I’m tired of the “getting to know each other process."

They constantly ask, “Why don’t you go on dates? Why don’t you let people get to know you? Why don’t you take a chance?”

It is much easier said than done. It’s not that I don’t let them in, I just really can’t. I just emotionally and mentally can’t allow people to come close to me, and if they do, I will push them away before it gets too far, before our conversations get too deep. I’ve lied awake at night wondering why it is so difficult for me just go on one date and just let myself feel but I haven’t come up with any answers that make sense. Maybe I’m tired of the “getting to know each other process.” I’ve done it enough times; it’s starting to make me exhausted. Or maybe I’ve just seen so many heartaches happening around me and I know the best way to prevent that, is to stay away from it all. They always tell me that if I don’t give other people a chance, at least give myself a chance; to meet others and receive what I deserve but I like it better when I am in charge of my own actions, my own thoughts, and my own feelings. Every time I try to give myself and the other person a chance, I can already see it falling apart before it’s even begins. And my visions happen to come true. So that is why I keep chances to myself, that is why I am this way.


Πηγή: tumblr.com

"Το μυαλό είναι το θέμα..."

 

"..Νιώθεις την σαπίλα; Δική σου είναι. Έρχεται από μέσα σου..."

Trapped

Θέλω να σε πάρω τηλέφωνο, να ακούσω τη φωνή σου.
Ή να σου στείλω ένα μήνυμα απλά να μάθω τι κάνεις και πως περνάς.
Ξέρω πως είσαι καλά αλλά θέλω να το ακούσω από σένα.
Αλλά ακόμα ξέρω πως δεν έχει νόημα να σου στείλω από τη στιγμή που δεν μιλάμε ούτε στο δρόμο αν βρεθούμε.
Εσύ δηλαδή, γιατί εγώ κάνω τα πάντα για να σε χαιρετήσω.
Δεν ξέρω τι να κάνω... Συνέχεια λέω στον εαυτό μου πως δεν πρέπει να σου στείλω, πως είναι εντελώς ανούσιο, αλλά από την άλλη, μια άλλη φωνή μέσα μου, θολώνει το μυαλό μου και μου λέει συνέχεια να στείλω....
Το ίδιο μου το κεφάλι θα με τρελάνει...

Όνειρο ήτανε

Και σε είδα πάλι σήμερα στο όνειρό μου. Το φαινόμενο κοντεύει να γίνει καθημερινό και δεν νομίζω ότι μπορώ να το αντέξω. Ενώ ξέρω ότι μόλις ξυπνήσω δεν μπορώ να σου μιλήσω.
Αυτή τη φορά το όνειρο έπαιρνε μορφή στην Καλαμάτα και καθόμασταν κοινή παρέα. Ο Β., η Σ, οι φίλες μου Χ & Φ και εμείς οι δύο. Στην αρχή δε μιλούσαμε σχεδόν καθόλου και μετά σε έπιανα να με κοιτάς επειδή και εγώ δεν σταματούσα να σου ρίχνω ματιές. Κάποια στιγμή λοιπόν συμμετείχαμε στην ίδια συζήτηση. Και στη συνέχεια σηκώθηκες για να περπατήσεις στον κήπο που καθόμασταν. Κάποια στιγμή ήρθες και μου έσπρωξες την καρέκλα και εγώ γελώντας σηκώθηκα να σε κυνηγήσω. Όταν σε έπιασα, μου έπιασες τα χέρια με το ένα σου χέρι όπως συνήθιζες να κάνεις και προσπάθησες να με γρατζουνίσεις με τα αγκάθια ενός τριαντάφυλλου και ύστερα μου το έδωσες.
Επόμενη κίνησή σου; Να μου κρατήσεις το χέρι και να με τραβήξεις στο πίσω μέρος του κήπου ώστε να μη μας βλέπει κανένας και τότε με φίλησες. Με φίλησες όπως κάθε φορά που με φιλούσες. Αν και το συγκεκριμένο μου θύμισε εκείνα τα φιλιά στην παραλία. Και το όνειρο φαινόταν τόσο μα τόσο αληθινό. Και πόσο θα θελα να ήταν αληθινό!
Όμως όπως θα έπρεπε να το περιμένω, εννοείται πως δεν τελείωσε καλά. Στη συνέχεια μου είπε μια φίλη σου πως έβλεπες και μια άλλη κοπέλα και δεν το αρνήθηκες όταν στο είπα. Εκείνη τη στιγμή ένιωσα σα να με χρησιμοποίησες...
Όνειρο ήτανε....
Αυτό το αστείο με τα όνειρα βέβαια πρέπει να τελειώσει κάποια στιγμή. Προχθές σε είδα πάλι αν και σε πιο χαρούμενο όνειρο & ήσουν όλος δικός μου όπως τότε. Δεν μπορώ να διανοηθώ ότι έχουν περάσει τόσοι μήνες από τότε που χωρίσαμε και δεν έχει περάσει μέρα και στιγμή που δεν σε έχω σκεφτεί. Και προς απογοήτευσή μου, δεν είμαι καθόλου καλύτερα. Δεν μου έχει περάσει αυτό που νιώθω για σένα ούτε στο ελάχιστο. Συνηθίζω.
Τελικά πρέπει να μάθω να ζω με αυτό, γιατί δεν ξέρω αν μπορώ να κάνω κάτι άλλο...
Να προσέχεις....

