Πέμπτη 3 Δεκεμβρίου 2015
Τετάρτη 2 Δεκεμβρίου 2015
Η μικρότερη αδερφή σου είναι ο πιο κοντινός σου άνθρωπος
Εσύ ήσουν μόλις τριών χρονών, είχες περάσει λίγες ονειρεμένες μέρες με τη γιαγιά στο σπίτι να σου κάνει όλα τα χατίρια, ώσπου ξεκίνησες να ρωτάς ανά δύο ώρες που είναι η μαμά. Η πολυπόθητη στιγμή ήρθε, γύρισε η μαμά μαζί με τον μπαμπά και ένα μικροσκοπικό ανθρώπινο μπόγο. Σου είπαν πως είναι το καινούριο σας μωρό, εσύ το περιεργάστηκες, έπαιξες ώρες μαζί του μέχρι που γύρισες και είπες όλο τσαχπινιά «Θα γυρίσουμε το μωρό τώρα πίσω στη μαμά του;»
Κάπως έτσι μπήκε στη ζωή σου η μικρή σου αδερφή. Ξεκίνησε σιγά σιγά να διεκδικεί χώρο στο δωμάτιο σου, στην κούνια σου, στα παιχνίδια σου, στην αγκαλιά της μαμάς, στο χαρτζιλίκι του παππού, σε όλο σου τον κόσμο, αλλά κυρίως στην καρδιά σου.
Την πήρες λοιπόν υπό την προστασία σου, αποφάσισες να της δίνεις πάντα το καλό παράδειγμα, φρόντισες η μετάβαση από τον αγνό παιδικό της κόσμο σε αυτόν τον σκληρό και δύσβατο των ενηλίκων να γίνει όσο πιο ομαλά γίνεται. Την προστάτεψες και συνεχίζεις να το κάνεις μέχρι και σήμερα , πάμπολλες φορές σε βαθμό πιο καταπιεστικό από αυτόν των γονιών σου, όμως το αντίθετο είναι απλά πέρα των δυνάμεων σου.
Σε κάθε λάθος της αυτοδικάζεσαι, ψάχνεις να βρεις που έφταιξες και σπεύδεις να το διορθώσεις.
Στιγμή δε διανοείσαι πως δεν είσαι υπεύθυνη εσύ για τις δικές της επιλογές, δεν απαρνείσαι το μέγεθος της ευθύνης. Ίσως να πρέπει να πέσει για να ξανασηκωθεί, ίσως πρέπει να πληγωθεί για να ωριμάσει, όμως αδυνατείς να αποδεχτείς ότι αυτά θα συμβούν στη δικιά σου αδερφή.
Εκείνη τελικά ανεξαρτητοποιήθηκε περισσότερο και από εσένα, κι εσύ έμεινες να απορείς ώρες ώρες που τη βρίσκει τόση δύναμη. Πλέον ακουμπάς στον ώμο της για να νιώσεις προστασία, αποζητάς τις συμβουλές της πριν από κάθε σοβαρή απόφαση. Ενδόμυχα αναρωτιέσαι ποια είναι πραγματικά η «μεγάλη» αδερφή.
Πόσες φορές τη μάλωσες και το μετάνιωσες μετά από λίγα λεπτά, δεν το παραδέχτηκες όμως ποτέ για να μην το εκμεταλλεύεται, πόσο μάλλον για να μην την κακομαθαίνεις. Όσο κι αν διαφωνείτε, όσο πικρά λόγια κι αν ανταλλάξετε μεταξύ σας, είναι ο πιο κοντινός σου άνθρωπος σε ένα πλήθος πολύβουο και συνάμα μοναχικό.
Εξάλλου, η αδερφή σου είναι αυτή που θα σου πει με περίσσεια ειλικρίνεια την αλήθεια όταν ο υπόλοιπος περίγυρος θα σου παρουσιάσει ένα ωραιοποιημένο ψέμα για να μην πληγωθείς. Είναι αυτή στην οποία θα εξομολογηθείς όλους σου τους φόβους και τις ανησυχίες, όσο παιδιάστικα και επιπόλαια ακούγονται τα λεγόμενά σου.
