Ξέρεις....

Ξέρεις τα βράδια μου ποτέ δεν ήταν τόσο σκοτεινά. Εκείνο το διάστημα έδινες φως στις νύχτες μου. Συζητούσαμε και γέμιζε ο ουρανός ευχές και γκρίζα όνειρα.

One Down, Three to Go...

Η πρώτη δύσκολη εβδομάδα της εξεταστικής έλαβε και επίσημα τέλος. One down, Three to go... Η εβδομάδα που πέρασε ήταν αρκετά δύσκολη, δεν έβρισκα χρόνο ούτε για να φάω τα μεσημέρια και το σπίτι μου είχε γίνει τόσο χάλια που μέχρι και εγώ δυσανασχετούσα να το βλέπω σε τέτοια κατάσταση.
Σήμερα έδωσα το τελευταίο μάθημα της εβδομάδας και θεωρώ που παρόλο τις λίγες ώρες ύπνου μέσα στην εβδομάδα, είμαι αισιόδοξη και θέλω να πιστεύω πως αυτή η εβδομάδα πήγε καλά.
Σήμερα λοιπόν αποφάσισα να μαζέψω το σπίτι που το είχα παραμελήσει για χάρη της Εξεταστικής και έφαγα επιτέλους μαγειρευτό φαγητό (γεμιστά παρακαλώ...) και παρόλο που την Δευτέρα ξεκινάω την εβδομάδα δυναμικά, με τρία μαθήματα για το καλημέρα σας, δεν είχα τη δύναμη να διαβάσω σήμερα.
Αύριο όμως ξαναμπαίνω σε  πρόγραμμα, με τη μόνη διαφορά ότι το απαίσιο ξυπνητήρι δεν θα χτυπήσει αύριο. Πόση ανακούφιση να μην χρειάζεται να ρυθμίσεις το ξυπνητήρι για την επόμενη μέρα. Δυστυχώς μέσα στην εξεταστική επιτρέπω συμβαίνει μόνο μια φορά την εβδομάδα και αυτό για να αναπληρώνω τις ώρες ύπνου που μου λείπουν από όλες τις μέρες.
Έχοντας ένα κεφάλι γεμάτο από προγραμματισμό, Σχεδιασμό Δικτύων, Μεταγλωττιστές, Κατανεμημένα Συστήματα και Μαθηματικά (αλλά με προγραμματισμό) τολμώ να πω πως είμαι σχετικά ικανοποιημένη από την απόδοσή μου αυτή την εβδομάδα. Βέβαια τα αποτελέσματα θα κρίνουν καλύτερα.
Έχω θέσει σαν στόχο να περάσω όσο το δυνατόν περισσότερα αυτή την εξεταστική. Και θα βάλω τα δυνατά μου γι' αυτό.
Πόσο μου λείπει το σπιτικό φαγητό της μαμάς. Αχ, και να την είχα κοντά να μου μαγείρευε. Έστω το φαγητό της να είχα αυτές τις μέρες....
Κλείνοντας, θα σας προτείνω να ακούσετε ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια από το cd των Arctic Monkeys, το οποίο έχω "λιώσει" μαζί με τους Bastille και το Soundtrack της Amelie. Και αυτό γιατί διαβάζω ΠΑΝΤΑ με μουσική...


"No. 1 Parthy Anthem" :

So you're on the prowl wondering whether she left already or not
Leather jacket, collar popped like Cantona
Never knowing when to stop
Sunglasses indoors, par for the course
Lights in the floors and sweat on the walls
Cages and poles

Call off the search for your soul, or put it on hold again
She's having a sly indoor smoke
And she calls the folks who run this her oldest friends
Sipping a drink and laughing at imaginary jokes
As all the signals are sent, her eyes invite you to approach
And it seems as though those lumps in your throat
That you just swallowed have got you going

Come on, come on, come on
Come on, come on, come on
Number one party anthem

She's a certified mind blower, knowing full well that I don't
May suggest there's somewhere from which you might know her
Just to get the ball to roll
Drunken monologues, confused because
It's not like I'm falling in love I just want you to do me no good
And you look like you could

Come on, come on, come on
Come on, come on, come on
Number one party anthem

Come on, come on, come on
Before the moment's gone
Number one party anthem

The look of love - the rush of blood
The "She's with me" - the Gallic shrug
The shutterbugs - the Camera Plus
The black & white - the colour dodge
The good time girl - the cubicles
The house of fun - the number one
Party anthem

Come on, come on, come on
Before the moment's gone
Number one party anthem

Είχα έναν μαύρο σκύλο, τον έλεγαν Κατάθλιψη...

