She's counting on you....

Με αφορμή το Gay Pride

Έχω δηλώσει πάμπολλες φορές ότι τα δικαιώματα των gay είναι τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα.

Το προηγούμενο σαββατοκύριακο πραγματοποιήθηκε το Gay Pride στην Αθήνα και αυτό το σαββατοκύριακο παίρνει θέση στη Συμπρωτεύουσα. 

Οι άνθρωποι αυτοί ζητούν με μια όμορφη και ειρηνική εκδήλωση να ακουστούν. Να γίνουν αποδεκτοί από την κοινωνία, να βρεθούν όλοι μαζί να διασκεδάσουν, να γεμίσουν τους δρόμους με γέλια, χαρές και τραγούδια και ζητούν με τον δικό τους τρόπο να δώσει η κοινωνία αυτό που τους στερεί τόσα χρόνια: Αποδοχή (πρώτα από όλα), γάμο, παιδιά.

Το σύμφωνο συμβίωσης «πέρασε» και στη δική μας χώρα-ΕΠΙΤΈΛΟΥΣ!- και σειρά έχει να νομιμοποιήσει και το γάμο. Γιατί το δικαιούνται. Όπως διάβασα πολύ σωστά κάπου, δεν είναι προνόμιο, είναι δικαίωμα!

Πότε θα ξεπεράσουμε τις ανόητες προκαταλήψεις μας σαν άνθρωποι και θα αποδεχτούμε όλους τους ανθρώπους γι’ αυτό που είναι; Δεν δέχομαι εν έτη 2015 να μην μπορούμε να αποδεχτούμε κάτι τόσο απλό όπως τους ομόφυλους. Είναι αδιανόητο να το πιστέψω ότι αυτοί οι άνθρωποι ακόμα περιμένουν τα δικαιώματά τους. Υπάρχουν ακόμα παιδιά που μόλις αποκαλύπτουν σε φίλους το ότι είναι ομοφυλόφιλοι αυτό που αντιμετωπίζουν είναι απόρριψη και περίγελος. Υπάρχουν ακόμα γονείς που διώχνουν τα ίδια τους τα παιδιά από το σπίτι γι’ αυτό το λόγο. Είναι δυνατόν;;;;

Επίσης θέλω από πλευράς μου να κατακρίνω τον τρόπο της εκκλησίας. Η εκκλησία αντιπροσωπεύει κάτι Άγιο. Οι ιερείς υποτίθεται αντιπροσωπεύουν το λόγο του Θεού. Αυτοί όμως αντί να δέχονται όλους τους ανθρώπους σαν ίσους βγαίνουν και μιλάνε επιθετικά και άσχημα γι’ αυτούς τους ανθρώπους που στο κάτω κάτω είμαστε ίσοι. Αυτό δεν θα έπρεπε να διδάσκετε; Ο Χριστός δεν είπε αγαπάτε αλλήλους; Που το διδάσκεται αυτό εσείς σήμερα; Αντ’ αυτού το μόνο που κάνετε είναι να κατακρίνεται και εκτός αυτού να μεταδίδεται ψεύτικα λόγια και να λέτε-συγχωρέστε με για την έκφραση- ό,τι βλακεία σας κατεβαίνει στο κεφάλι. Είναι δυνατόν να πιστεύετε πως η ομοφυλοφιλία προκαλεί καρκινογένεση; Που ζούμε; Στον μεσαίωνα; Τι πιστεύετε δηλαδή ότι πρέπει να γίνει; Να τους λιθοβολήσουμε στην κεντρική πλατεία; Ή να τους κάψουμε ζωντανούς όπως έκαναν το Μεσαίωνα στις μάγισσες; Πρέπει να σοβαρευτείτε

Παρακάτω σαν παραθέτω κάποιες εικόνες που βρήκα και τις θεώρησα πολύ σωστές : 

I think...

Σας αγαπώ γαμώτο!

Και συνειδητοποιείς πόσο γρήγορα περνά ο καιρός. Εμείς πάντως δεν θέλουμε να το χωνέψουμε. Μας έχει μείνει ούτε μισός μήνας ακόμα και κάθε φορά που το σκεφτόμαστε βουρκώνουμε.

Το πρώτο δύσκολο βήμα ήταν όταν ξενοίκιασε ο κολλητός μου. Και τώρα για την εξεταστική ήρθε πάλι, τον συνηθίσαμε για μια εβδομάδα και τώρα έφυγε πάλι. Θα είναι τα πρώτα γενέθλια στα τέσσερα χρόνια που δε θα είμαστε και οι 4 μαζί. Και όσο το σκέφτομαι στεναχωριέμαι.

Όπως πάλι στεναχωριέμαι που πρέπει να μαζέψω πράγματα, να αδειάσω όλο μου το σπίτι και να μετακομίσω. Θέλω να βάλω τα κλάματα πραγματικά...

Και ακόμα δεν έχω δει το σπίτι σε κουτιά.