Είστε τόσο διαφορετικές κι όμως έχετε τόσα κοινά. Εσύ κυκλοφορείς από το πρωί ως το βράδυ με τακούνια και κραγιόν, εκείνη με φόρμες και μαλλί κότσο. Εσύ ξενυχτάς στα ελληνάδικα, εκείνη σε μπιραρίες ακούγοντας χέβι μέταλ. Μόνο με κείνη όμως είσαι ο πραγματικός εαυτός σου, χωρίς προσωπεία ή μάσκες. Μόνο στη συντροφιά της αισθάνεσαι ξανά πέντε χρονών παιδί, γελάς με την ψυχή σου χωρίς κάποιο προφανή λόγο και δεν προσπαθείς να κρύψεις ντροπιασμένη τα δάκρυά σου όταν συγκινείσαι με το παραμικρό. Στις πολύ ιδιαίτερες στιγμές σου, αυτές που νιώθεις ευάλωτος και τρωτός, εκείνη θα σε καταλάβει με ένα βλέμμα, δε θα χρειαστεί να μπεις σε διαδικασίες εξηγήσεων που θα σε φθείρουν παραπάνω όταν νιώθεις ήδη καταβεβλημένος. Θα σε καταλάβει γιατί απλά ξέρει τα πάντα για σένα.
Μαζί δεν κάνετε και χώρια δεν μπορείτε, με δύο λόγια. Όταν σας χωρίζει η απόσταση σου λείπει, όταν είστε μαζί πάνω από δύο ώρες χωρίζετε μαλωμένες και ενδεχομένως μαλλιοτραβηγμένες.
Μην προσπαθείς να κατανοήσεις τα παράδοξα αυτής της σχέσης , η ομορφιά της κρύβεται στο μυστήριο που την περιβάλλει. Μια σχέση ζωής, που δυναμώνει καθημερινά, μέσα από κάθε μικρή και φαινομενικά ασήμαντη λεπτομέρεια.
Πηγή: pillowfights.gr
Οι αποστάσεις δεν χωρίζουν φιλίες
Πόσο μισώ να μου λείπουν άνθρωποι. Άνθρωποι που θέλω να
βλέπω κάθε μέρα και να περνάω χρόνο μαζί τους και να μην μπορώ. Και να το πάλι
αυτό το συναίσθημα έρχεται και κάθεται πάνω μου.
Η τύχη αυτό τον καιρό δεν είναι με το μέρος μας. Θέλω να
κατέβω δεν μπορώ για οικονομικούς λόγους (χθες έφαγα το μεγάλο άκυρο) και αυτός
δεν μπορεί να ανέβει για άλλους λόγους.
Σκατά.
Όσο και να μιλάμε από το τηλέφωνο μου λείπει. Μου λείπει ο
κολλητός μου που έχασα την καθημερινότητα μαζί του. Που ξυπνούσα τα πρωινά και
έτρεχα σπίτι του για καφέ. Αφού τον ξυπνήσω πρώτα.
Μου λείπει το να με κοροϊδεύει και να παίζουμε «ξύλο». -Το «βρίσιμο»
δεν το γλιτώνω ούτε από το τηλέφωνο. – Στη γιορτή του πάλι δεν θα καταφέρω να
είμαι. Δεν ήμουν ούτε στα γενέθλιά του. Τέλεια.
Την φωτογραφία που έβαλα στην αρχή, είναι λες και την έχει
φτιάξει αυτός για μένα. Όταν του την έστειλα, λοιπόν, μου απάντησε με έναν
τρόπο που μόνο αυτός θα μπορούσε να το κάνει: «Αφού είσαι μια κοντομπουκιά
<3».
