Χωρίς Υποσχέσεις για το Μέλλον

Και πίνεις το καφεδάκι σου χαλαρός στην παραλία και γελάτε. Και σου λέει «Είδα την Ελένη εχθές» Χτυπάς το κούτελο στο τραπέζι για να γλυτώσεις το ανεύρυσμα; Η απλά χαμογελάς;

Αν τους ρωτήσεις θυμούνται ακόμα την γνωριμία τους λες και ήταν πριν μέρες. Και ας πέρασαν χρόνια. Ποιος τους σύστησε, τι έπιναν, τι φορούσαν, πόσο εντύπωση έκανε ο ένας στο άλλον. Μόνο τι μεσημεριανό είχαν φάει τους διαφεύγει. Λες και η ανάμνηση μιας νύχτας είναι ό,τι πιο πολύτιμο και δε θέλουν να ξεθωριάσει.

Συναντήθηκαν πολλές φορές που δεν ξέρουμε. Χωρίς check in, χωρίς tag και άλλες δηλώσεις. Αθόρυβα και ουσιαστικά. Όπως αρμόζει σε ανθρώπους που δεν πανηγυρίζουν τις στιγμές, αλλά προτιμούν να τις ζουν.

Κι όμως κανένας δεν ξέρει στα σίγουρα πόσο κοντά ήρθαν και ας νιώθουν όλοι τον ηλεκτρισμό ανάμεσά τους. Ένας χώρος φορτισμένος όταν είναι και οι δυο «εντελώς τυχαία» εκεί. Βλέμματα που κρατάνε λίγο παραπάνω από το κανονικό. Χειραψίες βιαστικές για να κρύψουν κάτι. Δυο σώματα που συχνά καθρεφτίζονται και ας είναι στις άκρες της παρέας.

Δεν αφήνουν τίποτα χειροπιαστό. Μόνο υποψίες. Μισούσα τις υποψίες.

Δεν άντεξα παραπάνω από μήνα και τον ξεμπρόστιασα. Καιγόμουν να μάθω το γιατί. Γιατί ενώ γουστάρουν τόσο, δεν είναι μαζί. Μαζί για να νιώσουν τα πάντα στο μεγαλείο τους. Έρωτα, πόνο, πάθος.

Ο απίστευτος χαμογελούσε.

«Έχουμε σχέση. Απλά όχι όπως την φαντάζεστε. Στην τελική τι είναι σχέση; Δυο άνθρωποι που ενδιαφέρονται και ξέρουν το πόσο ταιριάζουν.»

Όσο και αν τον κατηγόρησα πώς παίζει μαζί της, δεν έσπασε. Ούτε μια ρωγμή.

«Και τι δεν είναι παιχνίδι αν το σκεφτείς; Δηλώνω παιδί και μου αρέσω. Όποιος ενοχλείται από αυτό, δεν τον θέλω εκεί να παίξουμε.» Τι λέει ρε το πεντάχρονο;

«Ναι αλλά το κρυφτό τελειώνει με φτύσιμο και δεν το θες φαντάζομαι.» απάντησα και βιάστηκα να με παραδεχτώ.

«Εσύ περνάς όμορφα μόνο όταν νικάς;» Δεν καταλάβαινα.

Δεν μπορούσα να χωνέψω πως δεν την θέλει δικιά του και μόνο. Πως γίνεται να είναι χώρια; Ούτε απόσταση, ούτε ασυμφωνία χαρακτήρων, ούτε βέρα στο δάχτυλο. Καμιά από τις γνωστές δικαιολογίες αυτών που φοβούνται την δέσμευση. Τι σόι υποσχέσεις δώσανε για να ησυχάσουν τις ψυχές τους;

Τον πίεσα παραπάνω για να μάθω. Αρνούμενος να συνεχίσει πήγε την κουβέντα αλλού... Θα αποκάλυπτα την σχεσοφοβία που τον είχε χτυπήσει. Θα τους έδειχνα την αλήθεια. Μα δεν καταλάβαινα κανέναν τους.