A big part...

A big part of the story is lost when it becomes a movie....

Μία από τις πιο όμορφες και αληθινές εικόνες που έχω δει...

Επιστροφή

Επιστροφή στην Καστοριά σήμερα. Ανέβηκα στο αεροπλάνο για Θεσσαλονίκη την Παρασκευή το μεσημέρι και αποφάσισα να μείνω μέχρι σήμερα εκεί. Σήμερα λοιπόν επέστρεψα σπίτι, μένοντας για πρώτο βράδυ μετά από 3 εβδομάδες μόνη μου.
Οι διακοπές μου στην Καλαμάτα μπορώ να πω πως ήταν όμορφες και αρκετά διαφορετικές. Είχαν διάφορα μέσα: Βόλτα στο χωριό το Πάσχα, πέρασα πολύ χρόνο με τους δικούς μου, βόλτα με ποδήλατα, βόλτα στη παραλία, παγωτά, φαγητά, βόλτα με το αυτοκίνητο κτλ κτλ κτλ....

Μια εβδομάδα πριν, έφευγε η φίλη μου για Πάτρα και έτσι βγήκαμε το Σάββατο το βράδυ για ποτό, στην ταράτσα ενός ξενοδοχείου και ήπιαμε το πρώτο μας Κοκτέιλ (ναι, ναι, πολύ νωρίς καλωσορίσαμε το καλοκαίρι) και μετά πήραμε το αυτοκίνητο και "τρέξαμε" να προλάβουμε την κουζίνα ενός από τα αγαπημένα μας μαγαζιά όπου φάγαμε Burgerάκια, μικρά σαν καβουροπάτες (έτσι μ' αρέσει να τα αποκαλώ...). Στη συνέχεια πήραμε το αυτοκίνητο, βάλαμε τη μουσική που μας αρέσει και περάσαμε όλη την παραλία της Καλαμάτας και αποφασίσαμε να βγούμε στα περίχωρα προς το λεγόμενο "Ακρογιάλι" που είναι πιο έξω, παραλιακή πάλι περιοχή. Στο συγκεκριμένο σημείο βέβαια μου ήρθαν διάφορες αναμνήσεις με τον Κ., από πέρυσι το καλοκαίρι όπου είχαμε βγει την πρώτη μας φορά εκεί. Όμως εκείνη η βραδιά ήταν πάρα πολύ όμορφη. Περάσαμε πολύ ωραία!

Την παραμονή της Πρωτομαγιάς έτρεχα με τον μπαμπά για κάτι δουλειές που ήθελε να κάνει και τον βοήθησα και στο μαγαζί και στη συνέχεια πήγα για καφέ στην παραλία. Φεύγοντας από εκεί, πέρασα από το φυτώριο που είναι κοντά στο γυμνάσιο και στο λύκειο που πήγαινα και πήρα δύο γλάστρες με λουλουδάκια: Μία για τη μαμά & μία για να την αφήσω στο εκκλησάκι του Σ. Έτσι, πήγα εκεί, άφησα το λουλουδάκι αλλά για άλλη μια φορά τα καντηλάκια ήταν όλα αναμμένα οπότε εγώ δεν άναψα τίποτα. Την επόμενη φορά θα πάω περισσότερα πράγματα. Απλά ήξερα ότι δεν μπορούσα να φύγω χωρίς να του αφήσω κάτι.
Όπως γυρνούσα σπίτι πέρασα από τη δουλειά της μαμάς (που δούλευε ακόμα) και της πήγα το δικό της λουλουδάκι που την έκανε πολύ χαρούμενη. Γυρίσαμε σπίτι και ξεκουραστήκαμε, φάγαμε όλοι μαζί και ήταν ένα πολύ όμορφο βραδάκι.

