όσα μάθαμε στο Λύκειο για τους ομοιοπολικούς δεσμούς μορίων και τις ισχυρές ελκτικές τους δυνάμεις που ξεπερνούν τους κοσμικούς περιορισμούς.

"Οι σπουδαίοι έρωτες δεν έγιναν ποτέ αντιληπτοί από τους εμπλεκόμενους και παρέμειναν μεγάλοι, γιατί τελικά δεν συμβιβάστηκαν ποτέ. Υπάρχει πολύ περισσότερος έρωτας στη φιλία παρά φιλία στον έρωτα. Μόνο ο γνήσιος έρωτας είναι - θες δεν θες - πιστός."

 Paul Geraldy

Πηγή: www.lifo.gr