Μόνο αν έβαζα τον εαυτό μου σε τέτοια θέση θα μπορούσα να τους νιώσω. Πώς να αρνηθώ ότι την θέλω μόνο για μένα; Να έχω μαζί της αυτό που ορίζει η λογική. Να θυμώσω, να ζηλέψω και να μαλώσω. Να τα κάνω όλα πουτάνα άμα χρειαστεί για την αγάπη μας.

 Ώπα ώπα, πώς έφτασα εδώ τώρα; Τι σημαίνει αυτό; Τι μας κάνει να σκεφτόμαστε έτσι; Ακόμα και αν δεν το αναγνωρίζουμε; Η αγάπη μας για την αγάπη καθ’αυτή ή ο φόβος μην μας φύγει για κάτι καλύτερο; Και τι γίνεται αν η ρίζα του κακού είναι η ζήλια και ο φόβος. Τόσο δυνατά και ύπουλα να σου χτυπάνε το στήθος και ‘συ να νομίζεις ότι είναι έρωτας.

Καίω τις φυλακές που μας έβαζα. Εσένα και Εμένα. Σταματάω να δίνω αξία στην φυλακή σου και μιλάω ξεκάθαρα γιατί με θέλω ειλικρινή. Για όσο πάει και όσο κρατήσει.

Και όταν έρθει αυτό που είναι για να μείνει, δε θα φοβηθώ ούτε φυλακές ούτε γνώμες τρίτων. Θα σου πω όπως στην αρχή τι θέλω και αν γουστάρεις φύγαμε μαζί. Αλλιώς δεν ήταν να ζήσουμε τίποτα.

Η φωνή στο κεφάλι μου είχε αλλάξει χροιά και πλέον ακούω τον φίλο μου να μιλάει. Επιτέλους βγάζω νόημα.

Και μετά άρχισα να τους βλέπω. Τόσα ζευγάρια εκεί έξω δε ζουν την κλασσική στερεοτυπική σχέση έτσι όπως μας έμαθαν γιαγιάδες και αμερικάνικες ταινίες. Δεν εννοώ τους χίπηδες που σκορπάνε νεογνά, εκδηλώνουν συνέχεια τον μοντερνισμό και την απέχθεια τους για τον γάμο.

Αλλά για τα παιδιά της διπλανής πόρτας. Ούτε χωρισμένοι γονείς, ούτε τραύματα στην ψυχή από έλλειψη χαδιού στην βρεφική ηλικία. Νορμάλ άνθρωποι που ζητάνε την ουσιαστική σχέση και σύνδεση με κάποιον που ταιριάζουν (όσο ταιριάζουν) χωρίς να βάζουν ταμπέλες και να περιορίζουν αυτό που έχουν. Χωρίς να προδικάζουν καταστάσεις αρνητικά ή θετικά.

Χωρίς φόβους να παίρνουν τα τιμόνια της ζωής. Δεν φοβούνται να ζήσουν και ίσως να πονέσουν. Χωρίς υποσχέσεις για το μέλλον. Μόνο για το τώρα. Και εκεί φτιάχνουν τα ομορφότερα παλάτια και ας τα γκρεμίσουν, όταν θέλουν, ίσως για μια καλύβα που τους κάνει ευτυχισμένους.

Πηγή: pillowfights.gr

Άντρες που δε δεσμεύονται

Της Χαράς Ντάτση

Χαρά Ντάτση

Πηγή: http://www.pillowfights.gr/anti_mainstream/item1982/Άντρες_που_δε_δεσμεύονται
Copyright © pillowfights.gr

Θέλω να σας πω μια ιστορία που με οδήγησε να γράψω το συγκεκριμένο άρθρο. 

Κατά τη διάρκεια του Β Παγκοσμίου Πολέμου, στο παιδιατρικό τμήμα του νοσοκομείου του Λονδίνου φτιάχτηκε μια ειδική πτέρυγα στην οποία φιλοξενούνταν βρέφη που οι γονείς τους είχαν σκοτωθεί στους βομβαρδισμούς. 