Ανήμερα την Πρωτομαγιά, πήγα για καφέ στην παραλία της Καλαμάτας πάλι (αφού δεν την χορταίνω ποτέ!) και γύρισα για να φάμε όλοι μαζί. Μιας και ήταν η τελευταία μου μέρα βγήκα με δύο διαφορετικές παρέες για να τους χαιρετήσω όλους.
Με την παρέα που βγήκα το βράδυ, αποφασίσαμε να πάμε για ποτό χαλαρά και δεν κάτσαμε πάνω από μιάμιση με δύο ώρες. Στη συνέχεια πήγαμε να πάρουμε ποδήλατα και επειδή εγώ δεν είχα μαζί το δικό μου κάναμε το εξής: Ο ένας ο φίλος μου με έβαλε να κάτσω στη σχάρα του ποδηλάτου του και κάναμε έτσι όλη τη βόλτα μας, πράγμα αστείο για μας (και για όσο κόσμο μας είδε) αλλά και κάτι που δεν είχαμε ξανακάνει. Με τη βόλτα στην παραλία με τα ποδήλατα καταφέραμε να γυρίσουμε σπίτι κατά τις 5 το πρωί. Και μπορώ να πω πως περάσαμε πολύ ωραία.
Την Παρασκευή και το Σάββατο τα πέρασα στη Θεσσαλονίκη και εξαιτίας του ότι ήμουν συνεχώς "χαπακωμένη" (περίοδος, καταλαβαίνετε) δεν βγήκαμε πάρα πολύ. Βγήκαμε να πάρουμε το φαγητό και το επιδόρπιο μας την Παρασκευή και το Σάββατο βγήκαμε μια βόλτα για το φαγητό μας πάλι και το βράδυ αποφασίσαμε να πάμε στο πάρτι που οργάνωναν στη Θεσσαλονίκη (και για την ακρίβεια λίγο πιο κάτω από το σπίτι της φίλης μου) με θέμα τις αμερικάνικες σειρές και συγκεκριμένα το Supernatural(!) οπότε καταλαβαίνετε πως πέρασα πολύ όμορφα!

Σήμερα λοιπόν επέστρεψα πίσω και απασχολήθηκα περισσότερο με το να αδειάσω τη βαλίτσα και γενικότερα να κάνω δουλειές. Και κατά τη διάρκεια που άλλαζα σεντόνια συγκεκριμένα δεν ξέρω τι με έπιασε και ξέσπασα σε κλάματα. Έκανα όμως πάλι το λάθος και δεν άφησα τον εαυτό μου να κλάψει όσο ήθελε και έχει ανάγκη. Με αποτέλεσμα να μην ξεσπάσω όπως πρέπει και να τα κρατάω για άλλη μια φορά μέσα μου.  Δεν ξέρω γιατί το κάνω αυτό. Παρακαλάω να μου δοθεί η ευκαιρία να ξεσπάσω και όταν έρχεται δεν αφήνω τον εαυτό μου ελεύθερο. Μόνο ως μαζοχισμό μπορώ να το ορίσω αυτό.

Κατά τις 10 που τελείωσα έκανα ένα μπάνιο και χαλάρωσα μιλώντας κάνα δίωρο στο skype με δύο φίλους μου.
Αύριο μπαίνω πάλι σε πρόγραμμα, πράγμα που δεν έχω καμία όρεξη αλλά πρέπει. Οι διακοπές τελείωσαν, πρέπει να βάλω τα δυνατά μου τώρα και μέχρι και την εξεταστική.
Εύχομαι καλό βράδυ σε όλους !

Καλό μήνα και καλή Πρωτομαγιά!

Καλό μήνα και καλή Πρωτομαγιά! Εύχομαι ο νέος μήνας να φέρει περισσότερη αισιοδοξία και χαρά σε όλους μας. Επίσης, να ευχηθώ σε όλους όσους δίνουν εξετάσεις (Πανελληνίων και μη) πολύ πολύ καλή επιτυχία και ιδιαίτερα σε δύο φίλους μου που δίνουν μέσα στο Μάϊο.
Εύχομαι ό,τι καλύτερο!
Να περνάτε όμορφα...!

Πρωινός καφές στην Καλαμάτα!