Roomates

04.10

Υπάρχει πιο όμορφο πράγμα από το να συγκατοικείς με την κολλητή σου; Με τον άνθρωπο που νιώθεις τόσο κοντά του; Με τον άνθρωπο που θεωρείς το άλλο σου μισό; 

Και ναι! Και αυτό πραγματοποιήθηκε από το bucket list! Κατοικία μου πλέον η Θεσσαλονίκη και συγκάτοικος η κολλητή μου. 

Είναι τόσο υπέροχες όλες οι στιγμές μέσα στο σπίτι, τόσο μοναδικές και ταυτόχρονα τόσο διαφορετικές! Δεν μπορώ να το περιγράψω διαφορετικά αλλά είναι ένα πανέμορφο συναίσθημα. 

Εύχομαι πραγματικά, όσοι έχετε σκεφτεί να το κάνετε με τους δικούς σας κολλητούς κάποια στιγμή στη ζωή σας, το συνιστώ! Όλα μοιάζουν πιο όμορφα σε μια τέτοια συγκατοίκηση!

30 SECONDS TO MARS

04.10.

Πώς μπορείς να περιγράψεις τη χαρά ότι πετάχτηκες σε κάποιον άλλο πλανήτη έστω και για μία-μιάμιση ώρα; 

Όχι όχι, δεν μιλάω για υπερβολές. Μιλάω για τη συναυλία των Thirty Seconds to Mars που κυριολεκτικά μας πέταξαν στον ουρανό και μας γύρισαν πίσω. 

Έτοιμες, πανέτοιμες για τη συναυλία, είπαμε να μη "στηθούμε" από το πρωί έξω από τη Μαλακάσα αλλά να πάμε κατά τις 5 η ώρα αφού μας ενημέρωσαν ότι θα βγουν κατά τις 10. Έτσι πήραμε το λεωφορείο για Μαλακάσα (ακριβώς πίσω από το σπίτι) και κατευθυνθήκαμε για εκεί.

Εκεί συναντήσαμε κάποιες άλλες φίλες όπου και καθίσαμε μαζί στο γρασίδι για μπύρες και τσιγάρα σε σχετικά κοντινή απόσταση (αν εξαιρέσεις τους vip που είχαν τις μπροστινές θέσεις). 

Κατά τις 8 αφού πιαστήκαμε να καθόμαστε, σηκωθήκαμε και περιμέναμε να περάσει λίγο η ώρα καθώς χορεύαμε στους ρυθμούς της μουσικής που είχε βάλει το πάρκο. 

9:45 η ώρα και κάνει είσοδο το ανατριχιαστικό κομμάτι O Fortuna . 

Φωνές, μια έντονη ατμόσφαιρα επικρατούσε και δεν ξέραμε αν αυτό που θα ακολουθήσει ήταν κάποιο (μέταλ ) συγκρότημα ή μια φαντασμαγορική είσοδος των Thirty Seconds.

Και ακούγονται οι πρώτες νότες από το Up in the Air. Ένα ολόκληρο πάρκο κραυγάζει και το TerraVibe σείεται ολόκληρο με την είσοδο του αγαπημένου Jared Leto.

Η ανατριχίλα μου δεν περιγράφεται. Το μυαλό μου είχε φύγει για το διάστημα. Συγκεκριμένα; Για τον Άρη! 

Σε όλα τα τραγούδια τραγουδούσα με όλη τη δύναμη της φωνής μου. Ο ίδιος βγήκε στα λευκά, από τις πρώτες του λέξεις ήταν ΣΠΑΝΑΚΟΠΙΤΑΑΑ (σαν χορτοφάγος που είναι! ),  μας ευχαρίστησε για την παρουσία μας και για την προσφορά της Ελλάδας στον κόσμο. Για την ιστορία μας, τον πολιτισμό μας, τη δημοκρατία μας. Για τα πράγματα που εμείς έχουμε ξεχάσει σε αυτή τη χώρα. Για τα πράγματα που αυτός νιώθει ευγνωμοσύνη και όπως είπε, όλοι είναι εκεί που είναι χάρη στην Ελλάδα. 

Μας μίλησε για την αγάπη του γι’ αυτή τη χώρα, για την Ελληνική Μυθολογία που τόσο λατρεύει, για τον αδερφό του τον Shannon ο οποίος δεν κατάφερε να έρθει, του αφιερώσαμε το City of Angels όμως και μας είπε πως ανυπομονεί για την επόμενη φορά που θα ξανάρθει ο Shannon. 