Τα μωρά αυτά δεν είχαν κάτι παθολογικό, απλώς δεν είχαν κανέναν στον κόσμο. Ξαφνικά όμως άρχισαν να πεθαίνουν το ένα μετά το άλλο, χωρίς να υπάρχει κάποιο παθολογικό αίτιο. 

Ο ψυχολόγος του νοσοκομείου κατέληξε στο εξής: Οι νοσοκόμες που τα φρόντιζαν άλλαζαν ανά οχτάωρο τη βάρδια κι έτσι τα μωρά δεν μπορούσαν να δημιουργήσουν σταθερό δεσμό με ένα άτομο. Επίσης, το προσωπικό δεν ήταν επαρκές για να ανταποκριθεί άμεσα στις ανάγκες ενός βρέφους. Έτσι εκείνα πέθαιναν από κατάθλιψη.

 Όσα κατόρθωναν να επιβιώσουν διατηρούσαν μια στάση απόμακρη και παγερή, λες και δεν αισθάνονταν τίποτα ή δεν είχαν καμία ανάγκη. 

Σας θυμίζει κάτι αυτό; Μήπως κάποιον άντρα (ή γυναίκα - η αδυναμία δέσμευσης δεν έχει φύλο) που έχετε προσπαθήσει να σχετιστείτε μαζί του κάποια στιγμή στη ζωή σας; 

Ας τα πάρουμε όμως από την αρχή.

Όταν τους πρωτοσυναντήσεις είναι τρελοί για σένα. Σε βομβαρδίζουν με μηνύματα και τηλέφωνα, σου δίνουν την εντύπωση ότι είναι ερωτευμένοι μαζί σου, δίνουν υποσχέσεις χωρίς κανείς να τους τις ζητήσει. 

Σου ανοίγουν τις πόρτες για να μπεις, επιδιώκουν καθημερινές συναντήσεις, σε κοιτούν στα μάτια και σε θαυμάζουν σα να ήσουν η Μόνικα Μπελούτσι με το μυαλό της Αρβελέρ. 

Και πιθανολογώ ότι όλα αυτά τα εννοούν. 

Μέχρι που ξαφνικά η φούσκα σκάει κι εξαφανίζονται στα καλά καθούμενα. Δεν ξέρεις πότε θα εμφανιστούν ξανά. Όταν το κάνουν, θα είναι σα να μη συμβαίνει τίποτα, λες και είχατε βρεθεί την προηγούμενη. 

Θα σας αγκαλιάσουν σφιχτά σαν να τους έχετε λείψει, όμως δε θα μιλήσουν για το διάστημα που μείνατε χώρια. Συχνά, διατηρούν ταυτόχρονα πολλές χλιαρές, ακίνδυνες σχέσεις προκειμένου να μη χρειαστεί να εμπλακούν συναισθηματικά -προς Θεού!- σε μόνο μια. 

Κάπου εκεί εσύ θα αρχίσεις να αναρωτιέσαι τι ζόρι τραβάει το άτομο και τι θέλει από εσένα. 

Όπως επίσης θα θελήσεις να μάθεις σε ποια κατηγορία ανήκει αυτό που έχετε. Η στιγμή που θα τολμήσεις να προφέρεις τη λέξη «σχέση» θα πυροδοτήσει τις αλυσιδωτές του αντιδράσεις. 

Τότε θα δηλώσει ότι είναι ανεξάρτητος, ότι όσο κι αν προσπαθείς να τον βάλεις στα κουτάκια της σχέσης αυτός θα αντιστέκεται και ότι δε μπορεί να δεσμευτεί μαζί σου. Το τονίζω το «μαζί σου» γιατί έχει σημασία. 

Είναι η κρίσιμη στιγμή που σου πετάει τη μπάλα ώστε να νιώσεις ότι εσύ φταις, ότι εσύ έχεις το πρόβλημα, ότι αυτός θέλει αλλά δεν μπορεί εξαιτίας σου. 

Επίσης, είναι η κρίσιμη στιγμή που εσύ θα γατζωθείς πάνω του ακριβώς γιατί νιώθεις ότι την απόρριψη. 