Με επηρεάζει και η σειρά που βλέπω αυτή την περίοδο. Οι
πρωταγωνιστές μου θυμίζουν τόσο πολύ εμάς. Αν μέναμε στο ίδιο σπίτι. Πιστεύω θα
ήμασταν αν όχι ίδιοι, σχεδόν ίδιοι. Πρόκειται για δύο φίλους κολλητούς από το
πανεπιστήμιο οι οποίοι αποφασίζουν να μείνουν μαζί στη Ν.Υ. Το πώς κοροϊδεύουν
ο ένας τον άλλον, το πώς θα συζητήσουν μεταξύ τους, τα παράπονα του πρωταγωνιστή
για τις τρίχες παντού στο σπίτι, δε νομίζω ότι θα μπορούσα να ταυτιστώ
περισσότερο με σειρά.
Μου λείπει. Μου λείπει και στεναχωριέμαι που δεν θα μπορέσω
να τον δω. Πρέπει να κάνω και άλλη υπομονή.
Σιγά μην κάτσω να σκάσω
Να πάνε να γαμηθούν όλα. Πλερέζα δε θα φορέσω, ούτε θα τρέξω με δάκρυα να κρυφτώ στο μαξιλάρι μου, επειδή κάποιος με πλήγωσε.
Δε θα ασχοληθώ με τα κόμπλεξ του καθενός και κάθε φορά που κάποιος θα με πλησιάζει για να μου αραδιάσει ένα από αυτά, θα τον αποχαιρετώ χαμογελώντας. Ίσως να του βγάζω και την γλώσσα έτσι για το τρολάρισμα.
Έπαψα να ασχολούμαι γενικά. Δε ξαναστεναχωρηθώ για κανέναν και ό,τι άγχος είχα, το πέταξα σε κάδο σκουπιδιών.
Δεν απαντάω στα επίμονα τηλέφωνα που κάνουν οι εισπρακτικές εταιρείες επειδή χρωστάω είκοσι ευρώ στο λογαριασμό του κινητού μου, προκειμένου να μου τα πάρουν και αυτά.
Δε δίνω σημασία στον στραβωμένο που θα μου κορνάρει στο φανάρι, επειδή έκανα το λάθος και καθυστέρησα ένα ολόκληρο δευτερόλεπτο να βάλω πρώτη και να ξεκινήσω το αυτοκίνητο.
Αδιαφορώ για τα νεύρα του προϊσταμένου μου, όταν επειδή δεν έκανε καλό σεξ με την γκόμενα το βράδυ, ξεσπάει το πρωί τα νεύρα του σε εμάς επειδή για κακή μας τύχη δεν ξύσαμε καλά το μολύβι.
Δε με απασχολεί τίποτα και κανένας.
Μάταια φωνάζει η μάνα μου να συμμορφωθώ γιατί μεγάλωσα. Της είναι δύσκολο να καταλάβει ότι δε γουστάρω να μεγαλώσω αλλά να ζω στην ανεμελιά μου; Θα παραμείνω παιδί να τριγυρνώ με τα μάγουλα πασαλειμμένα από σοκολάτες αλλά θα είμαι ευτυχισμένη κι ας λένε ότι θέλουν οι άλλοι.
Θα πετάω τα παπούτσια μου στο διάδρομο και θα βρίζω για τα κακά της μοίρας μου, όχι επειδή μ’ απασχολούν αλλά για την αλητεία της γκρίνιας. Θα βάζω το ραδιόφωνο δυνατά και θα χορεύω και ας ξέρω ότι στη γειτόνισσα δεν αρέσουν οι ροκιές.
Θα γυρίζω σπίτι το πρωί και δε θα ακούω τα σχόλια της γειτονιάς. Εκείνης της γειτονιάς που βγαίνει στο μπαλκόνι και παρατηρεί τα τεκταινόμενα, σαν να παρακολουθεί vintage σίριαλ στην παλιά τηλεόραση της ΕΡΤ.
Κενή από ζωή, ψάχνοντας ένα θέμα συζήτησης πίσω από κατεβασμένες τέντες και απλωμένα χρωματιστά σεντόνια. Μετράει τα δευτερόλεπτα της ζωής των άλλων χάνοντας τα δευτερόλεπτα της δικής της ζωής.
Για αυτό επιμένω, να μην γίνω σαν και αυτούς. Να μην με απασχολεί τίποτα και κανένας. Ταμπέλα στο τι κάνω και πως νιώθω δε θα κρεμάσω, ούτε απόδοση λογαριασμού της ζωής μου θα κάνω.