Επίσης, μας είπε μια ιστορία για την πολιτική της Αμερικής, ένα αντίστοιχο περιστατικό με περιπτώσεις της ΧΑ στη χώρα μας και πως απορούσε που το αντίστοιχο κόμμα πήρε τόσους ψήφους μετά από όσα έγιναν. 

Στη συνέχεια, αναφέρθηκε σε μια εκδήλωση που θα γίνει στο Παρίσι το Δεκέμβρη με θέμα την προστασία του περιβάλλοντος και βγάλαμε βίντεο (τραβώντας και εμάς με την κάμερα) για το ότι στηρίζουμε το έργο αυτό και είπε πως θα το προβάλει σε εκείνο το συνέδριο. 

Μας «τρόλαρε» για τον τίτλο του νέου άλμπουμ καθώς περιμέναμε να ακούσουμε όνομα και αντί για απάντηση στην ερώτηση: “ξέρετε πώς θα ονομάζεται;” Πήραμε την απάντηση: “I don’t know yet”.

Αφού τραγούδησε κάποια από τα αγαπημένα κομμάτια, στη συνέχεια μας ρώτησε τι θέλουμε εμείς να ακούσουμε, έπιασε την κιθάρα του, βγήκε στο μπροστινό μέρος της σκηνής και τραγούδησε μόνο με την υπόκρουση της κιθάρας δύο από τα πολύ-αγαπημένα τραγούδια !

Καλή τύχη είχαν για αρχή δύο παιδιά από τους vip, όπου ο πρώτος έγραψε γράμμα γι’ αυτόν και το διάβασε πάνω στη σκηνή και στη συνέχεια του ζήτησε να ανέβει επάνω και να βγάλουν μια selfie (Τυχερέ Στέλιο! ) και μια άλλη κοπέλα που ανέβασε και της ζήτησε να καθίσει πάνω στη σκηνή και να παρακολουθήσει από εκεί τη συναυλία.

Πετάχτηκαν μπαλόνια, κομφετί (It's a paraaadee!!!) - ένα σωρό χαρτάκια και τέλος ανέβασε ένα σωρό vip πάνω στη σκηνή για το κλείσιμο της συναυλίας. Και τι καλύτερο κλείσιμο θα μπορούσε να έχει αυτό το ταξίδι από το τραγούδι Closer to the edge με την υπόσχεση “One day maybe we’ll meet again” . Αλλά το maybe έγινε σίγουρο και μας επιβεβαίωσε ότι θα ξαναεπισκεφτεί τη χώρα μας στο επόμενο tour. 

Πέρασαν μέρες από αυτή την εμπειρία και όμως δεν νομίζω ότι θα καταφέρω να την ξεχάσω ποτέ! Ήταν μία από τις ομορφότερες στιγμές της ζωής μου και μια από τις καλύτερες εμπειρίες ! 

Οι Thirty Seconds to Mars ήρθαν στην Ελλάδα και έκαναν ένα ολόκληρο πάρκο να παραλύει και να ταξιδεύει σε άλλα μέρη…

Σας ευχαριστούμε!

Sweater Weather

Οκτώβρης λοιπόν. Ο καιρός που ξεκινούν τα "κρύα" , τα ζεστά ροφήματα & το "λιώσιμο" σε ταινίες και σειρές.

Είναι ο μήνας που αρχίζουμε να καταλαβαίνουμε καλύτερα φθινόπωρο και εμείς οι σπιτόγατοι έχουμε μια δικαιολογία παραπάνω για να μένουμε σπίτι.

Ξέρω πως έλειψα από το αγαπημένο blog αλλά λόγω των πολλαπλών μετακινήσεων και εκδρομών και έπειτα την άφιξη στενών φίλων στη νέα μου κατοικία (Ω ναι! Θεσσαλονίκη!!!) ο χρόνος για να ασχοληθώ με το blog ήταν λίγο περιορισμένος.

Έτσι όσα άρθρα γράφτηκαν αλλά δεν κατάφεραν να ανέβουν θα δουν το φως της μέρα σιγά σιγά.

Εύχομαι καλό μήνα σε όλους (αν και πολύ πολύ καθυστερημένα) και Happy Halloween!

Φθινοπώριασε τελικά

Φθινοπώριασε ε; Μάλλον το πήρε περισσότερο σοβαρά από όσο έπρεπε. Και εντάξει εδώ στα βόρεια, πέρα από τις καταιγίδες δεν έχουμε ακραία φαινόμενα.