Πιθανότατα να σου το αιτιολογήσει κιόλας -είσαι πολύ ψηλή, πολύ κοντή, πολύ παχειά, πολύ αδύνατη, μένεις μακριά, μένεις πολύ κοντά, έχεις παιδί, δεν έχεις παιδί, είσαι πολύ καλή γιαυτόν, δεν είσαι πολύ καλή γιαυτόν... 

Μη μασήσεις, δε φταις εσύ. Δυστυχώς όμως δε φταίει ούτε αυτός. 

Ας δούμε γιατί. Πράγματι, υπάρχουν άνδρες που δείχνουν να αντιστέκονται σθεναρά στις προσπάθειές μας να τους πλησιάσουμε, σα να ερμηνεύουν το άγγιγμά μας ως απειλή για την ελευθερία τους. Για εκείνους η ελευθερία είναι η σημαντικότερη συνθήκη στη ζωή τους. Την προστατεύουν με τόση εμμονή την ανεξαρτησία τους που σε εντυπωσιάζει. 

Στην πραγματικότητα ανησυχούν για το ρίσκο. 

Τι θα γίνει αν αγαπήσουν και στη συνέχεια τους παρατήσουν; Τι θα γίνει αν εγκαταλειφθούν; Αν προδοθούν; Αν ο άλλος αλλάξει γνώμη και φύγει; Πώς θα το αντέξουν; 

Για εκείνους αυτό είναι αδιανόητο.

Όσο έντονα νιώθουν την ανάγκη να σχετιστούν άλλο τόσο την τρέμουν. Όσο θέλουν να είναι σε μια σχέση άλλο τόσο το απεχθάνονται. 

Το αστείο είναι ότι αφού διαλυθούν οι σχέσεις, εκείνοι συνειδητοποιούν τι χάσανε και στις επόμενες σχέσεις τους εξειδανικεύουν εκείνο το «υπέροχο άτομο» που δε στάθηκαν ικανοί να κρατήσουν δίπλα τους, συνεχίζοντας φυσικά να αγνοούν το άτομο που είναι τώρα στη ζωή τους. Φτανοντάς στο δια ταύτα, αυτοί οι άνδρες υπάρχουν ανάμεσά μας. 

Το ερώτημα είναι «εσύ τι θες να κάνεις με αυτούς;». 

Εγώ θα σου προτείνω το εξής: άγγιξέ τους απαλά. Χάιδεψέ τους. Ακου τους. Δωσε τους χώρο και χρόνο. Μη τους κατακεραυνώνεις, μην τους βρίζεις. Αποδέξου τους όπως είναι. 

Θα το πάω κι ένα βήμα πιο πέρα: αγάπησέ τους χωρίς να τους αλλάξεις. Όσο αντέχεις. Αν αντέχεις. Αλλιώς φύγε. 

Οτιδήποτε άλλο θα στεφθεί από πανηγυρική αποτυχία.

Πηγή: pillowfights.gr

 

Απλά στο χαρτί ξεσπάω!

Ο καθένας έχει το δικό του τρόπο για να ξεσπάει. Να αφήνει τα συναισθήματά του ελεύθερα. Κάποιοι έχουν σαν «λύτρωση» το να μιλούν με άλλους ανθρώπους, άλλοι χάπια, άλλοι αλκοόλ. Άλλοι...Άλλοι...Άλλοι...

Ο δικός μου τρόπος να ξεσπάω είναι το χαρτί. Ή μάλλον πιο γενικά το να γράφω. Είτε σε χαρτί είτε στο λάπτοπ μου μπροστά. Είναι ο μόνος τρόπος που μπορώ να «ελαφρύνω» τα συναισθήματά μου, να δώσω μορφή στις σκέψεις μου, να βάλω λέξεις σε μια σειρά όπου θα βοηθήσουν να περιγράψουν αυτά που σκέφτομαι και αυτά που νιώθω. Γράμματα, λέξεις, προτάσεις που σχηματίζονται και δημιουργούν μια σειρά και ένα νόημα-όσο νόημα μπορούν να βγάλουν οι χαοτικές σκέψεις μου.