Όσο για την παρέα το 'χω πει άπειρες φορά πως τα συγκεκριμένα παιδιά τα 'χω σαν οικογένεια και δεν θέλω να τους χάσω ποτέ! Με στεναχωρεί πολύ που θα τους χάσω από την καθημερινότητά μου, τουλάχιστον δεν θέλω να τους χάσω για πάντα.

Γιατί είναι φίλοι που αξίζουν να τους κρατήσεις μια ολόκληρη ζωή. Είναι δεύτερη οικογένεια!
Έχουμε περάσει τόσα πολλά μαζί, έχουμε φτιάξει μια δική μας καθημερινότητα που δεν ξέρω πως θα την αποχωριστώ.

Νιώθω ότι στερεύω από λόγια, ότι νιώθω τόσα πολλά μέσα μου που με πνίγουν, ώρες ώρες νιώθω ότι δεν μπορώ να αναπνεύσω. Νιώθω πως πνίγομαι και ζητάω απεγνωσμένα βοήθεια.

Θέλω να κάνω κάτι για να αλλάξω την κατάσταση και ξέρω πως δεν μπορώ. Δεν έχω τη δύναμη να αλλάξω ότι πρόκειται να συμβεί.

Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να κάνω ό,τι περνάει από το χέρι μου για να περάσω τέλεια όσες μέρες απέμειναν και να μη χάσω επαφή από αυτή την παρέα που έγινε δεύτερη οικογένειά μου...

Σας αγαπώ! Μην το ξεχάσετε ποτέ!

Σαλλόνικα σε λέω!

Η σημερινή μέρα ήταν άλλη μια μέρα που ήταν γεμάτη όμορφες αναμνήσεις. Συν ότι πρόσθεσα άλλο ένα χαρτάκι στο βαζάκι με τις αναμνήσεις.

Σήμερα λοιπόν παρόλο που είχα κοιμηθεί μόνο τρεις ώρες, σηκώθηκα πρωί και πήγα να προλάβω το πρωινό λεωφορείο για Θεσσαλονίκη (ώρα 8 το πρωί παρακαλώ!). Και αυτό γιατί το αγόρι μιας φίλης μου θα έκανε τατουάζ και εμείς θα πηγαίναμε για βόλτα στη συμπρωτεύουσα. Έτσι λοιπόν, σταμάτησα λίγο μετά τη Βέροια με το λεωφορείο και πέρασαν να με πάρουν με το αυτοκίνητο όπου και συνεχίσαμε το ταξίδι οι τρεις μας.

Το ραντεβού ήταν για τις 12 και εμείς φτάσαμε γύρω στις 10 και κάτι. Οπότε πήγαμε για έναν πρωινό καφέ για να περάσει λίγο η ώρα μέχρι να πάμε στο μαγαζί.

Θέλετε να μαντέψετε σε ποιο μαγαζί θα έκανε το τατουάζ; Στο μαγαζί του Μαυρίδη, στους Tattooligans! 

Επίσης θέλω να σας πω πως ήμασταν πολύ τυχεροί που στο μαγαζί προλάβαμε και τον ίδιο τον Γιώργο όπου τον πήραμε αγκαλιά τον φιλήσαμε, βγάλαμε φωτογραφίες και αυτός πέρα του ότι ήταν Ευγενικότατος (με Ε κεφαλαίο! ) είχε και χιούμορ καθώς μας έλεγε συνέχεια αστεία.

Στη συνέχεια όση ώρα περιμέναμε για να τελειώσει με το τατουάζ το παιδί, εμείς καθίσαμε για καφέ και συζητούσαμε με τη φίλη μου.
Στη συνέχεια έφυγαν με το αυτοκίνητο και εγώ πήγα να βρω τη φίλη μου την Χ. που σπουδάζει εκεί και έφυγα πιο μετά με το λεωφορείο.

Η μέρα ήταν πραγματικά μοναδική !!!

Για σένα

Και δεν ξέρω τι με πιάνει και διαβάζω τα παλιά μας μηνύματα. Και σήμερα όχι τα ευχάριστα. Διάβασα τα μηνύματα που ανταλλάξαμε στις 16 Σεπτέμβρη.

Δε νομίζω να θυμάσαι τη συγκεκριμένη ημερομηνία. Εγώ όμως θυμάμαι. Ήταν η μέρα που χωρίσαμε. Η μέρα που μου είπες πως δεν γίνεται να συνεχίσουμε έτσι από απόσταση. Και όταν μου είπες να σου πω εγώ ότι θέλω να σου πω, σου είπα ότι μου λείπεις και ότι θα συνεχίσεις να μου λείπεις.

Και θυμάσαι τι μου είχες πει τότε; Ότι αυτό θα είναι για λίγο καιρό και έπειτα θα το ξεπεράσω. Και πως θα είμαι καλύτερα. Και πέρυσι το καλοκαίρι σου παραδέχτηκα ότι δε σε έχω ξεπεράσει τόσους μήνες μετά και πως συνεχίζεις να μου λείπεις.