Προσωπικοί δαίμονες

Κάποιοι από μας έχουμε βιώσει μια πολύ δύσκολη περίοδο. Μια περίοδο που βγήκε ο πιο σκοτεινός μας εαυτός και που νιώθαμε πως πλέον δεν αντιμετωπίζουμε τους δαίμονες μας αλλά συμμαχούμαι μαζί τους για την καταστροφή μας.
Μια τέτοια περίοδο βίωνα πριν από μήνες. Δεν μπορώ να πω πως έχω ξεπεράσει όλη αυτή την δυσκολία αλλά απέφυγα τα χειρότερα. Προς το παρών τουλάχιστον.
Δεν ξέρουν πολλοί άνθρωποι για το τι βίωσα εκείνη τη σκοτεινή περίοδο και σε τι σημείο έφτασα. Όπως είχα αναφέρει σε παλαιότερη ανάρτηση, ήρωες της ιστορίας μου ήταν  οι φίλοι μου από εδώ την πόλη που σπουδάζω, που ανακάλυψαν τι μου συνέβαινε και με έβαλαν να υποσχεθώ πως θα σταματήσω γιατί αλλιώς θα έπαιρναν άλλα μέτρα.
Είχα φτάσει σε σημείο να μισώ τον εαυτό μου και να τον βλάπτω. Να βλάπτω τον εαυτό μου με πολύ άσχημο τρόπο χωρίς να σκέφτομαι τις συνέπειες γιατί δεν με ενδιέφερε τι θα απογίνω. Το κακό που μου έκανα θα μένει πάντα πάνω μου αφού έχω σημάδια από αυτό. Είχα καταφύγει στο λεγόμενο self harm, που έκοβα τα χέρια μου για να σταματήσω το κεφάλι μου από τις σκέψεις.Σύμμαχος μου σε όλη αυτή τη διαδικασία ένα ξυράφι για να απαλύνει τον εσωτερικό πόνο και να σταματήσει τις σκέψεις έστω για λίγα λεπτά.  Ένιωθα ότι θα τρελαθώ (αν και ακόμα το νιώθω) και δεν έβρισκα άλλο τρόπο. Και επειδή με μισούσα τόσο για όλο αυτό, ήταν το μόνο πράγμα που με ηρεμούσε και μου έφερνε γαλήνη. Είναι πολύ άσχημο όπως ακούγεται και ευτυχώς το είδαν καταλάθος οι φίλοι μου μια μέρα που σηκώθηκε το μανίκι μου λίγο παραπάνω και με έβαλαν κάτω, μου είπαν πολλά πράγματα και τέλος με έβαλαν να υποσχεθώ πως δεν θα το ξανακάνω γιατί διαφορετικά θα πάρουν τους γονείς μου και θα τους πουν τι κάνω. Πράγμα που είναι το τελευταίο που θέλω.
Με όλα αυτά που είπαν κατάλαβα πως έχουν δίκιο. Πως έχω ανθρώπους δίπλα μου για να μιλάω, αλλά προτιμώ να μην το κάνω και κλείνομαι στον εαυτό μου. Και είπαν πως δεν καταλαβαίνουν  γιατί το κάνω. Η αλήθεια είναι πως δεν μου αρέσει να μιλάω γενικότερα για τις άσχημες στιγμές μου. Και όταν θέλω να μιλήσω δε νιώθω πάντα άνετα και δυσκολεύομαι. Με συμβούλεψαν να πάμε σε έναν ψυχολόγο για να με βοηθήσει να τα βγάλω από μέσα μου, αλλά αμφιβάλω κατά πόσο θα βοηθήσει ο ψυχολόγος. Δεν είναι ότι δεν έχω φίλους να μιλήσω. Αν θέλω να μιλήσω σε κάποιον το κάνω στους φίλους μου. Τι παραπάνω θα μου προσφέρει ο ψυχολόγος; Και στην τελική, δεν θα σταματήσει το κεφάλι μου από το να με τρελαίνει από τις σκέψεις. Κανείς δεν το καταφέρνει αυτό. Το μόνο που θα μπορούσε να κάνει ο ψυχολόγος θα ήταν να μου δώσει την επιστημονική και επίσημη διάγνωση ότι περνάω κατάθλιψη. Για να φτάσω σε σημείο να κάνω κακό στον εαυτό μου, να μην μπορώ να κοιμηθώ, να μην έχω όρεξη και ενέργεια για τίποτα και να προσπαθώ να δείχνω ότι είμαι καλά ενώ μέσα μου είμαι διαλυμένη, αυτή είναι η μόνη διάγνωση που θα μπορούσε να μου δώσει. Έχω παρατηρήσει τον εαυτό μου ότι γελάω με πράγματα που υπό φυσιολογικές συνθήκες δεν θα γελούσα. Παρατηρώ πως έχω ανάγκη να γελάσω και προσπαθώ με κάθε ευκαιρία.
Από τη στιγμή που υποσχέθηκα δεν το ξανάκανα αυτό στον εαυτό μου. Υπήρχαν πολλές φορές που πήγα να ξανακυλήσω αλλά δεν έπεσα πάλι. Ιδίως μετά από το γεγονός του Δεκέμβρη που ένιωθα ακόμα χειρότερα. Αλλά θαυμάζω τον εαυτό μου που δεν ξανακύλησα. Ακόμα απορώ πώς τα έχω καταφέρει.
Οι μόνοι που ξέρουν για όλη αυτή την κατάσταση είναι η αδερφή μου, η παρέα μου από την Καστοριά και δύο πολύ καλές μου φίλες. Όπου και οι δύο το κατάλαβαν μόνες τους. Δεν θα ήθελα να μιλήσω σε κάποιον άλλον για όλο αυτό. Θεωρώ ότι είναι και υπεραρκετοί αυτοί που το ξέρουν και ελάχιστοι από αυτούς το καταλαβαίνουν.
Ίσως και εγώ αν βρισκόμουν στη θέση τους να μην το καταλάβαινα αν δεν το είχα βιώσει η ίδια. Αλλά σημασία έχει πως δεν θα το ξανακάνω. Τουλάχιστον αυτή την υπόσχεση έδωσα και θα προσπαθήσω να την τηρήσω. Τα σημάδια στα χέρια μου θα μου θυμίζουν πάντα τους δαίμονες μου, τη σκοτεινή μου περίοδο και πλευρά που ίσως καταφέρω να ξεπεράσω κάποια μέρα.
Αλλά δεν υπάρχουν λέξεις για να ευχαριστήσω αρκετά όλους αυτούς τους ανθρώπους που υπάρχουν δίπλα μου. Που με έκαναν να δω μια διαφορετική πλευρά και που με στηρίζουν σε όλη αυτή την περίοδο. Και είμαι ευγνώμων που τους έχω.