 

Το γράψιμο για μένα ήταν από πάντα ένας τρόπος να ξεδίνω. Ήταν ο τρόπος μου από το σχολείο ακόμα. Σε χαρτί ξεσπούσα τα νεύρα μου, τις στενοχώριες μου, τις σκέψεις που με έπνιγαν. Τα άγχη, τα φιλικά δράματα, τις χαμένες ευκαιρίες, τα πρόσωπα που μου έλειπαν. Όλα. Όλα έφευγαν από το μελάνι του στυλό και μετατρέπονταν σε γράμματα που δημιουργούσαν ιστορίες με όλα αυτά που με απασχολούσαν. 

Μόλις τελείωσα το σχολείο, συνέχισα. Εκεί άρχισα να δίνω άλλη μορφή στα κείμενά μου. Απέκτησα το δικό μου, κατά δικό μου λάπτοπ και αντί για μελάνι, χρησιμοποιώ πλήκτρα τα οποία πατώντας τα δημιουργώ λέξεις στην οθόνη μου. Λέξεις που εκφράζουν αυτά που νιώθω. Κείμενα ολόκληρα που έχουν δώσει ένα «σώμα» στον εσωτερικό μου κόσμο. 

Αυτός ήταν και ο λόγος που δημιούργησα το blog εξαρχής. Μια πολύ καλή μου φίλη γνωρίζει τι σημαίνει για μένα το γράψιμο, έτσι μου έβαλε την ιδέα να φτιάξω ένα blog που θα με αντιπροσωπεύει. Ένα blog που θα δίνω σώμα και ψυχή. Με τα συναισθήματά μου, με τις σκέψεις μου, με τις χαρές, τις λύπες και όλα όσα με απασχολούν. Όμορφα και άσχημα. Πράγματα που με προβληματίζουν. Κείμενα που με έκαναν να σκεφτώ. Κείμενα που οργανώνουν τις σκέψεις μου. Τις βάζουν σε μια σωστή σειρά. Και ας χάνω το λογαριασμό κάθε φορά. Ξέρω πως καταφεύγω πολύ εύκολα στο γράψιμο πλέον. 

Έχει γίνει μεγάλο κομμάτι της ζωής μου. Πλέον, δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου αν σταματήσω να γράφω. Αν για κάποιο λόγο μου απαγορευόταν να γράφω ή δεν μπορούσα να γράψω, θα τρελαινόμουν.  

Δε θα ήμουν εγώ.

 

Έχω δώσει όλο μου το είναι στις λέξεις. Τα κείμενά μου, τα δημιουργήματά μου είναι όλα εγώ. Τα αγαπώ σαν να είναι παιδιά μου. Μπορεί να ακούγεται περίεργο αυτό σε κάποιον τρίτο, αλλά όσοι νιώθουν το ίδιο με μένα με το γράψιμο θα το καταλάβουν. 

Πάντα στο «χαρτί» ξεσπούσα, πάντα εκεί θα συνεχίσω να ξεσπάω....

Elastic Heart

Νομίζω πως το συγκεκριμένο τραγούδι είναι το πρώτο κόλλημα για το 2015. Η Sia συγκεκριμένα είναι μια τραγουδίστρια-τραγουδοποιός η οποία δημιουργεί τραγούδια τα οποία με αγγίζουν. Όσα τραγούδια δικά της έχω ακούσει με έχουν αγγίξει εκπληκτικά. (Εξάλλου δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια είναι δικό της )

Το συγκεκριμένο τραγούδι λοιπόν "Elastic Heart" είναι το μεγάλο μου κόλλημα αυτό τον καιρό. Είναι ένα τραγούδι που μιλάει για τις αντοχές που έχει και πως δεν θα αφήσει αυτόν τον κάποιο ή μάλλον καλύτερα: KANENAN να δει πως σπάει-πως λυγίζει.

Παρακάτω θα γράψω και τους στίχους ώστε να τους διαβάσετε και μόνοι σας. Είναι πραγματικά ένα πανέμορφο τραγούδι και το λάτρεψα από την πρώτη στιγμή που το άκουσα!