Και μάντεψε! Δύο χρόνια σχεδόν μετά, ακόμα μου λείπεις. Αυτός ήταν ο "λίγος καιρός" που μου είπες; Πότε θα σταματήσει όλο αυτό;

Και ξέρεις, υπάρχουν πολλές φορές μέσα μου που ξεσπάω σε σένα και μετράω έναν έναν τους λόγους που θα έπρεπε να σε μισώ. Ή έστω να σου κρατάω κακία. Και δεν μπορώ. Ή μάλλον ό,τι και να κάνω δεν με βοηθά από το να σταματάω να σε σκέφτομαι και να νιώθω έτσι για σένα. Και ας μου φέρθηκες με αυτόν τον τρόπο.

Το ΄χω ξαναπεί, αλλά πιστεύω πως αν με έπαιρνες τώρα κιόλας τηλέφωνο και μου ζητούσες να γυρίσω σε σένα θα το έκανα χωρίς δεύτερη σκέψη.

Και τέλος, όλα αυτά τα περί φιλίας, κράτα τα για να κοροϊδεύεις τον εαυτό σου. Ποτέ δεν ήμασταν φίλοι και ούτε θα γίνουμε. Γι' αυτό ξέκοψες από το Νοέμβρη και επανέλαβες τα ίδια περσινά λάθη.

Όταν το πιστέψεις λοιπόν εσύ, προσπάθησε να πείσεις και εμένα μετά...

"Το κoρίτσι του κοιμάται ήσυχο στην Πλατεία Βικτωρίας"

Τα τελευταία τρία (3) χρόνια στην πολυκατοικία που ζω (Αθήνα, Πλ. Βικτωρίας) συνέβησαν τα παρακάτω:

1) Η όμορφη χαμογελαστή Ρουμάνα που ζούσε στο διπλανό διαμέρισμα απελάθηκε ύστερα από κινηματογραφική σύλληψη, γιατί δεν είχε νόμιμα χαρτιά. Πρόλαβε όμως να φωνάξει δύο (2) φορές την πυροσβεστική και να με απεγκλωβίσει από το ασανσέρ, σε κάποιες στιγμές που υπήρξε διακοπή ρεύματος...

2) Ο Γιώργος που έμενε στον κάτω όροφο βρέθηκε μετά από τρεις μέρες νεκρός στην μπανιέρα του, από υπερβολική δόση. Ο διαχειριστής της πολυκατοικίας θεώρησε ότι αυτό ήταν δώρο του Θεού, κυρίως γιατί ο Γιώργος και οι φίλοι του, για κάποιο λόγο, βράζανε και πίνανε τις πρέζες τους σε μια καβάντζα στο υπόγειο της πολυκατοικίας δίπλα στον καυστήρα. Ο Γιώργος στη διαθήκη του είχε χαρίσει το διαμέρισμα στην πολυκατοικία...

3) Το πνευματικό μουσουλμανικό κέντρο του υπογείου που εξελίχθηκε σε άτυπο τζαμί έκλεισε για υγειονομικούς λόγους...

4) Με το κλείσιμο του κέντρου αποδεσμεύτηκε η αστυνομική δύναμη που για δύο (2) χρόνια έκανε αισθητή την παρουσία της με ένα περιπολικό επί 24ώρου βάσεως έξω από την είσοδο της πολυκατοικίας...

5) Από τη μέρα που χάρισα κάποια παλιά μου ρούχα σε μια οικογένεια Αφγανών που μένει στον τρίτο όροφο, μου έχουν προσφέρει φαγητό τρεις (3) φορές...

6) Στον όροφο που μένω ζούνε δύο γάτοι. Τρεις φορές συναντήθηκαν στα μπαλκόνια κατά τη νυχτερινή τους σουλατσάδα και απλά «σκοτωθήκανε»...

7) Η Πορτορικανή τρανς του ισογείου έχει μετατρέψει την είσοδο σε κήπο με γλάστρες από λουλούδια...

8) Οι δύο οικογένειες Βουλγάρων που μένουν στον τέταρτο αποκαθιστούν κάθε ζημιά της πολυκατοικίας άμεσα και δωρεάν...

9) Δύο Τούρκοι του πέμπτου λατρεύουν το τσίπουρο που τους έδωσα, όταν με βοήθησαν σε μια δύσκολη μεταφορά...

10) Στο ασανσέρ ακούγεται κλασική μουσική...

11) Οι Πακιστανοί του πρώτου ορόφου σού λένε καλημέρα με χαμόγελο...

12) Δυο γριές Ελληνίδες στον τρίτο και στον δεύτερο δεν σταμάτησαν ποτέ να γκρινιάζουν...

13) Τον Ουκρανό του έκτου δεν τον έχει δει κανείς...

14) Το κορίτσι μου κοιμάται ήρεμο και νιώθει ασφάλεια...

15) Η Σομαλή του τρίτου και το κοριτσάκι της χρησιμοποιούν μόνο τις σκάλες...

16) Το ζευγάρι των Μολδαβών που καθαρίζει την πολυκατοικία μόλις τελειώσει τη δουλειά του, αγκαλιάζεται και φιλιέται...

17) Όλοι τους με φωνάζουν Γιώργο... 

Πηγή: newsone.gr