Αλλά στην Καλαμάτα; Ανεμοστρόβιλος, χαλάζι αρκετό, πολλές υλικές ζημιές αλλά ευτυχώς όχι τραυματίες.

Και με τις αστραπές και τα μπουμπουνητά, τη βροχή να χτυπάει στα παράθυρα και όλα σκοτεινά έξω, σε ωθεί να φτιάξεις ζεστό καφέ, να "χουχουλιάσεις" και να ακούς μουσική ή να λιώνεις στις σειρές.

Έλα όμως που η εξεταστική δεν λέει να τελειώσει. (Δύο μέρες, δύο μέρες, ΔΥΟ Μέρεες ! ) και πρέπει να διαβάσεις μαθήματα (δυστυχώς).

Πραγματικά έχω κουραστεί πάρα πολύ τη συγκεκριμένη περίοδο. Ανυπομονώ πώς και πώς να τελείωσει.

Δύο γεγονότα με στενοχώρησαν αυτές τις μέρες: 1. Το ότι πήγα να δω τους σπιτονοικοκυρηδές μου και πήγα πάλι στα γνωστά μου λημέρια, στο σπίτι μου ουσιαστικά (δεν μπήκα μέσα) και μου είπαν πως ακόμα δεν έχει ενοικιαστεί. ( ΜΗΝ ΤΟΛΜΉΣΕΤΕ ΤΟ ΑΚΟΎΤΕ; ΕΊΝΑΙ ΤΟ ΔΙΚΌ ΜΟΥ! )

 &

2. Έμαθα για ένα τραγικό συμβάν που έγινε σήμερα στην Πάτρα. Κάποιοι νεαροί έπεσαν με το αυτοκίνητο μέσα στο λιμάνι της Πάτρας. Οι τρεις σώθηκαν, οι άλλοι τρεις πνίγηκαν. Και ανάμεσα στους τρεις που πνίγηκαν ήταν και μια συμμαθήτριά μου. Από το πρωί άκουγα για το συγκεκριμένο συμβάν αλλά κάποια στιγμή έπεσε στην αντίληψή μου ένα άρθρο που έλεγε τα ονόματα των παιδιών και πως η μία κοπέλα ήταν από την Καλαμάτα. Με το που διαβάζω το όνομά της σοκαρίστηκα. Μπορεί να μην είχα καμία επαφή με την κοπέλα αλλά όπως και να έχει με σόκαρε αυτό το γεγονός γιατί την ήξερα και είχαμε περάσει κάποια σχολικά χρόνια μαζί. Στο γυμνάσιο καθόταν ακριβώς από πίσω μου. Πόσο περίεργο είναι μερικές φορές...

Το καλό αυτής της ημέρας είναι ότι σήμερα ήμουν σε συνεχή επικοινωνία με τον κολλητό μου. Επίσης μου ανακοίνωσε πως δεν θα τον προλάβω στην Αθήνα  (BooM !) Και το δώρο σου καλέ μου πώς θα στο δώσω;;;
Ο καλός μου βέβαια μου έδωσε ώθηση να διαβάσω για ένα από τα δύο μαθήματα που δίνω αύριο.
Και το βράδυ μου στέλνει μήνυμα και μου λέει πως βγήκε το μάθημα που διαβάζαμε μαζί στο παράθυρο. Το αγαπημένο παράθυρο! Πραγματικά χωρίς αυτόν δεν υπήρχε περίπτωση να το περάσω με τόση θεωρία! Και τέλος μου λέει: " Μας έφερε γούρι που διαβάσαμε έτσι από την αρχή μαζί. Το Φλεβάρη όλα μαζί θα τα διαβάσουμε! "

Μου λείπει το βλαμμένο!

Θα περάσουν οι μέρες, δεν θα περάσουν;

...and like this you keep them alive...

Δεκατρία. 13. Όπως και να το γράψω φαίνονται πολλά. Και όμως. 