"Elastic Heart"

And another one bites the dust
Oh why can I not conquer love?
And I might have thought that we were one
Wanted to fight this war without weapons

And I wanted it, I wanted it bad
But there were so many red flags
Now another one bites the dust
Yeah, let's be clear, I'll trust no one

You did not break me
I'm still fighting for peace

Well, I've got thick skin and an elastic heart,
But your blade it might be too sharp
I'm like a rubber band until you pull too hard,
I may snap and I move fast
But you won't see me fall apart
'Cause I've got an elastic heart

I've got an elastic heart
Yeah, I've got an elastic heart

And I will stay up through the night
Let's be clear, won't close my eyes
And I know that I can survive
I'll walk through fire to save my life

And I want it, I want my life so bad
I'm doing everything I can
Then another one bites the dust
It's hard to lose a chosen one

You did not break me
I'm still fighting for peace

Well, I've got thick skin and an elastic heart,
But your blade it might be too sharp
I'm like a rubber band until you pull too hard,
I may snap and I move fast
But you won't see me fall apart
'Cause I've got an elastic heart
[3x]

I've got an elastic heart

Slap her

Τι συμβαίνει όταν βάζεις ένα μικρό αγόρι μπροστά σε ένα κορίτσι και του ζητάς να το χαϊδέψει ή να το κάνει να γελάσει; Στη συνέχεια, πως αντιδράει το αγόρι όταν του ζητάς να το χαστουκίσει;

Πρόκειται για ένα κοινωνικό πείραμα κατά της βίας γυναικών από τους άντρες. Ένας Ιταλός δημοσιογράφος καταγράφει σε ένα τρίλεπτο βίντεο το πώς αντέδρασαν αγόρια ηλικίας 6 έως 11 ετών όταν ο ίδιος τα προέτρεψε να χτυπήσουν ένα κορίτσι. Οι αντιδράσεις τους ήταν διαφορετικές, το συμπέρασμα ένα, «στον κόσμο των παιδιών, δεν επιτρέπεται να χτυπάμε τις γυναίκες».

Το πείραμα πραγματοποιήθηκε από την ιταλική δημοσιογραφική ιστοσελίδα fanpage.it.

Πηγή: athensvoice.gr

Σταυροδρόμι

Τι γίνεται όμως όταν δεν ξέρεις τι ακριβώς θες; Όταν δεν ξέρεις τι ακριβώς είναι καλύτερο για σένα;
Όταν έχεις να επιλέξεις μεταξύ ενός δρόμου που χωρίζει στα δύο και δεν ξέρεις ποιος θα είναι καλύτερος για σένα; Δεν ξέρεις ποιος θα σου δημιουργήσει τα λιγότερα προβλήματα και ποιος από τους δύο δεν θα σε "καταστρέψει" ίσως ψυχολογικά.

Σου ξεκαθαρίζει πως δεν μπορεί να μπει σε μια σχέση όταν έχει χωρίσει πρόσφατα από μια σχέση 4,5 χρόνων. Πως φοβάται να προχωρήσει και να κάνει ένα τόσο μεγάλο βήμα και να ξαναμπεί σε σχέση. Δε θέλει να σε χάσει όμως. Προτιμά να χάσει το δικό σας ερωτικό κομμάτι παρά να σε χάσει τελείως σαν άνθρωπο από τη ζωή του.

Και εσύ έχεις πει πως είσαι εντάξει μ' αυτό. Γιατί όμως μέσα σου σε πιάνουν οι ζήλιες σου κάθε φορά που αναφέρει την πρώην του; Με την οποία έχουν κρατήσει ακόμα επαφές; Και βγαίνουν κανονικά μαζί έξω; Δεν θα έπρεπε να σε πιάνουν οι ζήλιες σου όμως. Όταν έχετε ξεκαθαρίσει πως δεν είστε μαζί.

"Δεν παίζει κάτι ερωτικό" σου χει πει. Και τον έχεις πιστέψει γιατί είναι πολύ ειλικρινής τύπος. Δεν σου κρύβει τίποτα. Μοιράζεται πολλά πράγματα μαζί σου γιατί πριν ήσουν σαν κολλητή του. Όμως σου χει ξεκαθαρίσει πως δεν έχουν τσακωθεί με την πρώην του και δεν έχουν χάσει επαφές παρόλο που χώρισαν.