Εσύ...

Δεν μπορείς να φανταστείς και τι δε θα δινα για να σε είχα πάλι στο πλάι μου. Να είσαι υπεύθυνος για όλα το χαμόγελό μου, την καλή μου διάθεση και τις καλές μου μέρες.
Δεν είσαι όμως. Και η απουσία σου πονάει. Τον περασμένο μήνα (Δεκέμβρη) ήταν από τις χειρότερες περιόδους της ζωής μου, γιατί έχασα ένα πολύ αγαπημένο μου πρόσωπο. Θα ήθελα πολύ να ήσουν εκεί δίπλα μου να με στηρίξεις και να με βοηθήσεις να συνέλθω. Δεν το έχω ξεπεράσει ακόμα. Είναι πολλά πράγματα που μου τον θυμίζουν.
Με πονάει πολύ που δε μιλάμε πια. Που δεν μπορώ να σου μιλήσω για το τι με απασχολεί. Γιατί ξέρω ότι θα σε σκοτίσω. Πριν καιρό όμως δεν ήταν έτσι. Ήθελες να σου μιλάω για το οτιδήποτε με απασχολούσε είτε μικρό είτε μεγάλο. Μου έδινες τις πιο όμορφες συμβουλές και με μάθαινες να είμαι δυνατή. Τώρα πώς θα τα καταφέρω μόνη μου; Φοβάμαι πως δεν μπορώ. Και νιώθω ότι κάποιος με μισεί πάρα πολύ για να μου διώξει δύο τόσο αγαπημένα μου πρόσωπα μακρυά. Ένα εσένα που δεν σε έχω πια και το άλλο πρόσωπο που έφυγε από τη ζωή. Δεν ξέρω πως αντέχω και ανασαίνω ακόμα. Θέλει πολύ δύναμη πίστεψέ με. Νιώθω ότι κάθε ανάσα είναι ένα τρύπημα στην καρδιά. Αλήθεια προσπαθώ να συνέλθω, συνέχεια αυτό κάνω και πάλι όμως το άσχημο συναίσθημα δε λέει να φύγει.
Εύχομαι μόνο να είσαι ευτυχισμένος. Αυτό. Εύχομαι να σου συμβούν τα καλύτερα πράγματα από εδώ και πέρα γιατί το αξίζεις. Είσαι υπέροχος άνθρωπος και «ζηλεύω» αυτούς που μιλάς και επικοινωνείς κάθε μέρα.
Σε αγαπώ και σε σκέφτομαι. Εγώ θα μαι πάντα δίπλα σου για ότι χρειαστείς ακόμα και αν δε μιλάμε. Μου λείπεις...

Exams....