Έχουν περάσει δεκατρία χρόνια και ακόμα δεν θέλω να συνηθίσω την απουσία σου. Το πιστεύεις ότι ακόμα έχω τη φωνή σου στο κεφάλι μου; Θυμάμαι το μπλε πουά φόρεμα που φορούσες; Τα χρώματά της μαγκούρας που ήταν το στήριγμά σου; 

Δεν νομίζω ότι θα συνηθίσω ποτέ την απουσία σου. Ναι, μπορεί πλέον να μην σε ψάχνω όταν έρχομαι στο χωριό, γιατί ξέρω πως δεν μένει κανένας πια στο σπίτι. Αλλά έχω την ανάγκη να έρθω εκεί που είσαι και να σου ανάψω το καντηλάκι. Να σου αφήσω ένα λουλούδι. Μια μικρή κίνηση για να ξέρεις πως δεν σε έχω ξεχάσει. 

Πώς θα μπορούσα άλλωστε; 

Και έφυγες Σεπτέμβρη. Το μήνα που ερχόσουν κάθε χρόνο Καλαμάτα για να περάσεις λίγο παραπάνω χρόνο μαζί μας. 

Ξέρεις τι δεν μπορώ να συγχωρήσω στο σόι που είναι μόνιμοι στο χωριό; Ότι σε έχουν ξεχάσει. Και ναι θα πω την κακία για να τη βγάλω από μέσα μου, γιατί είμαι έξαλλη μαζί τους. Όσες φορές έχω έρθει δεν έχουν φροντίσει να σου έχουν τίποτα. Άραγε πάει ποτέ κανείς να σου ανάψει το καντήλι; Άσε ξέρω την απάντηση…

Έγινα έξαλλη την τελευταία φορά που ήρθα στο χωριό τον Ιούλιο και ήθελα να έρθω. Έτσι πήρα κάποια πράγματα από το σπίτι της άλλης γιαγιάς και ανέβηκα προς την εκκλησία. Και εκεί συνειδητοποίησα ότι δεν σου έχουν τίποτα. Τόσο ανεύθυνοι πια; Τόσο εύκολα ξεχνάνε; Κανείς μα KANEIΣ δε σκέφτηκε να σου αφήσει κάποια πράγματα εκεί; Ξέρω ποιοι είναι οι μόνοι που μπαίνουν στον κόπο να το κάνουν. Και πιστεύω ξέρεις και εσύ.

Συγγνώμη γι’ αυτό το θυμό αλλά ήθελα να τον διώξω με κάποιο τρόπο. Ελπίζω να καταλαβαίνεις. Πάντα καταλάβαινες και είχες το δικό σου τρόπο να βλέπεις τα πράγματα και να λες τις αλήθειες σου.

Ήσουν η πιο δυναμική γυναίκα που έχω γνωρίσει και εύχομαι να σου μοιάσω έστω στο ελάχιστο.

Σ’ αγαπώ πολύ και δεν σε έχω ξεχάσει! Θέλω να το ξέρεις αυτό….

Μου λείπεις γιαγιάκα!

Εκλοwhat?

Με το πολιτικό σκηνικό που επικρατεί στη χώρα μας αυτές τις μέρες, ένα θα πω και τέλος:

Happy Birthday bro !

Χρόνια πολλά σε σένα! Σε μια όμορφη ψυχή με πολλά ταλέντα.

Σ' έναν άνθρωπο που με βοήθησε τις πιο δύσκολες στιγμές μου. Στον άνθρωπο που με "έπιασε" στην κατάθλιψή μου και με τον δικό του τρόπο με βοήθησε να "σηκωθώ" και να ξεπεράσω το ξέσπασμα στον εαυτό μου.

Σ' έναν πραγματικό φίλο! 

Σ' έναν φίλο που θα πάρει τηλέφωνο έστω και όσο περιμένει το μετρό απλά για να δει τι κάνω. Σ' έναν φίλο που όταν δεν είμαι καλά, έχει έναν μοναδικό τρόπο να λέει δύο κουβέντες και αυτόματα να με κάνει να νιώθω πολύ καλύτερα!

Χρόνια πολλά σ' έναν φίλο που είναι οικογένεια! Που μοιράζομαι τα πάντα μαζί του. Που δεν μπορώ να του κρατήσω κακία.

Στον αδερφό που δεν είχα ποτέ και απέκτησα!

Χρόνια σου πολλά κολλητέ! Εύχομαι πάντα να είσαι ευτυχισμένος, να έχεις πολλές επιτυχίες και μη χάνεις ποτέ το χιούμορ σου!

                                                                                                                      Happy Birthday!

                                                                                                                        η κοντομπουκιά!

Υ.Γ.: δεν θα είμαι εκεί για τα γενέθλιά σου αλλά υπόσχομαι πως θα το κάψουμε μόλις κατέβω !