Επίσης σε ενοχλεί που σου λέει πως δεν θέλει να παραβρίσκεται κάθε φορά που θα κανονίζεις για καφέ ή να βρεθείτε με την παρέα. Με την παρέα που ανήκει και αυτός. Γιατί έχουν αλλάξει τα δεδομένα. Σου εξηγεί πως δεν θέλει εσύ να αποκοπείς από την παρέα σου.

Πώς εσύ όμως όταν αποφάσισες να κάνεις ένα βήμα μπροστά καταφέρνεις να μπλέξεις σε κάτι ακόμα πιο περίπλοκο από πριν; Περνάς καλά, πολύ καλά και σίγουρα δεν θες να χάσεις όλο αυτό.  

Αν όμως καταβάθος ζητάς και θες περισσότερα; 

Ποιο μονοπάτι επιλέγεις; Ξέρεις πως όποιο από τα δύο και να διαλέξεις θα έχεις τις ανάλογες επιπτώσεις. Προτιμάς να το αφήσεις όπως σε πάει. Χωρίς να σκέφτεσαι. Γιατί όσο σκέφτεσαι περιπλέκεις τα πράγματα και σε κάνει χειρότερα.

"Ότι βρέξει ας κατεβάσει", που λέει και ο λαός. Έχουμε περάσει και χειρότερα εαυτέ μου έτσι δεν είναι;

2015 please be good

Καλή Χρονιά! Το 2015 έφτασε και μας ήρθε με αρκετό κρύο σε όλη την Ελλάδα!

Άλλη μια χρονιά ήρθε στο τέλος της και ήρθε η ώρα να κάνουμε τον απολογισμό της χρονιάς που πέρασε.

Ήρθε η ώρα να ανοίξω το βαζάκι με τις όμορφες αναμνήσεις που έζησα τη χρονιά που πέρασε (όπως είχα αναφέρει σε προηγούμενη ανάρτηση, πως θα προσθέτω όμορφες αναμνήσεις που πέρασα μέσα στη χρονιά).

Ο αριθμός αυτών; 21...! Οι περισσότερες από αυτές ήταν αναμνήσεις που έχω μοιραστεί σε αυτό εδώ το Blog, όπως: το ταξίδι στη Ρώμη, η συναυλία των Placebo, το ότι τα ξαναβρήκα με τη φίλη μου την Ι., το ότι κάποιος εμπνεύστηκε από μένα (Λιζάκι) κ.α.

Όπως επίσης περιλάμβανε και τη γέννηση της ξαδέρφης μου, το ότι πέρασα κάποια μαθήματα εξεταστικής που είχα βάλει στόχο, το ότι φίλησα κάποιον άγνωστο, οι καφέδες από την καφετέρια αλλά και το ότι ξεκίνησα να ξαναμιλάω με τον Κ., αλλά και ο "φίλος" μου που έγινε κάτι παραπάνω από αυτό. 

Η χρονιά σίγουρα είχε και τις δυσκολίες της, τις αναποδιές της αλλά περιείχε και πολύ όμορφες στιγμές. Στιγμές που με έκαναν να χαμογελάσω και να δω τη ζωή διαφορετικά. Στιγμές που θα ήθελα να ζήσω και αυτή τη χρονιά. Τη φρέσκια. Την καινούρια.

Αρκεί να υπάρχουν. Εύχομαι να είναι περισσότερες βέβαια φέτος, αλλά στην τελική... Ας υπάρχουν απλά. Ας υπάρχουν γενικά όμορφες στιγμές και όμορφες αναμνήσεις.

Ώστε όταν φτάσω τέτοια εποχή πάλι του χρόνου, να τις ανοίξω και να χαμογελάσω και πάλι όλες αυτές τις στιγμές.

Όλες αυτές τις στιγμές που θα με κάνουν να πω: Η ζωή είναι γεμάτη όμορφες στιγμές...