Της ζωή μου θα της βάζω σπίρτο και θα την καίω όποτε θέλω κι ύστερα από τις στάχτες θα τη χτίζω από την αρχή και ας είναι μετά να την ξανακάψω.
Μέσα στη σαπίλα και στους καβατζωμένους θα σφυρίζω μουσικούς σκοπούς. Δε θα αφήσω κανέναν να καβαλήσει το σβέρκο μου και να μου δημιουργήσει βάρος.
Για αυτό σας λέω να πάνε να γαμηθούν όλοι.
Οι πρώην έρωτες, οι περαστικοί που με πλήγωσαν και ύστερα εμφανίστηκαν πάλι για να τα κάνουν όλα σκατά, όταν έμαθαν ότι είμαι καλά.
Οι φίλες-φίδια που εξαφανίστηκαν στα δύσκολα και στα εύκολα χόρευαν μαζί μου πάνω σε τραπέζια μοιράζοντας αδερφικές αγκαλιές. Οι γνωστοί-άγνωστοι που πέρασαν για να αρπάξουν ό,τι βρήκαν.
Εκείνος ο ένας που δεν ήταν ποτέ στην πραγματικότητα ένας, αλλά κανένας. Εκείνος που δε μοίρασε ποτέ κάτι από εκείνον ενώ ήμουν εγώ που δεν είχα κρατήσει τίποτα για μένα.
Οι αναμνήσεις που με πόνεσαν. Εκείνοι που αγάπησα και εκείνοι που δεν αγάπησα. Οι χαρούμενοι οι ξένοι που με λυπήθηκαν την ημέρα που έπεσα από το ποδήλατο, αλλά κανείς τους δεν ενδιαφέρθηκε να μου δώσει ένα χέρι να σηκωθώ. Τα χέρια που με έσπρωξαν για να κρατηθούν και εκείνα που δεν απλώθηκαν ποτέ.
Εκείνοι που κρίνουν τους άλλους και ποτέ δεν μπήκαν στον κόπο να κρίνουν τους εαυτούς τους.
Οι άλλοι οι δήθεν που κυκλοφορούν με τα κινητά στα χέρια και όλα τους το «είναι» είναι μια μαρκέ μπλούζα και μία κοινοποίηση κατάσταση σας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης στη Μύκονο, να πάνε να μεταναστεύσουν εκεί και να αφήσουν τους αληθινούς στην ησυχία τους.
Και για το τέλος μένουν οι καθωσπρέπει γραβατωμένοι οικογενειάρχες που κλείνουν ραντεβού με πόρνες για να ικανοποιήσουν τις ζωώδεις ορμές τους και μετά βρίζουν τις γυναίκες ότι δήθεν όλες είναι πουτάνες, ας μαζέψουν τη γλίτσα τους γιατί θα την πατήσει κανένας άνθρωπος και θα πέσει.
Να πάνε όλοι να γαμηθούν γιατί εγώ αγαπάω τη ζωή και τους αληθινούς ανθρώπους και δε θα σκάσω για κανέναν.
Τα σκατά δε θα τα αφήσω να κάνουν ορειβασία στα όνειρα μου όσο και εάν προσπαθούν.
Πηγή: pillowfights.gr
December
Δεκέμβρης. Ο μήνας των Χριστουγέννων και όλων των γιορτών που κάνουν μικρούς και μεγάλους χαρούμενους. Και εγώ δεν τα νιώθω ακόμα. Δεν μπορώ να μπω στο κλίμα και ενώ από τη μία χαίρομαι να βλέπω βιτρίνες στολισμένες, από την άλλη με μελαγχολεί το γεγονός ότι τα Χριστούγεννα πλησιάζουν γιατί επιστρέφει η γνώριμη μελαγχολία.
Εύχομαι φέτος να είναι πιο εύκολο να γιορτάσω, να είναι λιγότερο μελαγχολικά & οι γιορτές να είναι δίπλα σε όλους αυτούς που αγαπώ.
Καλό μήνα !
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)