Δεν μιλούσε ποτέ για την ζωή της. Ξεστόμιζε μοναχά
μισοτελειωμένες ιστορίες. Για θυμωμένους ωκεανούς και άγρια άλογα. Κάθε
φορά που έριχνε μπόρα ταξίδευε έως την αγαπημένη της παραλία. Ξάπλωνε
στην άμμο και προσποιούνταν πως έχει φτερά. Κολυμπούσε στα παγωμένα νερά
και προσπαθούσε να πνίξει τον άδειο θυμό της. Μάταια. Όσο θυμό και αν
ξερνούσε, έβγαινε από την θάλασσα, και άλλον τόσο συναντούσε. Τα
αποτυπώματα των φτερών της στην άμμο, δεν την άφηναν να ξεχάσει πόσο
απεγνωσμένα ήθελε να ξεφύγει. Για χρόνια, τα μάτια της έριχναν δάκρυα
πάνω από δυο φτερά, που δεν θα φόραγε ποτέ για να πετάξει.
Καταρχήν χρόνια πολλά για τα γενέθλια σου. Πολύ
στεναχωριέμαι που δεν μπορώ και φέτος να τα περάσω μαζί σου. Αλλά η σχολή,
καταλαβαίνεις...
Εύχομαι να έχεις μια ζωή υγεία, ευτυχία, πολλές επιτυχίες
και ανθρώπους δίπλα σου που σε αγαπούν και αγαπάς.
Ακόμα, εύχομαι πάντα να πετυχαίνεις τους στόχους σου όποιοι και αν είναι αυτοί, όσο
δύσκολοι και αν σου φαίνονται. Ξέρω πως θα τους καταφέρεις αν το βάλεις στο
μυαλό σου.
Θέλω να ξέρεις ότι θα είμαι πάντα εκεί για σένα, όσο μακρυά
και αν είμαι και θα κάνω τα πάντα για να σε στηρίζω σε ότι χρειαστείς. Είσαι ένας από τους πιο σημαντικούς ανθρώπους στη ζωή μου και σου χρωστάω τα
πάντα, ειλικρινά!
Δεν υπάρχουν λόγια για να σε ευχαριστήσω για όλα αυτά.
Για όλεςτις όμορφες
& δύσκολες στιγμές που έχουμε περάσει, για όλες τις φορές που ήσουν εκεί
για μένα, για όσες φορές είδες μέσα από τα μάτια μου και ήξερες πως νιώθω, για
όσες φορές με καταλαβαίνεις με ένα και μόνο βλέμμα και για όσες φορές ήσουν ο
άνθρωπος που μιλούσα και τα έβγαζα όλα από μέσα μου.
Είσαι ένας άνθρωπος
που με κάνεις να βλέπω πολλά πράγματα με διαφορετική εκδοχή, που με κάνεις να
βγάζω πολλά πράγματα από μέσα μου και πράγματα που δεν έχω πει σε κανέναν. Γι’ αυτό το καλοκαίρι, για τις όμορφες
στιγμές, για τα γέλια, για τις πιο στενάχωρες νύχτες, για τις ατέλειωτες
συζητήσεις. Που είσαι πάντα δίπλα μου, που με στηρίζεις, που με κάνεις να
βρίσκω φως στα αδιέξοδα! Σ’ ευχαριστώ για τα πάντα!
Είσαι ένας ΥΠΈΡΟΧΟΣ άνθρωπος που σου αξίζουν μόνο μα μόνο τα καλύτερα και
τίποτα λιγότερο!
Τέλος, εύχομαι να έχεις δίπλα σου πάντα τους ανθρώπους που
σε εκτιμούν και σε αγαπάνε έτσι όπως είσαι... Και όσο για μένα θα είμαι πάντα
μα πάντα εκεί !
Και σε παρακαλώ, κάτι τελευταίο. Κάνε μου μια χάρη. Μην αφήνεις αυτό το
χαμόγελο να σβήνει ποτέ από το προσωπάκι σου. Γιατί πραγματικά αυτό το
χαρούμενο προσωπάκι μου φτιάχνει τη διάθεση και είμαι σίγουρη πως τις ίδιες
επιπτώσεις έχει και στους υπόλοιπους ανθρώπους δίπλα σου.
I’m always soft for you, that’s the problem. You could come knocking on my door five years from now and I would open my arms wider and say ‘come here, it’s been too long, it felt like home with you." - Azra.T “My Heart is Full of Open Windows"
“The best kind of people are the ones that come into your life, and make you see the sun where you once saw clouds. The people that believe in you so much, you start to believe in you too. The people that love you, simply for being you. The once in a lifetime kind of people.”
Δεν είναι απλός εθελοντισμός. Είναι η
υπέρτατη πράξη ανθρωπισμού και πολιτισμού. Η δωρεά οργάνων αποτελεί τη
βασική προϋπόθεση για την πραγματοποίηση του ιατρικού θαύματος της
μεταμόσχευσης. Τώρα, μια νέα καμπάνια αφύπνισης για την αξία και τη
σημασία της δωρεάς οργάνων τρέχει στα social media, με πρωταγωνιστή το
Άγαλμα της Ελευθερίας και τον βραβευμένο με Όσκαρ σκηνοθέτη, Λορέν Βιτζ.
O άνθρωπος που επιμελήθηκε το animation «Mr. Hublot» αποφάσισε να
συμμετάσχει ενεργά στο φιλμάκι «Long Live New York», της ομώνυμης πλατφόρμας, που μας καλεί να ενεργοποιηθούμε για ένα σκοπό ζωής. Ένα βίντεο-απάντηση στο φόβο, την αδιαφορία και την επιφυλακτικότητα.
Περισσότεροι από 3,5 εκατομμύρια άνθρωποι έχουν ανταποκριθεί μέχρι
στιγμής στο κάλεσμά της και η προσπάθεια συνεχίζεται. Έχεις 90
δευτερόλεπτα; Τόσο διαρκεί το μήνυμα ανθρωπιάς που μεταφέρει με anime
τρόπο o Λορέν Βιτζ. Δε χρειάζεται να σου συμβεί, για να καταλάβεις πως η
δωρεά οργάνων είναι δώρο ζωής.
Οκτώβρης παιδιά και κακά τα ψέμματα, μπήκαμε στον 10ο
μήνα του χρόνου, που σημαίνει μας απομένουν άλλοι δυο μήνες μέχρι να μπούμε στο
νέο έτος.
Μπαίνουμε για τα καλά στο φθινόπωρο και πλησιάζουμε προς το χειμώνα (αν κρίνω
από τον καιρό).
Το καλό με αυτό τον μήνα είναι ότι (πέρα από τη σχολή) ξεκινάνε και οι σειρές
που τόσο λατρεύω! Μπαίνω σε πρόγραμμα :P
Σήμερα ήπια και τον πρώτο ζεστό καφέ για φέτος που σημαίνει πως το φθινόπωρο το πήρε και ο οργανισμός μου χαμπάρι πλέον...