Και δυστυχώς έφτασε για μια ακόμα φορά, η εξεταστική περίοδος, η χειρότερη περίοδος των φοιτητών. Για κάποιους έχει ξεκινήσει ήδη, εγώ προσωπικά ξεκινάω αύριο.
Κεφάλια μέσα πλέον και στρωνόμαστε στο διάβασμα. Θέλω αυτή τη φορά να περάσω όσο το δυνατόν περισσότερα μαθήματα μιας και τώρα είναι ένας "δεύτερος Σεπτέμβρης" αφού δίνουμε μαθήματα μονών και ζυγών εξαμήνων.
Πρώτη εβδομάδα με εργαστήρια και άλλες τρεις εβδομάδες με θεωρίες. Πρέπει να βάλω τα δυνατά μου να περάσω όσο το δυνατόν περισσότερα για να μου φύγουν αρκετά μαθήματα.
Καλή επιτυχία εύχομαι λοιπόν σε όλους όσους δίνουν, είτε έχουν ξεκινήσει είτε όχι....

Tip: Ορίστε και ένα tip για μια επιβράβευση του διαβάσματος....

Dear Emma (Waiting for forever) ,

Στην ταινία Waiting for forever ο πρωταγωνιστής γράφει ένα γράμμα στην κοπέλα που είναι ερωτευμένος από πάντα (!) , το οποίο μ' άρεσε πολύ και έκατσα και το έγραψα όλο...



Dear Emma,
Those two words, "Dear Emma" take me away to another time when we used to write to each other after my mom and dad died. I used to tell you about my new friends and my new life and you used to tell me about the grand time mum and dad were having in heaven. Truth is nothing. What you believe to be true is everything. And the main thing I used to believe is that I would be with you forever. Forever. The reason it's taken me so long to write you is that I see that I've been fool. I've spend my life fooling myself. Every letter I've been written to you has been a love letter. How could they been anything else? I can see now that all of them, except this one, were bad love letters. Bad love letters beg for love back. Good love letters ask for nothing. This, I am pleased to announce, is my first good love letter to you, 'cause there is nothing more for you to do. You already done everything. I have enough of you in my head to last forever. So please don't ever worry about me. I'm peachy. I really am. I have everything. If I had one wish, it would be that your life brings you a taste of the happiness you have brought to me, that you could feel what it's like to love.
                                             Your friend forever,
                                                       Will




Αγαπητή Έμα,
Αυτές οι δύο λέξεις: "Αγαπητή Έμα", με ταξιδεύουν σε άλλους καιρούς που συνηθίζαμε να γράφουμε ο ένας στον άλλον μετά το θάνατο της μαμάς και του μπαμπά. Συνήθιζα να σου λέω για τους καινούριους μου φίλους και την καινούρια ζωή μου. Και εσύ συνήθιζες να μου λες για το πόσο καλά περνούσαν η μαμά και ο μπαμπάς στον παράδεισο. Η αλήθεια δεν είναι τίποτα. Αυτό που πιστεύουμε πως είναι η αλήθεια είναι το παν. Και το κυριότερο που συνήθιζα να πιστεύω ήταν το ότι θα ήμουν μαζί σου για πάντα. Για πάντα. Ο λόγος που με έκανε να αργήσω τόσο πολύ να σου γράψω είναι το ότι βλέπω πως ήμουν χαζός. Πέρασα όλη τη ζωή μου κοροιδεύοντας τον εαυτό μου. Κάθε γράμμα που σου έχω γράψει ήταν ερωτικό γράμμα. Πώς θα μπορούσε να ήταν κάτι άλλο; Μπορώ να δω τώρα πως όλα, εκτός από αυτό, ήταν αποτυχημένα ερωτικά γράμματα. Τα αποτυχημένα ερωτικά γράμματα εκλιπαρούν για να πάρουν αγάπη. Τα επιτυχημένα ερωτικά γράμματα δε ζητάνε τίποτα. Αυτό, χαίρομαι να δηλώσω, πως είναι το πρώτο επιτυχημένο μου ερωτικό γράμμα προς εσένα, γιατί δεν υπάρχει κάτι άλλο που μπορείς να κάνεις εσύ. Τα έχεις ήδη κάνει όλα. Έχω αρκετή από εσένα στο μυαλό μου για να κρατήσει για πάντα. Γι' αυτό σε παρακαλώ να μην ανησυχήσεις ποτέ για μένα. Είμαι ρόδινα. Πραγματικά είμαι. Έχω τα πάντα. Αν είχα μια ευχή, θα ήταν η ζωή σου να σου δώσει έστω και μια γεύση της ευτυχίας που έφερες εσύ σε 'μένα, για να μπορέσεις να νιώσεις πώς είναι να αγαπάς.
                                                                Ο παντοτινός σου φίλος,
                                                                              Γουίλ